Σάββατο, 12 Απριλίου 2014

Φασίστες πίσω στις τρύπες σας!!

Την Τρίτη 8 Απρίλη αργά το βράδυ φασιστοειδή της χρυσής αυγής έκαναν την εμφάνισή τους λειτουργώντας υπόγεια για άλλη μια φορά, σημαδεύοντας τον Αυτοδιαχειριζόμενο Κοινωνικό Χώρο Ιωαννίνων με συνθήματα. Η επίθεση τους ήταν στοχευμένη καθώς ο συγκεκριμένος χώρος πέρα από την πολιτική και κοινωνική, χαρακτηρίζεται και από την αντιφασιστική του δράση στην πόλη των Ιωαννίνων.
Εκείνοι που δολοφονούν μετανάστες και αγωνιστές, οι μπράβοι των εργοδοτών, το μακρύ χέρι του αστικού συστήματος, εκείνοι που στελεχώνουν τα τάγματα εφόδου με τη συνεργασία της κυβέρνησης, είναι οι ίδιοι που τώρα επιτίθενται σε κοινωνικούς χώρους και συλλογικότητες όπως ο Α.ΚΟΙ.Χ.Ι. Το γνωρίζουν καλά πως οι πρακτικές και η ναζιστική τους ιδεολογία δε χωράει στις πόλεις μας και στις γειτονιές μας ,γι ’αυτό επιλέγουν δειλές τακτικές, όπως να εμφανίζονται νύχτα και να κάνουν την παρουσίαση του ψηφοδελτίου τους για τις περιφερειακές εκλογές μακριά από την πόλη. Όπως και στην Ελεούσα το αντιφασιστικό κίνημα βρισκόταν εκεί, έτσι και τώρα θα συνεχίσει μαχητικά να βρίσκεται απέναντι στο φασισμό και στο σύστημα που το γεννά.
Καταδικάζουμε τέτοιου είδους φαινόμενα όπως και κάθε τους πρακτική. Η απάντησή μας στη χρυσή αυγή, στο νεοναζισμό και στο ρατσισμό θα δοθεί μαζικά στο δρόμο από το εργατικό και φοιτητικό κίνημα.

Έξω οι φασίστες

  •  από τις γειτονιές μας!
  • από τους χώρους εργασίας!
  • από τις σχολές μας!

Ούτε στα Γιάννενα ούτε πουθενά, τσακίστε τους φασίστες σε κάθε γειτονιά!

Σχήματα ΕΑΑΚ Ιωαννίνων


Πέμπτη, 3 Απριλίου 2014



Ο ρόλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη διάλυση του Ελληνικού πανεπιστημίου




Bρισκόμαστε σε μια εποχή στην οποία επιχειρείται μία ισοπεδωτική αναδιάρθρωση του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος. Για αρχή είναι απολύτως αναγκαίο να δούμε ποιές είναι οι βασικές αλλαγές που επιχειρείται να συντελεστούν. Από ποιούς και για όφελος ποιανών προωθούνται. Κι από τα στοιχεία αυτά, να καταλάβουμε με ποιά κριτήρια αποφασίζονται, και τί τύπου εκπαίδευση και κοινωνία προωθούν.
Και ενώ επικρατεί , γενικά, η αντίληψη πως οι αρνητικές αναφορές στην Ε.Ε είναι οπισθοδρομικά «κολλήματα» της «άκρας Αριστεράς» η ίδια η πραγματικότητα είναι που ξεριζώνει την πλάνη αυτή. Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα από τις συνθήκες που υπογράφησαν και τις συναντήσεις που έγιναν στα πλαίσια της ΕΕ.
Συνθήκη του Maastricht (1992)
Πρόκειται για τη συνθήκη δημιουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία φυσικά δίνει και μια στρατηγικού χαρακτήρα επιταγή για το πού θα κατευθυνθεί η εκπαίδευση.
«Στόχος της Κοινότητας είναι:
  1. Να διευκολύνει την προσαρμογή στις μεταλλαγές της βιομηχανίας, ιδίως μέσω της επαγγελματικής εκπαίδευσης και του επαγγελματικού αναπροσανατολισμού.
  2. Να βελτιώνει την αρχική επαγγελματική εκπαίδευση και τη συνεχή κατάρτιση [...]
  3. Να αναπτύσσει τη συνεργασία μεταξύ εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και επιχειρήσεων στον τομέα της κατάρτισης.»
Η διακήρυξη της Μπολόνια (1999)
Συνθήκη που υπογράφηκε από τους Υπουργούς Παιδείας της Ε.Ε. και των υπό ένταξη χωρών, η οποία υιοθετεί τις θέσεις της Διακύρηξης της Σορβόνης και προσθέτει τα εξής:
  1. Το σύστημα πιστοποιήσεων ορίζεται ως ένα σύστημα «διδακτικών μονάδων», με βάση τις οποίες βαθμονομούνται τα διάφορα μαθήματα και σεμινάρια. Το πτυχίο πλέον απονέμεται με βάση τον αριθμό μονάδων που μαζεύει κανείς δημιουργώντας πτυχία χωρίς καμμία επιστημονική συνοχή και χωρίς κανένα συλλογικό επαγγελματικό δικαίωμα.
  2. Ταυτόχρονα, εισάγει την έννοια του «Συμπληρώματος Διπλώματος», το οποίο θα είναι στην ουσία μια επεξήγηση του ατομικού προγράμματος σπουδών που θα έχει ακολουθήσει ο φοιτητής.
  3. Κάνει πλαγίως λόγο για ενιαιοποίηση του τρόπου αξιολόγησης των πανεπιστημίων πανευρωπαϊκώς.
Επιτροπή Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (2001)
Στην έκθεση της επιτροπής αυτής, καθορίζονται «οι συγκεκριμένοι στόχοι των εκπαιδευτικών συστημάτων»:
Τα πανεπιστήμια πρέπει «να αυξήσουν τους δεσμούς τους με τις επιχειρήσεις και τους εργοδότες έτσι ώστε να κατανοήσουν καλύτερα τις ανάγκες των εργοδοτών και με τον τρόπο αυτό να αυξήσουν την απασχολησιμότητα των πτυχιούχων τους». Κριτήριο της εκπαίδευσης το «οι διαθέσιμες δεξιότητες στην αγορά εργασίας να ανταποκρίνονται στις ανάγκες των εργοδοτών»

Σύνοδος της Πράγας (2001)
Η απόφαση αυτής της Συνόδου Υπουργών Παιδείας σηματοδοτεί τη δημιουργία του λεγόμενου «Κοινού Ευρωπαϊκού Χώρου Ανώτατης Εκπαίδευσης», ενός μοντέλου για τα πανεπιστήμια το οποίο περιλαμβάνει όλα τα προαναφερθέντα στοιχεία, και επιπλέον τα εξής:
  1. Μεγάλη έμφαση στην αξιολόγηση των ιδρυμάτων, στρώνοντας το έδαφος για τον οικονομικό στραγγαλισμό τους όταν δεν είναι αρκετά «εμπορικά».
  2. Την εισαγωγή της «δια βίου εκπαίδευσης». Πρόκειται για μια εύηχη φράση που περιγράφει το γεγονός ότι τα προγράμματα σπουδών θα είναι ταχύρυθμα, ολιγοετή και «μιας χρήσης», καθώς σε κάθε σχεδόν αλλαγή εργασίας, ο εργαζόμενος θα πρέπει να «επανακαταρτίζεται» για να έχει θεωρητική έστω πιθανότητα να βρει δουλειά, καθώς οι «ανάγκες της αγοράς» αλλάζουν συνεχώς.
Πόρισμα της επιτροπής Βερέμη για τα πανεπιστήμια (2006)
Αξίζει να αναφέρουμε αυτή την επιτροπή, γιατί το πόρισμά της εξιοποιήθηκε και προβλήθηκε απίστευτα ώστε να εμφανιστούν ως θεμιτές οι αλλαγές που σκιαγραφήθηκαν παραπάνω. Μεταξύ άλλων, προσθέτει και τα εξής τρία:
  1. Περιορισμό της διάρκειας των σπουδών στα ν+2 έτη, ώστε να ανιμετωπιστεί το ανύπαρκτο πρόβλημα των «αιωνίων φοιτητών».
  2. Κατάργηση της χορήγησης δωρεάν συγγράμματος στους φοιτητές, με την αιτιολόγηση ότι αυτό το μέτρο έχει χαρακτηριστεί «σπάταλο, αναχρονιστικό και περιοριστικό».
  3. Περιστολή του πανεπιστημιακού ασύλου. Δε θα επεκταθούμε, καθώς ο νόμος Διαμαντοπούλου προχωρά πολύ παραπέρα, καταργώντας τελείως αυτή την κατάκτηση του φοιτητικού κινήματος.
Ανακοίνωση της Κομισιόν «Ανασχεδιασμός της Εκπαίδευσης» (2012)
Πρόκειται για μια σύντομη έκθεση η οποία προετοιμάζει τη Σύνοδο Υπουργών Παιδείας το Δεκέμβριο του 2012 στο Βερολίνο, όπου «οι υπουργοί θα υπογράψουν μνημόνιο [...] για την επαγγελματική εκπαίδευση και κατάρτιση». Ας δούμε λίγο αναλυτικά τα βασικότερα νέα σημεία του εκπαιδευτικού μνημονίου:
  1. η αναφορά στην «προσέγγιση με βάση τα μαθησιακά αποτελέσματα που αποτελεί τη βάση του ευρωπαϊκού πλαισίου επαγγελματικών προσόντων» δένεται με τις «προσπάθειες ανάπτυξης εργαλείων για ατομική αξιολόγηση των δεξιοτήτων» ώστε οι εργαζόμενοι «να μπορούν να παρουσιάσουν ένα προφίλ δεξιοτήτων στους δυνητικούς εργοδότες». Εκ νέου η παλιά καλή επιταγή για πλήρη εξατομίκευση των πτυχίων και ακολούθως κατάργηση των εργασιακών δικαιωμάτων που απορρέουν από αυτά, σενάριο που έχουμε δει όπου και να εφαρμόστηκε ένα τέτοιο μοντέλο.
  2. Εντυπωσιακή η επιταγή πως «όλοι οι νέοι θα πρέπει να αποκτούν τουλάχιστον μία πρακτική επιχειρηματική εμπειρία πριν ολοκληρώσουν την υποχρεωτική εκπαίδευση». Για όσους θεωρούν πως δε μιλάμε για κρατικά επιδοτούμενη παιδική εργασία προς όφελος διαφόρων εργοδοτών, η Ε.Ε. απαντά πως «προκειμένου να ενθαρρυνθεί η παροχή μαθητείας, οι δημόσιοι πόροι θα πρέπει να κατευθύνονται ειδικά προς τομείς που εμφανίζουν αυξανόμενες ανάγκες εργατικού δυναμικού».
  3. Μετά από μια διπλωματικότατη περιγραφή του γιατί τα κράτη δε μπορούν να χρηματοδοτούν επαρκώς την παιδεία, ακολουθεί η θέση πως «τα κράτη μέλη αναπτύσσουν μοντέλα επιμερισμού των δαπανών μεταξύ διαφόρων εταίρων στην εκπαιδευτική διαδικασία – κράτος, επιχειρήσεις και ιδιώτες, ιδρύματα και απόφοιτοι». Γιατί όλοι «εταίροι» είμαστε, εκμεταλλευτές-εκμεταλλευόμενοι, εργοδότες-εργαζόμενοι...
Όλες αυτές οι αλλαγές χρίζουν φυσικά ερμηνείας
Κατ’ αρχάς, βλέποντάς τες μία προς μία, παρατηρούμε πως όλη η μέριμνα βρίσκεται στα συμφέροντα των εργοδοτών. Τα ίδια τα ιδρύματα δένονται οικονομικά με τις επιχειρήσεις, εξαναγκάζονται να πουλάνε έρευνα κι εγκαταστάσεις για να έχουν πόρους, και τα προγράμματα σπουδών τους πιέζονται να δομούνται γύρω από τις τρέχουσες ανάγκες των επιχειρήσεων.

Δεύτερον, πιέζονται οι φοιτητές να βγαίνουν όσο το δυνατόν γρηγορότερα και με μικρότερη δαπάνη στην αγορά εργασίας. Ο εργαζόμενος που έχει μορφωθεί φτηνά, κοστίζει και λιγότερο μισθολογικά. Ακόμα περισσότερο, ο εργαζόμενος που είναι αποσπασματικά μορφωμένος, άρα κατ’ αρχήν ικανός μόνο για συγκεκριμένες (ή και για μια συγκεκριμένη) δουλειά, είναι διατεθειμένος να δεχθεί πολύ χαμηλότερο μισθό και συνθήκες εργασίας, ξέροντας πως η επανακατάρτιση για να βρει άλλη δουλειά θα του κοστίσει πολύ σε χρήμα και χρόνο.

Τρίτον, καταργείται κάθε συλλογική αναπαράσταση, ακόμα κι όσον αφορά την έννοια του ενιαίου πτυχίου. Στην ουσία, το ατομικό πρόγραμμα σπουδών στη βάση των πιστωτικών μονάδων σημαίνει πως μπορούν να καταργηθούν τα εργασιακά δικαιώματα που εξασφάλιζε ένα πτυχίο, καθώς ο κάθε απόφοιτος έχει ένα διαφορετικό «φάκελο προσόντων», ο οποίος του αφαιρεί την κοινή βάση πάνω στην οποία διεκδικούσε συνθήκες εργασίας και μισθό με όλους τους συναδέλφους του.


Φαίνεται λοιπόν ότι η πολιτική της ΕΕ δεν μπορεί να εξυπηρετεί τα συμφέροντα και τις ανάγκες της νεολαίας και των εργαζομένων. Είναι αναγκαίο να συνειδητοποιήσουμε ότι η διάλυση της δημόσιας και δωρεάν παιδείας εφαρμόζεται τόσο από τις εκάστοτε κυβερνήσεις όσο και από την ΕΕ(που από την ίδρυση της διασφαλίζει τα συμφέροντα της αστικής τάξης). Το φοιτητικό κίνημα πρέπει να οργανωθεί έτσι ωστε να μπορεί να δίνει άμμεσα απαντήσεις απέναντι σε όλες αυτές τις πολιτικές διάλυσης των πανεπιστημίων.