Κυριακή, 30 Δεκεμβρίου 2012

Δεν σου λείπουν ώρες να ψωνίσεις…


2008: Η αγορά δεν κινήθηκε λόγω της εξέγερσης του Δεκέμβρη.

2009: Η αγορά δεν κινήθηκε λόγω του πνεύματος ανασφάλειας που προκαλεί στους καταναλωτές η κινδυνολογία για την πορεία της οικονομίας.
2010: Η αγορά δεν κινήθηκε λόγω απεργιακών κινητοποιήσεων που καθιστούν το κέντρο της Αθήνας αφιλόξενο για τους καταναλωτές
2011: Η αγορά δεν κινήθηκε λόγω του παρα-εμπορίου
2012: Η αγορά δεν κινήθηκε γιατί τα καταστήματα δεν ανοίγουν τις Κυριακές.
Το ενδεχόμενο να μην έχουμε λεφτά το εξετάζει κανείς;

Πηγή: infowar

Τετάρτη, 26 Δεκεμβρίου 2012

H δικαιοσύνη είναι σαν το φίδι…

…Τσιμπά μόνο τους ξυπόλητους!

Ωραία, τώρα που η Βραζιλία ανέλαβε μέσα σε δύο χρόνια και το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου και την Ολυμπιάδα, η «πόλη του Θεού», το μεγάλο Ρίο ντε Τζανέιρο θα μπορέσει να απαλλαγεί οριστικά από τα μιάσματα τους φτωχούς και να μοιάσει στο Σάο Πάολο των τεχνοκρατών και τη Μπραζίλια των κυβερνητικών. Αρκετά τους ανεχτήκαμε με τις φαβέλες τους που μας ντροπιάζουν…Και μας κλέβουν και τις φρυγανιές.
Διαβάζω ένα άρθρο στους New York Times για το χιλιοειπωμένο ζήτημα της αστυνομίας της Βραζιλίας και ειδικά του Ρίο ντε Τζανέιρο. Στα αγγλοσαξωνικά μέσα ενημέρωσης το ζήτημα αυτό, όπως παρομοίως και αυτό των ναρκεμπόρων στο Μεξικό μοιάζει πιο πολύ με μία ζωντανή ταινία του Χόλιγουντ. Αλλά ζωντανή, με όλα τα στοιχεία που «φέρνουν εισιτήρια» στα δυτικά μυαλά: αίμα, σπέρμα, βία, επιβολή. Το υποσυνείδητο του δυτικού, καταπιεσμένο από τα πρώτα χρόνια της γέννησής του τα λατρεύει κάτι τέτοια. Το υποσυνείδητο του μέσου Βραζιλιάνου, επίσης καταπιεσμένου από μικρού, του έχει μάθει να τα ανέχεται.
Κάποιοι έλεγαν ότι στην θέση της πεταλουδίτσας έπρεπε να υπάρχει μια σφαίρα...
Η Βραζιλία “θα γίνει υπερδύναμη” και τι καλύτερο από το να στρέψει εκεί ο κόσμος τα βλέμματά του δυο φορές σε τρία χρόνια, μία για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου το 2014 και μία για την Ολυμπιάδα του 2016. Λύθηκαν όλα μας τα προβλήματα.
Μακριά από τη συλλογική συνείδηση των κοντινών ιθαγενών, το Ρίο ντε Τζανέιρο, η πραγματική καρδιά και ψυχή της Βραζιλίας μπαίνει με τον πλέον ολοκληρωτικό τρόπο στην εξατομικευμένη κοινωνία. Όχι ότι δεν είχε μπει, αλλά τα επόμενα χρόνια –τα σπορ να ναι καλά- τελειώνει κάθε αυταπάτη.

Οι δυνάμεις ασφαλείας του Ρίο ντε Τζανέιρο έχουν πολύ χρόνο στην διάθεσή τους, πέντε χρόνια ολόκληρα, για να καθαρίσουν την πόλη από τους φτωχούς 
που διακινούν όλη την κόκα, προωθούν όλες τις πουτάνες, κάνουν όλες τις δολοφονίες, προκαλούν όλες τις ληστείες και τους βιασμούς και κάνουν τους πάμπλουτους γλείφτες της εξουσίας να κοκκινίζουν από ντροπή όταν βλέπουν ρεπορτάζ στις τηλεοράσεις τους, μέσα στις περικλεισμένες με τσιμεντένιους ή και ηλεκτροφόρους τοίχους επαύλεις τους.
Τους πεινασμένους στις φαβέλες κανείς δεν τους ρώτησε, όπως κανείς δεν τους ρωτάει όταν τους ρίχνουν στην φυλακή ανήλικους ακόμα, επειδή έκλεψαν δυο φρατζόλες ψωμί, ή όταν οι κατά τα μμε «δυνάμεις ασφαλείας», οι οποίες στην πραγματικότητα αποτελούν μια μίξη αστυνομίας-στρατού άρτια εξοπλισμένης με την τελευταία λέξη των όπλων, γαζώνουν κόσμο και κοσμάκη ισοπεδώνοντας ολόκληρες γειτονιές, ακόμα και στο περιθώριο «ασκήσεων».
Μπολιασμένοι με το μίσος για τη φτώχεια και τους φτωχούς και όχι για τα αφεντικά τους, τα παλιά αλλά κυρίως τα νεόκοπα μέλη αυτών των δυνάμεων ασφαλείας, γαλουχούνται με την ιδέα ότι η «χώρα του Θεού» είναι φτωχή επειδή…φταίνε οι φτωχοί και όχι οι πλούσιοι πατρώνες τους, οι οποίοι συχνά τους χρηματοδοτούν.
FavelaΗ πόλη για να δείξει ότι ξεφεύγει από το παλιό παραδοσιακό carioca στοιχείο της θα ξοδέψει ακόμα περισσότερα εκατομμύρια δολάρια για μολύβι στα κεφάλια των αδυνάτων, για ελικόπτερα που θα παρακολουθούν τα δεκάχρονα μη σπάσουν τον καθρέφτη καμιάς Μερσεντές και για κάμερες παρακολούθησης που θα κάνουν το Ρίο ντε Τζανέιρο Λονδίνο.
Η χώρα πανευτυχής θα διοργανώσει άρτια το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014, και μέσα στις φαβέλες θα γιορτάζουν τις βραζιλιάνικες νίκες αποκλεισμένοι από τον έξω κόσμο από το στρατό. Μέχρι τότε το Ρίο θα ζει πιο έντονο από ποτέ το δικό του εσωτερικό πόλεμο του οποίου τα θύματα είναι ανάλογα με το να βρισκόταν η χώρα σε μόνιμη πολεμική σύρραξη.
Το πανηγύρι δεν θα έχει τελειωμό…Δύο χρόνια μετά το Μουντιάλ, η χώρα στους Ολυμπιακούς οριστικά θα έχει γίνει υπερδύναμη, με δεκάδες μετάλια, χιλιάδες εταιρίες, εκατομμύρια τουρίστες να γιορτάζουν την αποθέωση του τίποτα, και το χειρότερο, επιβεβαιώνοντας τους κακοπροαίρετους που πάντα έβρισκαν λόγους να πουν ότι οι Βραζιλιάνοι είναι μόνο για τα καρναβάλια, αλλά και τον Εντουάρντο Γκαλεάνο που κάποτε έγραψε ότι «η δικαιοσύνη είναι σαν το φίδι γιατί τσιμπά μόνο τους ξυπόλητους».
Αφιερωμένο στους εν Ελλάδι υποστηρικτές  του Λούλα…
Αντιγραφή από παλαιότερο άρθρο του caminodelfuego
για την αντιγραφή Χ. Αβρ.

Για έναν αντιφασιστικό σεισμό.


Στην Ελλάδα των Μνημονίων και της κοινωνικής κατάρρευσης διαγράφεται ολοένα πιο καθαρά η απειλή του φασισμού. Ένα ναζιστικό κόμμα, που εμφανίστηκε από το πουθενά, σταθεροποιεί την υποστήριξή του στο εκλογικό σώμα έχοντας συστηματική βοήθεια από τα μέσα ενημέρωσης. Αξιοποιώντας άλλοτε την ασυλία που του παρέχει το κράτος και άλλοτε τη συνεργεία των αστυνομικών και δικαστικών μηχανισμών, οργανώνει τάγματα εφόδου. Μέντοράς του ο χιτλερικός υπουργός Προπαγάνδας, Γιόζεφ Γκαίμπελς. Την περασμένη εβδομάδα η Χρυσή Αυγή ξυλοκόπησε έναν αριστερό βουλευτή και κατόπιν τον μήνυσε, λέγοντας ότι άδικα κατηγορήθηκε. Xρειάστηκε ένα ξένο μέσο ενημέρωσης, το BBC, για να ερευνηθεί το ζήτημα και να δειχθεί με αδιάψευστα στοιχεία ότι στην επίθεση εμπλέκεται η ίδια η ηγεσία των ναζιστών. Τα κόμματα της συγκυβέρνησης πρακτικά συναινούν, βλέποντας στους φασίστες μια εφεδρεία σωτηρίας από τη λαϊκή οργή. Η ηγεσία της αριστεράς δείχνει αμήχανη και απροετοίμαστη να τούς αντιμετωπίσει. 

Για το τι είναι ο φασισμός έχουν γραφεί ολόκληρες βιβλιοθήκες· η εναργέστερη συνθετική παρουσίασή του βρίσκεται στο βιβλίο του μεγάλου αμερικανού ιστορικού Ρόμπερτ Πάξτον, *Η ανατομία του φασισμού*, που  έχει μεταφραστεί και στη γλώσσα μας, αλλά τώρα είναι εξαντλημένο. Για το πώς πολεμιέται ο φασισμός, η διεισδυτικότερη μελέτη που έχουμε στα ελληνικά είναι το *Ποτέ ξανά*, του βρετανού ιστορικού Κόλιν Σπαρκς, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις της Κίνησης Απελάστε τον Ρατσισμό. Αυτά τα δυο βιβλία είναι η καλύτερη αφετηρία για να κατανοήσουμε σήμερα τι σημαίνει φασισμός και τι πρέπει να κάνουμε για να μην τον υποστούμε εμείς και τα παιδιά μας.
Δεν είναι καθόλου αυτονόητο ότι οι άνθρωποι του πνεύματος αποτελούν ανάχωμα στον φασισμό. Η ιστορία δείχνει ότι από μόνοι τους δεν μπορούν να αντιταχθούν στην κυρίαρχη μισαλλοδοξία και τον αυταρχισμό, ενώ συχνά δεν βρίσκουν καν το θάρρος να κάνουν κάτι τέτοιο, ή και στηρίζουν την εξουσία. Για παράδειγμα, το 1925 ιδρύθηκε στην Ιταλία του Μουσσολίνι το Εθνικό Φασιστικό Ινστιτούτο Πολιτισμού, με πρώτο πρόεδρο τον φιλόσοφο Τζιοβάννι Τζεντίλε και μέλη πασίγνωστους διανοούμενους, ενώ τον επόμενο χρόνο φτιάχτηκε και η Βασιλική Ιταλική Ακαδημία, που συγκέντρωσε την αφρόκρεμα της συντηρητικής διανόησης· όλα τα μέλη της ορκίστηκαν πίστη στον φασισμό.

Οι ιδέες και αντιλήψεις τους αρθρώθηκαν και διαδόθηκαν έπειτα μέσα από την πολύτομη *Enciclopedia Italiana*, την οποία έχουμε σήμερα και στη βιβλιοθήκη του πανεπιστήμιού μας. Μόλις ο φασισμός εδραίωσε τη θέση του μεταξύ των ισχυρότερων διανοούμενων, που είχαν δικαίωμα λόγου, επιβλήθηκε μέσω της κρατικής πίεσης και στον υπόλοιπο κόσμο. Το 1929 όλοι οι δάσκαλοι και καθηγητές των γυμνασίων υποχρεώθηκαν να δώσουν όρκο πίστης στο φασιστικό καθεστώς, ενώ το ίδιο ζητήθηκε το 1931 και από τους καθηγητές πανεπιστημίου. Από το σύνολο των χίλιων διακόσιων ιταλών πανεπιστημιακών, μόνον οι έντεκα δεν ορκίστηκαν. Όλοι και όλες μας αναρωτιόμαστε, φαντάζομαι, τι πρέπει να κάνουμε ώστε μη γράψει και το σημερινό ελληνικό πανεπιστήμιο παρόμοιες σελίδες ντροπής.

Θα ζητηθεί αύριο και από εμάς να δώσουμε όρκο πίστης στον Κασιδιάρη και τον Μιχαλολιάκο; Η απάντηση είναι ότι μόνον αν κινητοποιηθούμε από τώρα θα αποτρέψουμε ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Ας μην έχουμε αυταπάτες. Ο καπιταλισμός έχει γίνει πια ασύμβατος με τη δημοκρατία. Η τεράστια αναδιανομή πόρων υπέρ των πλουσίων, στην οποία αποσκοπούν οι πολιτικές των Μνημονίων, δεν μπορεί και δεν πρόκειται να επιβληθεί μέσα σε δημοκρατικό πλαίσιο. Οι εχθροί μας αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά, δυστυχώς εμείς δεν το καταλαβαίνουμε πάντοτε. Ιστορικά, τον εικοστό αιώνα εμφανίστηκαν τρεις τρόποι επιβολής τέτοιων κοινωνικά άδικων πολιτικών στις ανεπτυγμένες χώρες: κίβδηλος κοινοβουλευτισμός, στρατιωτική δικτατορία, και φασισμός. Οι δυο πρώτοι δεν δίνουν λύση στο πρόβλημα της διακυβέρνησης (όπως υποστήριξα παλιότερα: *http://tinyurl.com/3bdhx7q*).
Για αυτόν το λόγο ισχυρά τμήματα του κεφαλαίου, τηλεοπτικά κανάλια, εφημερίδες και το βαθύ κράτος, οι ίδιοι που νομιμοποίησαν πρώτα πρώτα ακροδεξιούς σαν τον Άδωνι Γεωργιάδη, τον Βορίδη και τον Καρατζαφέρη, και τούς άνοιξαν την πόρτα της κυβέρνησης, προωθούν σήμερα τη Χρυσή Αυγή. Μια εγκληματική οργάνωση νεοναζιστών, την οποία καθεστωτικοί διανοούμενοι προσπαθούν να δικαιολογήσουν προβάλλοντας την ιταμή θεωρία των ‘δυο άκρων’. Ο ακροδεξιός υπουργός Δένδιας την υποθάλπτει συστηματικά, την ίδια στιγμή που βασανίζει τους αντιφασίστες. Όλοι αυτοί μαζί φτιάχνουν τον εφιάλτη που ονομάζεται σημερινή Ελλάδα, και ο οποίος θα τελειώσει μόνον όταν ξυπνήσουμε, σηκωθούμε, κινηθούμε.

Πώς γίνεται αυτό; Για να σταματήσουμε τους φασίστες δεν αρκεί να μιλάμε και να γράφουμε, όσο απαραίτητα και αν είναι βέβαια αυτά, αλλά χρειάζεται επίσης η μαζική μας κινητοποίηση. Την οφείλουμε στον εαυτό μας, στην αξιοπρέπειά μας, στους συνανθρώπους μας, στα παιδιά μας. Ποιές κινήσεις θα φέρουν αποτέλεσμα; Πρέπει πρώτα πρώτα να τους εμποδίσουμε να βάλουν πόδι στους μαζικούς φορείς, και να κινητοποιήσουμε όλες τις διαθέσιμες συλλογικότητες εναντίον τους. Κι επίσης, πρέπει να τους αρνηθούμε τον έλεγχο των δρόμων. Για να σπάσουμε τον φόβο που καλλιεργούν, για να αντιμετωπίσουμε την τρομοκρατία τους, που είναι το αληθινό τους όπλο, αυτή και όχι οποιεσδήποτε ιδέες, πρέπει να δείξουμε με τη φυσική μας παρουσία, με πράξεις και όχι μόνο με λόγια, πως δεν θα τους αφήσουμε να κυριαρχήσουν στον δημόσιο χώρο. Ώστε όλος ο κόσμος να δει πως δεν είναι αυτοί οι ισχυροί, όσο συστηματικά και αν τους βοηθά ένα επίορκο κομάτι του κρατικού μηχανισμού, αλλά ο λαός που αγωνίζεται για δικαιοσύνη και ελευθερία. Αν δεν κινηθούμε εγκαίρως, θα χρειαστεί να κάνουμε πολύ μεγαλύτερους αγώνες αργότερα.

Η μαζική μας κινητοποίηση χαλάει τα σχέδια κράτους και ναζιστών. Μέχρι τον Οκτώβρη οι χρυσαυγίτες, παριστάνοντας τους ‘αντισυστημικούς’, είχαν άνοδο στους δρομους και στις δημοσκοπήσεις. Άρχισαν να πέφτουν μετά τα απεργιακά κύματα και τη δημιουργία αναρίθμητων αντιφασιστικών πρωτοβουλιών, που ξεπήδησαν από τα κάτω. Έκτοτε εμφανίζονται δημόσια συνήθως με κρατική προστασία. Αλλά όσο περισσότερο βλέπει ο κόσμος πως η αστυνομία τούς καλύπτει και τούς ενισχύει, τόσο ξεθωριάζει ο μύθος της αντισυστημικότητάς τους. Όσο πιο φανερό γίνεται ότι η φασιστική στράτευση αποτελεί πολιτική επιλογή με προσωπικό κόστος, τόσο πιο δύσκολα συμμετέχουν στις κινητοποιήσεις της εγκληματικής συμμορίας οι πολυάριθμοι ψηφοφόροι της. Έτσι απομονώνεται ο επικίνδυνος κεντρικός πυρήνας. Η μάχη εναντίον του φασισμού δεν περιορίζεται στους δρόμους, αλλά τελικά εκεί θα κριθεί. Τα όρια της εναλλακτικής στρατηγικής, “να τούς ταράξουμε στη νομιμότητα”, φάνηκαν ξανά και ξανά. Δεν πέτυχε τίποτε αυτή η στρατηγική όταν η αστυνομία ανεμπόδιστη (και έως τώρα ατιμώρητη) βασάνιζε όλη νύχτα στη ΓΑΔΑ τους αντιφασίστες. Απέτυχε και σήμερα, στον Βόλο, όταν τα όργανα του Δένδια συνέλαβαν απρόκλητα εβδομήντα οχτώ ειρηνικούς αντιφασίστες διαδηλωτές, καταργώντας στην πράξη το δημοκρατικό δικαίωμα της διαμαρτυρίας.

Η ιστορία δείχνει ότι ο φασισμός ποτέ δεν νίκησε. Εκατό στις εκατό φορές έχει νικηθεί. Η ίδια η λογική του τον σπρώχνει σε αλλεπάλληλες συγκρούσεις με ολοένα ισχυρότερους αντιπάλους, ώσπου τελικά καταστρέφεται. Αλλά το ζήτημα είναι τι θυσίες απαιτούνται ως τότε. Την τελευταία φορά χάθηκαν εκατό εκατομμύρια ανθρώπινες ζωές για να τσακιστούν ο Χίτλερ και ο Μουσολίνι. Αν εμείς ολιγωρήσουμε σήμερα, κινδυνεύουμε ο Μιχαλολιάκος και ο Κασιδιάρης, που ονειρεύονται να πάρουν την Κωνσταντινούπολη, και ήδη έχουν στο ενεργητικό τους επιθέσεις στη Δυτική Θράκη, να προκαλέσουν γεωπολιτική αστάθεια. Και τότε ίσως κυλήσει πολύ αίμα. Πριν από είκοσι χρόνια οι σέρβοι νόμισαν ότι μπορούσαν να παίξουν με τους δικούς τους χρυσαυγίτες, και καταστράφηκαν. Το τίμημα της σημερινής μας άρνησης να δούμε τους αληθινούς κινδύνους ίσως αποδειχθεί αφάνταστα βαρύ.

Πρέπει να ενισχύσουμε σήμερα, γιατί αύριο ίσως είναι αργά, όλες τις προσπάθειες αντιφασιστικής κινητοποίησης. Στις 19 Γενάρη οργανώνεται από πλήθος φορέων στην Αθήνα ένα μεγάλο αντιφασιστικό συλλαλητήριο, που θέλουμε να γίνει αληθινός σεισμός. Εκατοντάδες άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών υπέγραψαν ήδη τη διακήρυξη που ακολουθεί. Αν θεωρείτε κι εσείς ότι αξίζει να προσθέσετε τη δική σας υπογραφή, σας παρακαλώ στείλτε την στη διεύθυνση *antiracismfascism [at] yahoo [dot] gr* . Θα είναι ένα μικρό αλλά εξαιρετικά χρήσιμο βήμα στον αγώνα για να τους σταματήσουμε. Στον αγώνα αυτό διακυβεύονται η ελευθερία, η αξιοπρέπεια και η ανθρωπιά μας. Δεν επιτρέπεται να τον χάσουμε. Θα τον κερδίσουμε, θα τους τσακίσουμε, και θα τον συνεχίσουμε μέχρι να ξανακάνουμε δικά μας όλα όσα μας ανήκουν.
του Σπ.Μαρκέτου

Παρασκευή, 21 Δεκεμβρίου 2012

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ VILLA AMALIAS

   Σήμερα 20-12-2012 η αστυνομία εισέβαλε στη Βίλλα Αμαλίας . Με πρόσχημα μια καταγγελία για διακίνηση ναρκωτικών, παρουσία εισαγγελέα, έγινε έρευνα .Τα ευρήματα ήταν αστεία. Παρ΄όλα  αυτά ο Δένδιας δηλώνει πως από αυτά αποδεικνύεται ότι η Βίλλα υπήρξε κέντρο ανομίας για 22 χρόνια και επιτέλους ο νόμος,  με τη «γενναία πολιτική βούληση» του Σαμαρά, αποκαθίσταται.
Με ποια λογική ακροβασία μπορούν άδεια μπουκάλια μπύρας να χαρακτηριστούν «υλικά κατασκευής μολότοφ» ;  Σ’ ένα χώρο που  λειτουργεί συναυλιάδικο και καφενείο είναι παράλογο να υπάρχει μεγάλος αριθμός άδειων μπουκαλιών μπύρας ; Τι θα πει «εύφλεκτο υλικό»;  Μήπως μιλάνε για τα υγρά καθαρισμού της τυπογραφικής μηχανής  που λειτουργεί στη κατάληψη;  Να μιλήσουμε για τις αντιασφυξιογόνες μάσκες, που κάθε διαδηλωτής που σέβεται την υγεία του, οφείλει να διαθέτει.  Να πούμε για τα στοιχειώδη μέσα αυτοπροστασίας (δυναμιτάκια , σφεντόνες  κτλ) σ’ ένα χώρο που έχει επανειλημμένα δεχθεί επιθέσεις παρακρατικών συμμοριών (εμπρησμοί, μαχαιρώματα, ξυλοδαρμοί), με αποκορύφωμα το 2008 που ο τότε υπουργός δημοσίας τάξης Μαρκογιαννάκης επισκέφτηκε τους "κατοίκους" του Άγιου Παντελεήμονα και λίγα λεπτά μετά την αποχώρηση του δεχτήκαμε επίθεση...
 
Με πρόσχημα λοιπόν την έρευνα, επιχειρούν μια παγία ονείρωξη τους:  Την εισβολή σ’ ένα χώρο  που για αυτούς είναι ένα από τα χωροταξικά σύμβολα όλων όσων στέκονται εχθρικά, απέναντι σε ότι αντιπροσωπεύει την κυριαρχία, την επιβολή, την αποστείρωση, την αδιαφορία, την παραίτηση, την υποταγή. Σε αυτό έχουν δίκιο. Αυτοί είμαστε. Εμείς και οι χιλιάδες διαδηλωτές , αγωνιστές ,καταληψίες ,απεργοί, μαχητές των δρόμων. Είμαστε οι άστεγοι και οι ανέστιοι, οι πανκς και οι αλήτες, οι χορτοφάγοι και οι φεμινίστριες , οι ξενύχτηδες και οι εργάτες, οι πένητες και οι αδικημένοι, τα θύματα του ρατσισμού και οι εκδικητές του άδικου. Ο υπουργός μας χαρακτήρισε εστία ανομίας .…
   Και τώρα ας μιλήσουμε σοβαρά. Η Βίλλα Αμαλίας είναι μια πρόταση οργάνωσης,  που στον καιρό του μνημονιακού κανιβαλισμού έπρεπε να αντιμετωπιστεί . Η επίθεση του κεφαλαίου στον κόσμο της εργασίας,  προϋποθέτει την καταστροφή των όποιων δομών του. Η απαξίωση των εργατικών  κεκτημένων και των συνδικάτων , οι όποιες δομές αλληλεγγύης και ανυπακοής  , τα αυτοοργανωμένα εγχειρήματα είναι στο στόχαστρο. Η ακροδεξιά ατζέντα που έχει επικρατήσει από την αρχή της κρίσης,  ξεκίνησε με τις δηλώσεις περί υγειονομικής βόμβας του Λοβέρδου, ενάντια στους απεργούς πείνας της Υπατίας . Συνεχίστηκε με την στοχοποίηση των μεταναστών (τείχος Έβρου, στρατόπεδα συγκέντρωσης, Ξένιος Ζευς), τη διαπόμπευση των εξαρτημένων οροθετικών, συνεπικουρούμενη από την ακροδεξιά βία ενάντια σε μετανάστες, ομοφυλόφιλους, μικροπωλητές. Ο βασανισμός των αντιφασιστών της μοτοπορείας στη ΓΑΔΑ και οι επιθέσεις στις καταλήψεις και η άγρια καταστολή οποιασδήποτε εργατικής η κοινωνικής διεκδίκησης, δεν αφήνουν αμφιβολία ότι ο αντίπαλος έχει συγκροτήσει ένα συμπαγές μπλοκ, απέναντι στο οποίο οφείλουμε να αντισταθούμε.
   Είμαστε εδώ και 22 χρόνια σε ένα κτήριο που είχαν εγκαταλείψει για δεκαετίες. Το συντηρούμε και του δίνουμε ζωή.  Είμαστε μια κατάληψη που έχει πάντα τις πόρτες ανοιχτές σε ομάδες, άτομα και εγχειρήματα που προάγουν τον αντιεμπορευματικό πολιτισμό, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, τους κοινωνικούς, αντιφασιστικούς  και ταξικούς αγώνες. Η  Βίλλα Αμαλίας δίνει μια σοβαρή μάχη για να προστατέψει όχι δέκα ντουβάρια, αλλά τις επιθυμίες τα όνειρα και τις ελπίδες για μια ζωή πιο ελεύθερη για όλους.
   Καλούμε όλους όσους βρίσκουν κομμάτι του εαυτού τους στην πολύχρονη λειτουργία της κατάληψης να δώσουν μαζί μας αυτή την κρίσιμη μάχη.
Σε αυτό το μύλο οι δήμιοι-δον κιχώτες επιτίθενται ενώ στην πραγματικότητα κυνηγάνε ιδέες. Αυτές είναι οι ανομίες για αυτούς. Κυνηγάνε χίμαιρες  θα εισπράξουν εφιάλτες.

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΚΑΤΑΛΗΨΙΩΝ ΤΗΣ ΒΙΛΛΑ ΑΜΑΛΙΑΣ

Δευτέρα, 17 Δεκεμβρίου 2012

ΔΣ 17/12/12 ΝΕΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΤΗΣ ΔΑΠ-ΝΔΦΚ. ΔΕ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ! ΟΛΗ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΙΣ ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ

12/12/12
Μετά το πραξικόπημα του Μανιτάκη να απολύσει με ένα delete δημοσίους υπαλλήλους, οι διοικητικοί υπάλληλοι του πανεπιστημίου μας, οργανώνουν έκτακτη γενική συνέλευση στην οποία αποφασίζουν απεργία και κατάληψη μέχρι την παρασκευή 14/12 και καλούν σε συμπαράσταση όλη την πανεπιστημιακή κοινότητα. Ξεκινάμε στη σχολή την καμπάνια συλλογής υπογραφών για διεξαγωγή Γενικής Συνέλευσης στις 17/12.

13/12/12
Πραγματοποιείται ΔΣ στις 2μμ όπου κατατίθενται πάνω από 120 υπογραφές. Η ΔΑΠ ζήτησε 2 μέρες για να τις ελέγξει και αφου μεσολαβούσε σαββατοκυριακο-εκδρομή στην Αράχωβα, θεώρησε πολύ λογικό να ορίσει ΝΕΟ ΔΣ όπου ΘΑ ΟΡΙΣΕΙ ΑΥΤΟ αν οι υπογραφές είναι έγκυρες τη Δευτέρα 17/12, στις 2μμ. ΟΛΩΣ ΤΥΧΑΙΩΣ την ημέρα που ζητούσαν οι υπογραφές Γενική Συνέλευση!

17/12/12
Η ΔΑΠ στο ΔΣ προτείνει ΓΣ στις 16/1/2013 (!) χωρίς να αναφέρει τις υπογραφές. Όταν της ζητήθηκε να τοποθετηθεί, έλεγε διάφορα γελοία επιχειρήματα του στιλ: "Δεν τις μαζεύετε σωστά, τις μαζεύετε 2 βδομάδες" κλπ. ΑΓΝΟΩΝΤΑΣ ΠΛΗΡΩΣ τις υπογραφές ισχυρίστηκε ότι οι φοιτητές "δεν αντεχουν" άλλο πιεσμένο πρόγραμμα λόγω αναπληρώσεων τα σαββατοκύριακα.
ΕΑΑΚ-ΑΡΕΝ-ΠΚΣ καλούν σε Γενική Συνέλευση αύριο Τρίτη 18/12, στις 2μμ, αιθ. Α' έτους.

Είναι η δεύτερη συνεχόμενη φορά όπου η ΔΑΠ προσπαθεί να ακυρώσει έγγραφο αίτημα του συλλόγου για διεξαγωγή Γενικής Συνέλευσης! Είναι απαράδεκτο σε μια περίοδο όπου η κυβέρνηση με το Μνημόνιο 3 απολύει χιλιάδες εργαζομένων, κόβει λεφτά από τα πανεπιστήμια και τα νοσοκομεία με αποτέλεσμα να μην υπάρχουν λεφτά ούτε για καλοριφέρ στις σχολές! Πριν από δέκα μέρες λόγω της υποχρηματοδότησης και της έλλειψης προσωπικού έγινε έκρηξη σε ένα εργαστήριο του Χημικού στο Π.Ι. με αποτέλεσμα να τραυματιστούν 3 φοιτητές. Καταλαβαίνουμε ότι ο αγώνας των Διοικητικών Υπαλλήλων του πανεπιστημίου μας (και όχι μόνο: IKA, OTA,Περιφέρεια, Ψυχική Υγεία κλπ) ενάντια στις απολύσεις του Μανιτάκη είναι και αγώνας ενάντια στη διάλυση του Δημόσιου και Δωρεάν Πανεπιστημίου. ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ ΝΑ ΣΠΟΥΔΑΖΟΥΜΕ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΝΑ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΑΛΛΑ 35 ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ!
Η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ προσπαθώντας να μπλοκάρει με κάθε μέσο τη διεξαγωγή Γενικής Συνέλευσης, στην πραγματικότητα θέλει να βοηθήσει την ετοιμόρροπη κυβέρνηση του Σαμαρά. 
ΚΑΛΟΥΜΕ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΛΟΙΠΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 18/12/12, 2 μμ, αιθ. Α' έτους! 
Οι φοιτητές πρέπει να ενώσουν τις φωνές τους και την πάλη τους με τους ηρωικούς αγώνες των εργαζομένων, κόντρα στα Μνημόνια, τις Τρόικες, τον καπιταλισμό!
*Συμπαραστεκόμαστε στους συναδέλφους μας από τον Φ.Σ. του ΠΤΕΤ οι οποίοι βρίσκονται σε κατάληψη από τις 12/12 ενάντια στη συγχώνευση τους με τη Φιλοσοφική.

Πόσο τηλεοπτικό χρόνο αξίζει ένα νεκρό παιδάκι;

Πόσο τηλεοπτικό χρόνο αξίζει ένα νεκρό παιδάκι;
Πραγματικά συγκλονιστικές οι εικόνες των γονιών που κλαίνε για τα αδικοχαμένα παιδιά τους στις ΗΠΑ. Πολύ σωστά τα ελληνικά κανάλια αφιερώνουν σχεδόν το μισό δελτίο ειδήσεων. Ή μήπως όχι; Μήπως η κάλυψη της συγκεκριμένης είδησης έχει κάτι βαθιά προσβλητικό για άλλα παιδάκια που πεθαίνουν σε όλο τον κόσμο;

Τα δεκάδες παιδιά που σκότωσε ο ισραηλινός στρατός στην πρόσφατη επιδρομή στη Γάζα ήταν μικρότερα σε ηλικία – ανάμεσά τους και βρέφη – δεν έπαιξαν όμως πρώτο θέμα στα δελτία και κανένας δεν τους αφιέρωσε τόσο χρόνο.
Εκείνα τα παιδάκια ήταν απλώς αριθμοί. Δεν μάθαμε τα ονόματά τους. Δεν είδαμε τόσα κοντινά πλάνα των γονιών τους να δίνουν συνεντεύξεις στα μεγαλύτερα τηλεοπτικά δίκτυα. Φταίει βέβαια και το γεγονός ότι ο ισραηλινός στρατός ρίχνει αληθινά πυρά εναντίον των δημοσιογράφων ακριβώς για να μην συγκεντρώνουν τέτοιες εικόνες. Είναι όμως μόνο αυτό;
Οι δημοσιογράφοι που έχουμε ασχοληθεί με το μεσανατολικό ξέρουμε τι θα συνέβαινε εάν κάποιος Έλληνας αρχισυντάκτης έκανε το ίδιο ρεπορτάζ για τα παιδιά της Γάζας. Ένα μέλος του ισραηλινού λόμπι θα έστελνε μια επιστολή διαμαρτυρίας στον διευθυντή του σταθμού και θα έκανε και μερικά ακόμη τηλέφωνα ώστε να μην ξανασυμβεί παρόμοιο λάθος.
Ευτυχώς πλέον τέτοια λάθη δεν συμβαίνουν. Οι αρχισυντάκτες των νυχτερινών δελτίων ξέρουν καλά τη δουλειά τους. Ξέρουν ότι αν η θάλασσα στη χώρα σου αρχίζει να ξεβράζει νεκρούς ανθρώπους εσύ πρέπει να βρεις ένα καλό θέμα στην άλλη άκρη του κόσμου για να τραβήξεις την προσοχή του κοινού.
Οποιαδήποτε άλλη ενέργεια μπορεί να πλήξει την ηθική υπόσταση νεοναζιστικών οργανώσεων που τόσο κόπο έκανες για να νομιμοποιήσεις στα μάτια του κοινού σου. Μπορεί επίσης να πλήξει τους αγαπημένους σου βουλευτές. Αυτούς που παρελαύνουν στα «τάλεντ σόου» για λίγα ψίχουλα δημοσιότητας. Αυτούς, που με τις ερωτήσεις τους στη βουλή διαμαρτύρονται για τα χρήματα που ξοδεύει το ελληνικό κράτος για τη διάσωση ανθρώπων που πνίγονται στη θάλασσα.
Αν δεις όμως ότι κάποιοι δείχνουν ένα μικρό ενδιαφέρον ακόμη και γι΄αυτά τα «αποβράσματα» τους μετανάστες πρέπει αμέσως να τους στερήσεις την ανθρώπινη υπόσταση. Τους αποκαλείς «λαθρομετανάστες» και φροντίζεις να μην μαθευτεί ποτέ το όνομά τους. Το όνομα μετατρέπει ένα κουφάρι σε άνθρωπο.
Ευτυχώς θα υπάρχουν  πάντα άνθρωποι που θα αμφισβητούν τον πολιτισμό των νυχτερινών δελτίων. Όπως ο Στάθης Δρογώσης. Πρόλαβε μέσα σε λίγες ώρες να γράψει ένα τραγούδι για τους ανθρώπους που πνίγηκαν στις ακτές της Λέσβου.  http://soundcloud.com/stathis-drogosis/9tsokjoaiufh
Άρης Χατζηστεφάνου

Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2012

O Φαραώ Μόρσι… Μουμπάρακ

O Φαραώ Μόρσι… Μουμπάρακ

Ξεκινώντας διμέτωπο αγώνα με τα απομεινάρια του καθεστώτος Μουμπάρακ αλλά και τους πρωτεργάτες της επανάστασης, ο πρόεδρος της Αιγύπτου μετατρέπεται σε έναν ακόμη δικτάτορα. 

 

Τις ημέρες της μεγάλης αιγυπτιακής εξέγερσης για την ανατροπή του Χόσνι Μουμπάρακ σημειώθηκε και η λεγόμενη «μάχη της καμήλας» στην πλατεία Ταχρίρ. Για πρώτη φορά οι διαδηλωτές δεν βρέθηκαν αντιμέτωποι με δυνάμεις της αστυνομίας ή του στρατού αλλά και με «απλούς πολίτες» που δήλωναν υποστηρικτές του προέδρου. Όπως αποδείχτηκε βέβαια ήταν πληρωμένοι δολοφόνοι, λούμπεν στοιχεία της Αιγυπτιακής πρωτεύουσας που αναλάμβαναν να επιτεθούν στους συγκεντρωμένους για ένα μεροκάματο.

Αρκετοί θυμήθηκαν εκείνη την ημέρα όταν την περασμένη εβδομάδα οπαδοί των Αδελφών Μουσουλμάνων επιτέθηκαν με τρομακτική βία εναντίον όσων διαδήλωναν έξω από το προεδρικό μέγαρο – λίγα μόλις χιλιόμετρα από την πλατεία Ταχρίρ. Πριν η αντιπαράθεση πάρει τη μορφή γενικευμένης σύγκρουσης με έξι νεκρούς, οι επιτιθέμενοι έριξαν βροχή από πέτρες στους συγκεντρωμένους, έσκισαν τα πρόχειρα καταλύματα τους ενώ σύμφωνα με πληροφορίες χρησιμοποίησαν και αληθινά πυρά. Στο πλευρό των οπαδών του προέδρου Μόρσι βρέθηκαν σύντομα και άρματα μάχης, ομάδες σαλαφιστών και μέλη της οργάνωσης Γκαμάα αλ Ισλαμίγια. Ανάμεσα στα θύματα αυτής της επίθεσης ήταν ένα μέλος της Λαϊκής Σοσιαλιστικής Συμμαχίας και ένα από το κόμμα των Επαναστατών Σοσιαλιστών.

Δεν είναι όμως μόνο η βαναυσότητα των οπαδών του Μόρσι που επέτρεψε σε αρκετούς από τους αντιπάλους του να τον συγκρίνουν με τον Μουμπάρακ και να θυμηθούν τη μάχη της καμήλας. Όπως και ο προκάτοχός του, ο Μόρσι επιχειρεί να συσπειρώσει τους οπαδούς του καταδικάζοντας «ξένες δυνάμεις» και την «εβραϊκή απειλή». Στην πραγματικότητα, όπως αποδείχθηκε την περασμένη εβδομάδα, απολαμβάνει της στήριξης της Δύσης και κυρίως της Ουάσινγκτον, η οποία μετά την Αραβική Άνοιξη ποντάρει στις οπισθοδρομικές δυνάμεις των Αδελφών Μουσουλμάνων για να διατηρήσει τη σφαίρα επιρροής της στη Μέση Ανατολή. Με την μεσολάβησή του μετά την ισραηλινή επιδρομή στη Γάζα ο Μόρσι θέλησε να αποδείξει σε αμερικανούς και ευρωπαίους ότι μπορεί να ασκήσει έλεγχο στην Χαμάς – η οποία άλλωστε όταν δημιουργήθηκε αποτελούσε πνευματικό τέκνο των Αδελφών Μουσουλμάνων. Οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι φαντάζουν πλέον στα μάτια της Δύσης σαν μια σταθερή δύναμη ή οποία αν δεν ενισχύσει τουλάχιστον δεν θα εμποδίσει τα επιθετικά σχέδια της Ουάσινγκτον και του Τελ Αβίβ εναντίον της Συρίας και του Ιράν. Κυρίως όμως φαντάζουν σαν τη μοναδική δύναμη που μπορεί να αποτρέψει ένα νέο επαναστατικό κύμα σε μια χώρα που εξακολουθεί να αποτελεί τον φάρο ολόκληρου ου αραβικού κόσμου.

Την ίδια ώρα οι επαφές ανώτατων στελεχών των αδελφών μουσουλμάνων με την αμερικανική πρεσβεία στο Κάιρο είναι πλέον σχεδόν καθημερινές ενώ το Στέιτ Ντιπάρτμεντ απέφυγε να καταδικάσει τη βία της κυβέρνησης απέναντι στους διαδηλωτές καλώντας σε «αυτοσυγκράτηση» και τις δυο πλευρές. Για την ακρίβεια οι ανακοινώσεις των αμερικανών διπλωματών θυμίζουν έντονα τη στάση των ΗΠΑ τις πρώτες ημέρες της αιγυπτιακής επανάστασης , όταν ακόμη η Ουάσινγκτον πίστευε ότι θα καταφέρει να διατηρήσει τον Χόσνι Μουμπάρακ στην εξουσία.

Οι διαφορές βέβαια με τη «μάχη της καμήλας» και τις πολιτικές ισορροπίες που τη συνόδευαν είναι μεγάλες: Οι οπαδοί του προέδρου δεν  είναι πληρωμένοι τραμπούκοι αλλά ψηφοφόροι ενός δημοκρατικά εκλεγμένου κόμματος. Και οι διαδηλωτές όμως, στην πλειονότητά τους, δεν ξεκίνησαν ζητώντας την ανατροπή του ηγέτη της χώρας αλλά την ακύρωση των προεδρικών διαταγμάτων με το οποίο έδωσε στον εαυτό του δικτατορικές εξουσίες. Παράλληλα ζητούσαν την αναβολή του δημοψηφίσματος για το νέο σύνταγμα που συνέταξαν οι συνεργάτες του προέδρου κυριολεκτικά εν μια νυκτί.

Από την πλευρά του ο Μόρσι δεν βρίσκεται αντιμέτωπος μόνο με τη λαϊκή οργή των φιλελεύθερων και αριστερών δυνάμεων της αιγυπτιακής κοινωνίας αλλά και με τα απομεινάρια από το βαθύ κράτος του Μουμπάρακ, τα οποία προσπαθούν απεγνωσμένα να γαντζωθούν στην εξουσία. Το αντιδημοκρατικό ξέσπασμα του προέδρου άλλωστε αποτελούσε την απάντηση των Αδελφών Μουσουλμάνων στο δικαστικό πραξικόπημα με το οποίο το βαθύ κράτος επιχειρούσε να καταργήσει τη συντακτική συνέλευση. Οι δικαστές, οι διπλωμάτες αλλά και οι στρατιωτικοί που είχαν τοποθετηθεί στις θέσεις τους από το καθεστώς Μουμπάρακ επιχείρησαν και για ένα διάστημα κατάφεραν να παγώσουν κάθε λειτουργία του κράτους. Να σημειωθεί ότι ανάλογη ανταρσία αναμένεται και κατά τη διάρκεια του δημοψηφίσματος που έχει οριστεί για τις 15 Δεκεμβρίου.
Για να προλάβει αυτές τις εξελίξεις ο Μόρσι ακύρωσε κάθε διάλογο για το Σύνταγμα και προσπάθησε να θωρακίσει την εξουσία του με προεδρικά διατάγματα.

Στόχος των Αδελφών Μουσουλμάνων όμως δεν είναι να προστατεύσουν τη δημοκρατία στην Αίγυπτο – γεγονός που ίσως να δικαιολογούσε στα μάτια ορισμένων τη λήψη έκτακτων μέτρων – αλλά να θεμελιώσουν συνταγματικά την εξουσία τους απέναντι σε όλους ανεξαιρέτως τους αντιπάλους τους. Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμη και στενοί συνεργάτες του προέδρου, τους οποίους ο ίδιος είχε τοποθετήσει σε θέσεις συμβούλων, παραιτήθηκαν τις προηγούμενες ημέρες καταδικάζοντας την αυταρχική στάση του Μόρσι.

Ποντάροντας μόνο στον σκληρό πυρήνα των ισλαμιστών και την ανοχή της Δύσης ο Μόρσι απομονώθηκε όχι μόνο από τα στοιχεία του παλαιού καθεστώτος αλλά και από τις δυνάμεις που πρωτοστάτησαν στην ανατροπή του Μουμπάρακ. Ήδη τα συνδικάτα στις μεγάλες κλωστοϋφαντουργίες της πόλης Μαχάλα (το σπίρτο που άναψε την πρώτη φωτιά για την αιγυπτιακή επανάσταση) οργανώνονται για τη νέα αντιπαράθεση με ένα ακόμη αυταρχικό καθεστώς.
Αυτή η πολυεπίπεδη μάχη όμως ανάμεσα σε διαφορετικά τμήματα της πολιτικής και οικονομικής ελίτ αλλά και των μεγάλων λαϊκών μαζών που αναζητούν τους καρπούς της επανάστασής τους, μπορεί να οδηγήσει σε απρόβλεπτες εξελίξεις. Αν ο Μόρσι εμμείνει στην αδιάλλακτη στάση της κρατικής και παρακρατικής βίας εναντίον των αντιπάλων του όλα τα σενάρια πέφτουν στο τραπέζι. Ακόμη και αυτό του εμφυλίου πολέμου.

Αρης Χατζηστεφάνου
ΠΡΙΝ 9/12/2012

Πέμπτη, 6 Δεκεμβρίου 2012

Πορεία σήμερα 6μμ από Ακαδημία

6 Δεκέμβρη 2008: Σε ολόκληρη τη χώρα ξέσπασε μια νεολαιίστικη εξέγερση ενάντια στους κατασταλτικούς μηχανισμούς του κράτους, που στην πορεία απέκτησε και άλλα χαρακτηριστικά. Ήταν τότε που η κυβέρνηση της ΝΔ έσωζε τις τράπεζες, ενώ ταυτόχρονα δολοφόνησε ένα15χρονο μαθητή. Ολόκληρη η κοινωνία, με πρωτοστάτη τη νεολαία, εξοργισμένη αντέδρασε και βγήκε στους δρόμους. Χιλιάδες μαθητές και φοιτητές κατέκλυσαν τους δρόμους όλων των πόλεων για πάνω από 3 εβδομάδες προτάσσοντας έτσι τις διεκδικήσεις τους για μια άλλη ζωή και μια άλλη κοινωνία. Η εικόνα αυτή έγινε παράδειγμα για τους νέους όλου του κόσμου. Το σύνθημα: “Θα γίνει της Ελλάδας” υιοθετήθηκε από τα παιδιά μεταναστών στην Γαλλία, τα οποία διεκδικούσαν ίσα δικαιώματα και ζωή με αξιοπρέπεια. 
 
6 Δεκέμβρη 2012: Τέσσερα χρόνια μετά τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, με φόντο το βάθεμα της κρίσης το κράτος χρησιμοποιεί εντονότερα κρατικούς και παρακρατικούς μηχανισμούς, ώστε να καταστείλει οποιαδήποτε μορφή αντίστασης και να τρομοκρατήσει το αγωνιζόμενο κομμάτι της κοινωνίας. Η πολιτική που όπλισε και οπλίζει το χέρι των αστυνομικών είναι αυτή που αθωώνει τους δολοφόνους των: Κουμή, Κανελλοπούλου, Καλτεζά, Τεμπονέρα, προωθεί τα βασανιστήρια απέναντι σε μετανάστες στα αστυνομικά τμήματα και στέλνει τα ΜΑΤ να σπάσουν το άσυλο του ΑΠΘ και να συλλάβουν απεργούς -είναι η πολιτική που έχει ακολουθήσει τόσο η ΝΔ όσο και το ΠΑΣΟΚ. Είναι η πολιτική που για να ξεπεράσει τους πολιτικούς κραδασμούς λόγω της εφαρμογής μιας σκληρής μεταρρυθμιστικής ατζέντας σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής ζωής καταστέλλει, ποινικοποιεί, δολοφονεί και ψεκάζει με χημικά και αύρες.