Πέμπτη, 30 Αυγούστου 2012

Τρεις μέρες δράσης ενάντια στα μεταλλεία χρυσού



Οι επιτροπές αγώνα των «στοχοποιημένων περιοχών», μαζί με αλληλέγγυες συλλογικότητες από τη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα, οργανώνουν ένα τριήμερο δράσεων ενάντια στα μεταλλεία χρυσού, στις 7-8-9 Σεπτεμβρίου 2012.

Το τριήμερο περιλαμβάνει:

την Παρασκευή 7/9 (18:30)
συμμετοχή σε εκδήλωση - συζήτηση, με θέμα «ανάπτυξη και απομεγέθυνση: τα fast track και η άμεση δράση για το ζήτημα του χρυσού», στο πλαίσιο του φεστιβάλ άμεσης δημοκρατίας, που θα πραγματοποιηθεί στις 5-6-7 Σεπτέμβρη στο ΑΠΘ. 

το Σάββατο 8/9 
συμμετοχή στις κινητοποιήσεις, με αφορμή τα εγκαίνια της ΔΕΘ, με πανελλαδικό μπλοκ ενάντια στα μεταλλεία χρυσού. Προσυγκέντρωση στις 18:00, στην πλατεία Αγίας Σοφίας.

την Κυριακή 9/9
συγκέντρωση στην Ιερισσό, στις 11.00, και πραγματοποίηση πορείας προς τις Σκουριές.

Χιλή: Αγώνας για δημόσια δωρεάν παιδεία




Από τις αρχές Αυγούστου μέχρι και σήμερα το Σαντιάγκο βράζει. Δεκάδες χιλιάδες νέοι κατακλύζουν τους δρόμους της Χιλιανής πρωτεύουσας διεκδικώντας δημόσια δωρεάν παιδεία.

Μάιος 2011 - Η "φοιτητική άνοιξη"

Η "φοιτητική άνοιξη" των Χιλιανών φοιτητών ξεκίνησε πάνω από ένα χρόνο πριν, την άνοιξη του 2011, όταν χιλιάδες νέοι κατέκλυσαν τους δρόμους του Σαντιάγκο και άλλων μεγάλων πόλεων, διεκδικώντας δημόσια δωρεάν παιδεία για όλους και αύξηση των κρατικών κονδυλίων για την εκπαίδευση. Μάλιστα, πέτυχαν σε μικρό χρονικό διάστημα να οργανώσουν περισσότερες από 40 διαδηλώσεις σε ολόκληρη τη χώρα. Σημειωτέον ότι το εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας είναι ένα από τα πιο ακριβά και πιο άνισα στον κόσμο, καθώς οι φοιτητές σε όλα τα πανεπιστήμια, συμπεριλαμβανομένων και των δημοσίων, καλούνται να πληρώνουν δίδακτρα τα οποία αγγίζουν έως και τα 12.000 δολάρια το χρόνο, την ίδια στιγμή που το μέσο μηνιαίο εισόδημα των νοικοκυριών είναι λιγότερο από 800 δολάρια. 

Το φοιτητικό κίνημα είχε τέτοια δυναμική που ανάγκασε την κυβέρνηση να κάνει κάποιες παραχωρήσεις. Έτσι, προέβη σε αύξηση κατά 10% του προϋπολογισμού για την παιδεία το 2012, έλαβε ορισμένα ενισχυτικά μέτρα για φοιτητές που αντιμετώπιζαν οικονομικά προβλήματα, χορήγησε περισσότερες υποτροφίες και μείωσε τα επιτόκια για τα δάνεια των σπουδαστών. Ωστόσο, οι φοιτητές από τότε ξεκαθάριζαν πως οι αλλαγές αυτές δεν επέλυαν το μεγάλο πρόβλημα που εντοπίζεται στο εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας και ζητούσαν ουσιαστικές διαρθρωτικές αλλαγές. Και ο αγώνας τους συνεχίστηκε.

Αύγουστος 2012 - Η μαχητική συνέχεια

Η άρνηση της κυβέρνησης να προβεί σε διαρθρωτικές αλλαγές στην παιδεία και η διαρκής διεύρυνση των ανισοτήτων από ένα εκπαιδευτικό και ελιτίστικο εκπαιδευτικό σύστημα που κρατάει από την εποχή του δικτάτορα Πινοσέτ δεν άργησε να φουντώσει και πάλι το κίνημα υπέρ της δημόσιας δωρεάν εκπαίδευσης.

Δεκάδες χιλιάδες νέοι κατέβηκαν και πάλι πριν από λίγες μέρες στους δρόμους του Σαντιάγκο, στις μαζικότερες φοιτητικές κινητοποιήσεις από την αποκατάσταση της δημοκρατίας. Η αστυνομία, με το πρόσχημα ότι οι διαδηλωτές δεν είχαν πάρει την απαιτούμενη άδεια για την πραγματοποίηση της διαδήλωσης, χρησιμοποίησε κάθε μέσο για να καταστείλει τις κινητοποιήσεις. Δακρυγόνα, αντλίες νερού, αστυνομική βία, ακόμα και πλαστικές σφαίρες χρησιμοποιήθηκαν ενάντια στη νεολαία που διαδήλωνε για τα δικαιώματά της. Πολύωρες και μεγάλης έκτασης συγκρούσεις με τους αστυνομικούς, συλλήψεις και τραυματισμοί ο απολογισμός των κινητοποιήσεων. "Σαν φοιτητές, κάναμε απόλυτα κατανοητό ότι παραμένουμε δυνατοί και ενωμένοι. Σήμερα για μας ήταν ένας θρίαμβος", λένε. Παρά την συνεχώς κλιμακούμενη καταστολή εκ μέρους της κυβέρνησης του αντιδραστικού προέδρου Sebastian Pinera, δεν το βάζουν κάτω. 



Την ίδια στιγμή, οι μαθητές της Χιλής έχουν προχωρήσει σε καταλήψεις πολλών σχολείων. Οι καταλήψεις αντιμετωπίζονται με πρωτοφανή βαρβαρότητα από τις ειδικές ομάδες των καραμπινιέρων. Σύμφωνα με πληροφορίες, τις τελευταίες εβδομάδες έχουν συλληφθεί πάνω από 250 μαθητές. Μάλιστα, υπάρχει σωρεία καταγγελιών για βάναυση μεταχείριση των συλληφθέντων μαθητών τους από τους αστυνομικούς, ακόμα δε και για σεξουαλική κακοποίησή τους.

 


Η κοινωνία και οι φοιτητές σε κοινό αγώνα

Το αίτημα της νεολαίας για ένα δημόσιο, δωρεάν εκπαιδευτικό σύστημα, που θα δίνει σε όλους ίσες ευκαιρίες, αγκαλιάστηκε και από την κοινωνία. Στη δυναμική του φοιτητικού κινήματος και την αποδοχή του από την κοινωνία, ο Pinera απαντά με αυταρχισμό. Όχι τυχαία ο πρόεδρος της Χιλής ψήφισε νόμο που ουσιαστικά ποινικοποιεί τις διαδηλώσεις, καθώς θεσπίζονται ποινές που φτάνουν μέχρι και τη φυλάκιση για τρία χρόνια σε συμμετέχοντες σε μορφές κινητοποιήσεων που περιλαμβάνουν από καταλήψεις δημόσιων κτιρίων και παρεμπόδιση κυκλοφορίας ή που χαρακτηρίζονται ως βίαιες από τις αρχές.

Ο πρόεδρος Pinera δηλώνει πως δεν πρόκειται να προχωρήσει στις μεταρρυθμιστικές αλλαγές που διεκδικεί η νεολαία, ανοίγοντας μια σκληρή αντιπαράθεση μαζί τους. Όχι άδικα, λοιπόν, βλέπει τις δημοσκοπήσεις να τον αναδεικνύουν ως τον λιγότερο δημοφιλή Χιλιανό ηγέτη από το 1990, όταν και η χώρα επέστρεψε στην δημοκρατία. 

"Η υπομονή των φοιτητών εξαντλήθηκε. Κάναμε πολλές προσπάθειες για να αρχίσουμε διάλογο με την κυβέρνηση και το κοινοβούλιο, αλλά ο υπουργός παιδείας χλευάζει συστηματικά το φοιτητικό κίνημα και δεν άκουσε καμία από τις προτάσεις μας", δήλωσε ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Φοιτητών των Πανεπιστημίων της Χιλής Γκαμπριέλ Μπόρις.

Οι νέοι της Χιλής κινητοποιούνται, αντιδρούν, αγωνίζονται, διεκδικούν, μάχονται και δηλώνουν αποφασισμένοι να συνεχίσουν μέχρι τη νίκη. "Θα συνεχίσουμε μέχρι να ξεφορτωθούμε την κληρονομιά της δικτατορίας. Η μόνη απάντηση στα προβλήματα που αντιμετωπίζει η εκπαίδευση στη Χιλή είναι ένα σύστημα δημόσιο, δωρεάν και υψηλής ποιότητας", λένε. 
Το χιλιανό φοιτητικό κίνημα, ένα κίνημα που περιλαμβάνει όλη τη νεολαία, μαθητές και φοιτητές, που αγκαλιάζεται από γονείς και εκπαιδευτικούς και συνδέεται άρρηκτα με το σύνολο των κοινωνικών διεκδικήσεων, μας δείχνει το δρόμο. 

Δείτε τις εικόνες από την άγρια καταστολή των φοιτητικών διαδηλώσεων:

Photo





Τρίτη, 28 Αυγούστου 2012

Κλάρα Τσέτκιν: Ο Φασισμός πρέπει να νικηθεί!



Η Κλάρα Τσέτκιν μιλώντας στον Ράιχσταγκ, στον Αύγουστο του 32 σε ηλικία 75 ετών
Στις 30 Αυγούστου του 1932, εν μέσω της χειρότερης κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος που είχε αντιμετωπίσει ο κόσμος μέχρι τότε και στη σκιά της αύξησης της ναζιστικής εξουσίας, η Κλάρα Τσέτκιν-Γερμανίδα μαρξίστρια και μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γερμανίας (KPD)-άνοιξε την τελευταία συνεδρίαση του Ράιχσταγκ (Βουλή της Γερμανίας). Ήταν πρόεδρος και είχε το δικαίωμα να κάνει την εναρκτήρια ομιλία, ως το παλαιότερο μέλος της ολομέλειας. Σ’ αυτή της την ομιλία κάλεσε όλους τους εργαζόμενους και τον καταπιεσμένο λαό, να μην αφήσουν τις πολιτικές διαφορές που τους χωρίζουν να τους εμποδίσουν και να ενωθούν για να συνθλίψουν την φασιστική απειλή κατευθυνόμενοι προς μια σοσιαλιστική επανάσταση για την ανατροπή της αστικής τάξης. Έκανε έκκληση για την ανατροπή της αστικής κυβέρνησης, μίλησε για τη συνενοχή της στην άνοδο των Ναζί, την παραβίαση του συντάγματος της Γερμανίας, και την απόλυτη ανικανότητα της να αντιμετωπίσει τις όψεις της φρικτής παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης. Παρά το γεγονός ότι ήταν σχεδόν τυφλή, ανίκανη να περπατήσει (χρειάστηκε να την μεταφέρουν στο βήμα), και απέναντι στις ναζιστικές απειλές για τη ζωή της σε περίπτωση που μιλούσε, η συντρόφισσα Τσέτκιν έδωσε μια παθιασμένη ομιλία που σκιαγραφεί τη στρατηγική δημιουργίας ενός “Ενιαίου Μετώπου εργαζομένων, προκειμένου να ηττηθεί ο φασισμός “.
            Το εργατικό κίνημα δεν κατάφερε να καταστείλει τη ναζιστική απειλή. Μέχρι τον Ιανουάριο κατελήφθη η εξουσία, πραγματοποιήθηκε το λεγόμενο “Machtergreifung”: ο Πρόεδρος Χίντενμπουργκ διόρισε τον Αδόλφο Χίτλερ καγκελάριο της Γερμανίας, στις 30 Ιανουαρίου 1933. Το Ράιχσταγκ διαλύθηκε. Το Κομμουνιστικό Κόμμα πέρασε στην παρανομία. Τα μέλη του είτε κρύφτηκαν, είτε εξορίστηκαν, είτε βασανίστηκαν και δολοφονήθηκαν. Οι οργανώσεις της εργατικής τάξης είχαν εκμηδενιστεί. Σχεδόν εκατό μέλη του Ράιχσταγκ, που δεν ήταν μέλη των Ναζί, κυνηγήθηκαν και δολοφονήθηκαν.
            Η Κλάρα κατέφυγε στη Μόσχα και πέθανε τον Ιούνιο. Σε λιγότερο από μια δεκαετία η Γερμανία μετατράπηκε, από μια χώρα στα πρόθυρα της κομμουνιστικής επανάστασης της εργατικής τάξης, σε μια Ναζιστική δικτατορία που επέφερε πόλεμο και γενοκτονίες σε όλη την Ευρώπη.
             Παρακάτω παρατίθεται το κείμενο της ομιλίας της, όπως καταγράφεται στα πρακτικά του Ράιχσταγκ και δημοσιεύτηκε σε μια συλλογή από επιλεγμένα κείμενα και ομιλίες της Τσέτκιν. 
- – -
Ο Φασισμός πρέπει να νικηθεί
Εναρκτήρια ομιλία της Επίτιμης Πρόεδρου του Ράιχσταγκ
Κυρίες και κύριοι! Το Ράιχσταγκ συνεδριάζει σε μια περίοδο όπου η κρίση και η κατάρρευση του καπιταλισμού κατακλύζει τις πλατιές εργατικές μάζες της Γερμανίας με μια θύελλα από τα πιο φοβερά δεινά. Τα εκατομμύρια των ανέργων, οι οποίοι πεθαίνουν από την πείνα με ή χωρίς το επίδομα ζητιανιάς της κοινωνικής πρόνοιας, θα ενισχυθεί από μερικά ακόμα εκατομμύρια κατά τη διάρκεια του φθινοπώρου και του χειμώνα. Η πείνα είναι επίσης η τύχη που περιμένει όλους όσους τυχαίνει να βρίσκονται στην κοινωνική πρόνοια. Εξ’ αιτίας των χαμηλών μισθών τους, εκείνοι που εξακολουθούν να εργάζονται δεν μπορούν να αναπληρώσουν τη μυϊκή και ηθική ενέργεια που τους αποσπάται από τον ολοένα αυξανόμενο εξορθολογισμό της βιομηχανικής παραγωγής ούτε μπορούν, φυσικά, να ικανοποιήσουν τις πολιτιστικές τους ανάγκες. Οι περιορισμοί στις συλλογικές διαπραγματεύσεις και τα συμβούλια  διαμεσολάβησης εργατικού δυναμικού θα συμπιέσουν περαιτέρω τους ήδη υποβαθμισμένους μισθούς. Αυξανόμενος είναι και ο αριθμός τεχνιτών και μικροεπαγγελματιών, καθώς και μικρών και μεσαίων αγροτών που βρίσκονται στα πρόθυρα κατάρρευσης. Η κατάρρευση της οικονομίας και η συρρίκνωση των επιδοτήσεων για πολιτιστικές δραστηριότητες καταστρέφουν την οικονομική βάση της ύπαρξης του δημιουργικού δυναμικού. Το πεδίο εφαρμογής των γνώσεων του συνεχώς μικραίνει. Η ανάφλεξη που έχει ξεκινήσει στην Ανατολή (που προκλήθηκε ισχυρά από τη Δύση, εν μέρει, προκειμένου να καταστρέψει τη Σοβιετική Ένωση και την σοσιαλιστική οικοδόμηση της) θα μπορούσε να προκαλέσει τελικά καταστροφή και τρόμο στη Γερμανία, η οποία έχει ανοιχτά τα τραύματα του ολέθρου που προκάλεσε ο τελευταίος παγκόσμιος πόλεμος.
Η πολιτική εξουσία της Γερμανίας έχει καταληφθεί, αυτή τη στιγμή, από ένα Υπουργικό Συμβούλιο, το οποίο διαμορφώθηκε από τον αποκλεισμό των μελών του Ράιχσταγκ και είναι πιστός υπηρέτης του μονοπωλιακού καπιταλισμού και των μεγαλοτσιφλικάδων, του οποίου η κινητήρια δύναμη αποτελείται από στρατηγούς του Reichswehr*. (φωνές Κομμουνιστών αντιπροσώπων “πολύ καλά”).
Παρά την παντοδυναμία του, το Υπουργικό Συμβούλιο, έχει μέχρι σήμερα αποτύχει πλήρως τόσο στην εγχώρια όσο και στην εξωτερική του πολιτική. Η εσωτερική του πολιτική χαρακτηρίζεται, όπως και εκείνη των προκατόχων του, από νομοθεσίες έκτακτου ανάγκης που προκαλούνται αυξάνοντας τις έκτακτες ανάγκες που ήδη υπάρχουν.
Ταυτόχρονα, το Υπουργικό Συμβούλιο, προσβάλλει το δικαίωμα των μαζών για την καταπολέμηση αυτής της δυστυχίας. Για την κυβέρνηση, οι ομάδες που χρήζουν βοήθειας και ανάγκης, αποτελούνται από μεγάλους γαιοκτήμονες, χρεωκοπημένους βιομήχανους, μεγαλοτραπεζίτες, ιδιοκτήτες ναυπηγείων και ασυνείδητους κερδοσκόπους. Οι φορολογικές, δασμολογικές και εμπορικές επιβαρύνσεις λαμβάνονται από τα πλατιά στρώματα του εργαζόμενου λαού, ώστε να ανταμειφθούν οι μικρές ομάδες ειδικών συμφερόντων. Επιδεινώνει την κρίση βάζοντας περιορισμούς στην κατανάλωση, καθώς και στην εισαγωγή και εξαγωγή προϊόντων. Η εξωτερική του πολιτική βλάπτει τα συμφέροντα των εργαζομένων (οι Κομμουνιστές φωνάζουν «μεγάλη αλήθεια»). Αυτή καθοδηγείται από τα ιμπεριαλιστικά σχέδια και επιτρέπει στη Γερμανία να αμφιταλαντεύεται μεταξύ έλλειψης αποφασιστικότητας και ερασιτεχνισμού ανάμεσα στην αμετανόητη δουλοπρέπεια και διάθεση εκδίκησης, μια στάση που καθιστά τη Γερμανία όλο και περισσότερο εξαρτώμενη από τις μεγάλες δυνάμεις της Συνθήκης των Βερσαλλιών (οι Κομμουνιστές φωνάζουν «μεγάλη αλήθεια»). Μια τέτοια πολιτική ζημιώνει τη σχέση μας με τη Σοβιετική Ένωση, η οποία είναι ένα κράτος με έντιμη πολιτική ειρήνη και οικονομική άνοδο και αποτελεί ένα στήριγμα για τη γερμανική εργατική τάξη (οι Κομμουνιστές φωνάζουν «πόσο αλήθεια!»).
Το Υπουργικό Συμβούλιο φέρει την πλήρη ευθύνη για τις δολοφονίες των τελευταίων εβδομάδων, λόγω της άρσης της ενιαίας απαγόρευσης των ναζιστικών ομάδων, όπως η Storm Troopers (SA)** και της ευεργετικής στάσης του απέναντι στις εμφυλιοπολεμικές πολιτικές των φασιστικών ομάδων. Προσπαθεί μάταια να πείσει το λαό να ξεχάσει την ηθική και πολιτική του ενοχή σχετικά με τη διαμάχη των συμμάχων για τη διανομή της κρατικής εξουσίας, αλλά το χυμένο αίμα θα το συνδέει για πάντα με τους φασίστες δολοφόνους.
Η ανικανότητα του Ράιχσταγκ και η παντοδυναμία του Υπουργικού Συμβουλίου συμβολίζουν την παρακμή του αστικού φιλελευθερισμού και της κατάρρευσης του συστήματος παραγωγής. Αυτή δε η φθορά μπορεί επίσης να ανιχνευθεί στη ρεφορμιστική σοσιαλδημοκρατία, που τόσο στη θεωρία όσο και στη πράξη αντιπροσωπεύει τον πιο σάπιο λόγο του αστικού κοινωνικού συστήματος. Η Papen-Schleicher*** πολιτική της κυβέρνησης είναι απλώς η απροκάλυπτη συνέχιση της κυβερνητικής πολιτικής του Bruning (με την ανοχή των σοσιαλδημοκρατών), της οποίας, είχε με τη σειρά της προηγηθεί ο παραδειγματικός καθορισμός της πολιτικής των σοσιαλδημοκρατών. (οι Κομμουνιστές φωνάζουν «πολύ καλή»). Η πολιτική του «μικρότερου κακού» ενισχύει την αίσθηση ισχύος των αντιδραστικών δυνάμεων και τις προϋποθέσεις να δημιουργηθεί το μεγαλύτερο από όλα τα δεινά: η αδράνεια των μαζών. Έχουν πειστεί να μην κάνουν καμία χρήση της πλήρους ισχύος τους, εκτός του Κοινοβουλίου. Έτσι, η σημασία του Κοινοβουλίου για την ταξική πάλη του προλεταριάτου είναι επίσης μειωμένη. Αν το Κοινοβούλιο σήμερα, εντός των ορίων, μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τον αγώνα των εργαζομένων, είναι μόνο επειδή έχει την υποστήριξη των ισχυρών μαζών έξω από τα τείχη του.
Πριν το Ράιχσταγκ θέσει νέα ζητήματα με τις ειδικές ερωτήσεις της ημέρας, θα πρέπει ν’ αναχθεί σε κεντρικό του ζήτημα: Η ανατροπή της κυβέρνησης του Ράιχ, η οποία, κατά παράβαση του συντάγματος, απειλεί να παραγκωνίσει το Ράιχσταγκ εντελώς. Το Ράιχσταγκ θα μπορούσε να κατηγορήσει τον Πρόεδρο και τους υπουργούς του Ράιχ για παραβίαση του συντάγματος και οι περαιτέρω αποφάσεις να ληφθούν ενώπιον του Κρατικού Δικαστηρίου της Λειψίας. Ωστόσο, αν τους οδηγούσαν ενώπιον αυτού του ανώτατου δικαστηρίου, θα ήταν σαν να κατηγορούσαν το διάβολο ενώπιον της γιαγιάς του (χειροκροτήματα και φωνές «μεγάλη αλήθεια» από την πλευρά των Κομμουνιστών εκπροσώπων).
Είναι προφανές, βέβαια, ότι μια κοινοβουλευτική απόφαση δεν θα είναι σε θέση να παραγκωνίσει την εξουσία, η οποία βασίζεται στους Reichswehr και όλους τους άλλους μηχανισμούς υποστήριξης του αστικού κράτους, καθώς και την τρομοκρατία των φασιστών, τη δειλία του αστικού φιλελευθερισμού και τη παθητικότητα των μεγάλων τμημάτων του προλεταριάτου. Η επικάλυψη της κυβέρνησης στο Ράιχσταγκ δεν μπορεί παρά να είναι ένα σήμα για την κινητοποίηση και την κατάληψη της εξουσίας από τις πλατιές μάζες έξω από το Κοινοβούλιο. (οι Κομμουνιστές φωνάζουν «μεγάλη αλήθεια»). Στόχος αυτής της μάχης πρέπει να είναι να χρησιμοποιηθεί όλο το βάρος των οικονομικών και κοινωνικών προσόντων των εργαζομένων, καθώς και η μαζικότητα τους.
Ο αγώνας θα δοθεί ιδιαίτερα για να νικηθεί ο φασισμός που προτίθεται να καταστρέψει με αίμα και σίδερο όλες τις ταξικές εκφράσεις των εργαζομένων. Οι εχθροί μας γνωρίζουν πολύ καλά ότι το ελάχιστο ποσοστό της δύναμης του προλεταριάτου προέρχεται από τον αριθμό των βουλευτικών εδρών. Η δύναμή του στηρίζεται σε πολιτικές, συνδικαλιστικές και πολιτιστικές οργανώσεις.
Το παράδειγμα του Βελγίου δείχνει στους εργαζόμενους, ότι ακόμα και κατά τη διάρκεια της χειρότερης οικονομικής ύφεσης, μια μαζική απεργία αποδεικνύεται ένα αποτελεσματικό όπλο, υπό την προϋπόθεση ότι η χρήση του υποστηρίζεται από την αποφασιστικότητα και την προθυμία οι μάζες να κάνουν θυσίες και δε συρρικνώνονται από τη διεύρυνση της μάχης και την καταστολή των δυνάμεων από τον εχθρό, με τη χρήση βίας. (φωνές από τους Κομμουνιστές βουλευτές «μεγάλη αλήθεια»). Η εξωκοινοβουλευτική αντίδραση της εργατικής τάξης, ωστόσο, δεν πρέπει να περιορίζεται στην ανατροπή μιας κυβέρνησης η οποία έχει παραβιάσει το σύνταγμα. Θα πρέπει να πάει πέρα από το στόχο της προκείμενης στιγμής, να προετοιμαστεί για την ανατροπή του αστικού κράτους και της βάσης του, που είναι το καπιταλιστικό σύστημα. Όλες οι προσπάθειες για την αντιμετώπιση της κρίσης, ενώ το καπιταλιστικό σύστημα εξακολουθεί να επικρατεί μπορεί να επιφέρουν μόνο την καταστροφή. Η παρέμβαση του κράτους απέτυχε επειδή το αστικό κράτος δεν ελέγχει την οικονομία, αλλά ελέγχεται από τον καπιταλισμό. («μεγάλη αλήθεια» φωνάζουν οι Κομμουνιστές βουλευτές). Δεδομένου ότι η διάταξη των δυνάμεων της κατέχουσας τάξης, δεν μπορεί παρά να λειτουργήσει προς όφελός της και σε βάρος των παραγωγικών και καταναλωτικών μαζών. Η ελεγχόμενη οικονομία, με βάση τον καπιταλισμό είναι εξ’ αρχής αντιφατική. Όλες οι παρόμοιες προσπάθειες ηττήθηκαν από την ιδιωτική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής. Ο έλεγχος της οικονομίας, είναι δυνατός μόνο όταν καταργηθεί η ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής. Ο τρόπος για να ξεπεραστούν οι οικονομικές κρίσεις και όλες οι απειλές των ιμπεριαλιστικών πολέμων είναι αποκλειστικά και μόνο με την προλεταριακή επανάσταση («μπράβο» φωνάζουν οι Κομμουνιστές), η οποία θα απομακρύνει την ατομική ιδιοκτησία της παραγωγής και ως εκ τούτου εγγυάται μια ελεγχόμενη οικονομία.
Η μεγάλη παγκόσμια ιστορική απόδειξη ότι αυτό μπορεί να πραγματοποιηθεί, είναι η Ρωσική Επανάσταση. Έχει αποδειχθεί ότι οι εργαζόμενοι έχουν τη δύναμη να νικήσουν όλους τους εχθρούς τους, τους καπιταλιστές στη χώρα τους και τους ιμπεριαλιστές ληστές από το εξωτερικό. Έχει κομματιάσει τις συμβάσεις σκλαβιάς, όπως η Συνθήκη των Βερσαλλιών (φωνές από τους Κομμουνιστές «μεγάλη αλήθεια»).
Το Σοβιετικό κράτος επιβεβαιώνει επίσης το γεγονός ότι οι εργαζόμενοι διαθέτουν την ωριμότητα να κατασκευάσουν ένα νέο οικονομικό σύστημα, στο οποίο μια υψηλότερη οικονομική ανάπτυξη της κοινωνίας μπορεί να συμβεί χωρίς καταστροφικές κρίσεις, διότι η αιτία της άναρχης μεθόδου παραγωγής έχει καταστραφεί-η ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής.
Ο αγώνας των εργατικών μαζών ενάντια στα καταστροφικά δεινά του παρόντος είναι, την ίδια στιγμή και αγώνας για την πλήρη απελευθέρωσή τους. Τα βλέμματα των μαζών πρέπει να κατευθύνονται σταθερά προς αυτό τον φωτεινό στόχο, που δεν πρέπει να περιβάλλεται από την ψευδαίσθηση της απελευθέρωσης της δημοκρατίας. Οι μάζες δεν πρέπει να επιτρέψουν στον εαυτό τους να φοβηθούν την ωμή χρήση βίας, που με τη χρήση της ο καπιταλισμός επιδιώκει την επιβίωσή του, με τη μορφή των νέων παγκόσμιων πολέμων και φασιστικών εμφυλίων διαμαχών.
Το πιο σημαντικό άμεσο καθήκον είναι η δημιουργία ενός Ενιαίου Μετώπου όλων των εργαζομένων, προκειμένου να γυρίσει πίσω ο φασισμός (οι Κομμουνιστές φωνάζουν «μεγάλη αλήθεια»), προκειμένου να προφυλαχτούν από την υποδούλωση και την εκμετάλλευση τους, καθώς και να διατηρήσουν τη δική τους φυσική ύπαρξη με την ισχύ και τη δύναμη της οργάνωσής τους. Πριν από αυτή την επιτακτική ιστορική αναγκαιότητα, όλοι οι λόγοι που μας αναστέλλουν και μας διαιρούν, όπως πολιτικές, συνδικαλιστικές, θρησκευτικές και ιδεολογικές απόψεις πρέπει να κατέχουν υποδεέστερη θέση. Όλοι όσοι αισθάνονται να απειλούνται, όλοι εκείνοι που υποφέρουν και όλοι όσοι καιρό παλεύουν για την απελευθέρωση πρέπει να ανήκουν στο Μέτωπο ενάντια στο φασισμό και τους εκπροσώπους της κυβέρνησης. Η αυταρχικότητα των εργατών έναντι του φασισμού είναι η επόμενη απαραίτητη προϋπόθεση για την δημιουργία του Ενιαίου Μετώπου στη μάχη κατά των κρίσεων και των ιμπεριαλιστικών πολέμων, που αιτία της ύπαρξής τους είναι τα καπιταλιστικά μέσα παραγωγής. Η εξέγερση των εκατομμυρίων εργαζόμενων ανδρών και γυναικών στη Γερμανία ενάντια στην πείνα, τη δουλεία, τις φασιστικές δολοφονίες και τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους είναι μια έκφραση της ακατάλυτης μοίρας των εργαζομένων όλου του κόσμου. Το πεπρωμένο της διεθνούς κοινότητας πρέπει να την μετατρέψει σε μια μαχητική κοινότητα που να τους συνδέει με την εμπροσθοφυλακή των αδελφών της Σοβιετικής Ένωσης. Οι απεργίες και οι εξεγέρσεις σε διάφορες χώρες είναι πύρινα σημάδια που λένε ότι οι Γερμανοί αγωνιστές δεν είναι μόνοι τους. Παντού οι απόκληροι και οι καταπιεσμένοι λαοί κατευθύνονται προς την κατάληψη της εξουσίας. Το Ενιαίο Μέτωπο των εργαζομένων, που έχει τους ίδιους στόχους και στη Γερμανία, δεν πρέπει να στερείται τα εκατομμύρια των γυναικών, που εξακολουθούν να φέρουν τις αλυσίδες της έμφυλης σκλαβιάς (οι Κομμουνιστές φωνάζουν «πολύ καλή»), και ως εκ τούτου εκτίθενται στην πιο καταπιεστική ταξική σκλαβιά. Στην πρωτοπορία πρέπει να αγωνιστούν οι νέοι που θέλουν να ανθίσουν και να ωριμάσουν. Σήμερα, άλλωστε, δεν αντιμετωπίζουν άλλες προοπτικές, παρά την τυφλή υπακοή και την εκμετάλλευση στους κόλπους της υποχρεωτικής παροχής υπηρεσιών. Στο Ενιαίο Μέτωπο ανήκουν επίσης όλοι όσοι αποτελούν το δημιουργικό δυναμικό και εργάζονται ώστε να αυξηθεί η ευημερία και ο πολιτισμός με τις γνώσεις και την επιμέλεια τους και έχουν γίνει περιττοί στην αστική κοινωνία του σήμερα. Ακόμα στο Μέτωπο ανήκουν οι μισθωτοί και οι μεροκαματιάρηδες σκλάβοι που πλήρωναν φόρους και συντηρούνταν από τον καπιταλισμό ενώ ταυτόχρονα τον συντηρούν και είναι θύματα του.
Ανοίγω αυτή την συνεδρίαση εκπληρώνοντας έτσι τα καθήκοντά μου ως επίτιμη πρόεδρος με την ελπίδα ότι, παρά τις τρέχουσες αδυναμίες μου, μπορώ να έχω ακόμα την τύχη να ανοίξω ως επίτιμη πρόεδρος την πρώτη σοβιετική συνεδρίαση της Σοβιετικής Γερμανίας.
*έτσι ονομαζόταν η στρατιωτική οργάνωση της Γερμανίας από το 1919 έως το 1935 (ΣτΜ).
**παραστρατιωτική οργάνωση που βοήθησε στην άνοδο του Χίτλερ το 1930 (ΣτΜ).
***οι Schleicher και Papen εργάστηκαν από κοινού για να υπονομεύσουν τη σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση της Πρωσίας με επικεφαλής τον Otto Braun (ΣτΜ).
****Η Κλάρα Τσέτκιν γεννήθηκε στο Wiederau της Σαξονίας στις 5 Ιουλίου 1857. Γνώρισε και ασπάστηκε τον Σοσιαλισμό και τον Φεμινισμό κατά την διάρκεια των σπουδών της στην Γυναικεία Παιδαγωγική Ακαδημία της Λειψίας. Το 1881 έγινε μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος. Παντρεύτηκε τον μαρξιστή Ossip Zetkin, έναν εξόριστο Ρώσο επαναστάτη. Το ζευγάρι απέκτησε 2 παιδιά πριν τον θάνατο του Ossip από φυματίωση το 1889. Το 1919 συμμετείχε στην ίδρυση του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γερμανίας. Ο κύκλος της αποτελούνταν μεταξύ άλλων από τους Karl Liebknecht, Rosa Luxemburg, Paul Levi, Ernest Meyer. Από διάφορες θέσεις μάχεται δυναμικά, κατά τη διάρκεια της ζωής της, τον ρατσισμό, τις έμφυλες διακρίσεις, τον ιμπεριαλισμό και τον καπιταλισμό. Πέθανε εξόριστη στην Μόσχα στις 20 Ιουνίου 1933. Το πρωτότυπο κείμενο δημοσιεύεται στο Philip S. Foner (ed.), ClaraZetkinSelectedWritingsNew York: International Publishers, 1984, σσ. 170-175 (ΣτΜ).

Μετάφραση: Χρήστος Χρυσανθόπουλος

Αναδημοσίευση απο http://ilesxi.wordpress.com .

Παροξυσμός μίσους στον Γράμμο


Σε εκδήλωση μίσους εξελίχθηκε η ούτως ή άλλως τέτοιου περιεχομένου «γιορτή» στο Γράμμο, υπό την αιγίδα μάλιστα της μητρόπολης Κόνιτσας.


Στις φετινές λοιπόν εκδηλώσεις για τη «νίκη επί των κομμουνιστών», έδωσαν μαζικό παρών οπαδοί του νεοναζιστικού κόμματος της Χρυσής Αυγής, με επικεφαλής το βουλευτή επικρατείας και κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο Χρήστο Παππά, ο οποίος είναι Γιαννιώτης. Στην ομιλία του ο κ. Παππάς είπε μεταξύ άλλων ότι «μισούμε όλους αυτούς τους προδότες και θέλουμε να εξοντώσουμε. Μισούμε όλους αυτούς τους ανθέλληνες, όλα αυτά τα ερυθρά σκουπίδια, που είτε είναι στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, είτε είναι μέσα στη Βουλή είτε είναι μέσα στην κυβέρνηση μέσω της ΔΗΜΑΡ, που μας υβρίζουν και μας λένε ακραίους». Ο μη… ακραίος λοιπόν κ. Παππάς εκτόξευσε απειλές από μικροφώνου κατά ανθρώπων με κριτήριο τις πολιτικές τους πεποιθήσεις, προειδοποιώντας τους μάλιστα με «εξόντωση». Ο δε μητροπολίτης Κόνιτσας Ανδρέας εξέφρασε τη «λύπη του γιατί κόβονται συντάξεις και μισθοί των στρατιωτικών» και «πριμοδοτούνται τενεκέδες αντιστασιακοί του γλυκού νερού». Επίσης, ο κληρικός είπε πως «ότι δεν πέτυχε η κομμουνιστική ανταρσία τότε, το κάνει η πολιτεία σήμερα με το πρόσχημα της οικονομικής κρίσης» και κατέληξε λέγοντας ότι «δεν μας φοβίζει κανένας ΣΥΡΙΖΑ και κανένα ΚΚΕ». Ο επικεφαλής της μητρόπολης έκλεισε εκφράζοντας τη συμπάθειά του προς τη Χρυσή Αυγή, λέγοντας προς τα μέλη της, «τα καλά παιδιά, τα αγωνιστικά», να αλλάξουν στο μέλλον τις μαύρες μπλούζες που φοράνε «τώρα που αγωνίζονται» με γαλανόλευκες.
Πηγή: http://www.agon.gr/news/117/ARTICLE/18290/2012-08-27.html

Δευτέρα, 27 Αυγούστου 2012

Οι «βρομιάρηδες Έλληνες» και τα λεξικά του ρατσισμού


«Όπου κι αν μετανάστευσαν, οι Έλληνες κέρδισαν το σεβασμό με την  εργατικότητα και τη συμπεριφορά τους. Δεν ήταν λαθραίοι, δεν παρανομούσαν».
Κατά πόσο αληθεύει αυτό το ευρύτατα διαδεδομένο κλισέ; Πρώτη βασική επισήμανση: Είναι διάτρητος ο ισχυρισμός πως οι συμπατριώτες μας μετανάστευαν πάντοτε «κανονικά και με το νόμο». Όπως αναφέρεται στο βιβλίο του Μιχάλη Τσάκαλον «Η σύγχρονη ελληνική μετανάστευση (σ.σ: μήπως έπεται και… πιο σύγχρονη;) μεταξύ θεωρίας και εμπειρίας», έχει εξακριβωθεί πως ήσαν «λαθραίοι» 50.000 Έλληνες εξ όσων αναζήτησαν την τύχη τους στις ΗΠΑ και την Αυστραλία, την περίοδο 1950 -1974. Αμφιβάλλει κανείς ότι ο πραγματικός αριθμός είναι απείρως μεγαλύτερος του επισήμως εξακριβωμένου, όπως συμβαίνει πάντα;
Δεύτερη: Το «προφίλ» του φιλήσυχου, επαινούμενου Έλληνα μετανάστη είναι πραγματικό …ανέκδοτο, όταν μιλάμε για την Αμερική και την Αυστραλία του πρώτον μισού του 20ου αιώνα. Ακολουθεί εκτενές «αφιέρωμα» στα της Αμερικής. Ως προς την Αυστραλία, υπενθυμίζουμε τα λόγια του γηγενούς υφυπουργού προεδρίας, το 1925, για τους Έλληνες του Κουίνσλαντ: «Δεν επιδίδονται σε καμιά χρήσιμη εργασία, η οποία θα διεκπεραιωνόταν λιγότερο καλά χωρίς τη βοήθεια τους (…) Κοινωνικά και οικονομικά αυτός ο τύπος του μετανάστη συνιστά απειλή για την κοινότητα. Θα ήταν προς όφελος της πορείας, αν η είσοδος τους απαγορευόταν ολοσχερώς».
Διαφοροποιήθηκε βεβαίως η εικόνα του «μέσου» Έλληνα μετανάστη στα μεταπολεμικά χρόνια. Αποδείχθηκε όμως περίτρανα στη Γερμανία πως «άψογος μετανάστης» δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη «σεβαστός μετανάστης»: Οι Έλληνες της Γερμανίας ακόμη διηγούνται ιστορίες υπεροπτικής και ρατσιστικής αντιμετώπισης τους. Αξίζει πάντως τον κόπο να ασχοληθούν με αυτήν την αλλαγή του «προφίλ» των Ελλήνων μεταναστών όσοι «διυλίζουν» τα γονίδια των ανθρώπων για να βρουν εξηγήσεις, αντί να εστιάζουν στις συνθήκες της ζωής τους!
Κάποτε οι Έλληνες μετανάστευαν «κουβαλώντας» μαζί τους πρότυπα ζωής και κώδικες επιβίωσης που κυριαρχούσαν στη χώρα του Γιαγκούλα και των Ρετζαίων, αλλά και τα τραύματα μιας κοινωνίας, την οποία κάθε τόσο μάστιζαν πόλεμοι (1897, 1912-13, 1919-22). Ε, δεν «κουβαλούσαν» τα ίδια οι Έλληνες που έφευγαν, δεκαετίες αργότερα, από τη χώρα της αντιπαροχής και της αστυφιλίας. Προς την παραβατικότητα – εγκληματικότητα τους ωθούσαν και οι κακές συνθήκες, υπό τις οποίες πάσχιζαν να ζήσουν στις πρoπoλεμικές ΗΠΑ.
Δεν συνέβαινε το ίδιο στη μεταπολεμική Γερμανία που ήλεγχε τους μετανάστες με σχολαστικότητα αντίστοιχη μιας… φυλακής υψίστης ασφαλείας, παρέχοντας τους όμως τα βασικά: Δουλειά, ασφάλιση, κατάλυμα. Εκεί μειώνονταν δραματικά τα ισχυρά κίνητρα για «παρατράγουδα», όπως και οι… σχετικές ευκαιρίες. Στην εποχή, όμως, του (αλά Δένδια) «Ξένιου Δία», δύσκολα διαβάζεται σωστά και η ημέτερη μεταναστευτική ιστορία…

Προκατάληψη, εκμετάλλευση, περιθωριοποίηση και ρατσισμός

Αυγουστιάτικα κατέφθασαν στην Αθήνα τα χαρμόσυνα μαντάτα: Τελεσφόρησε η παρέμβαση της πρεσβείας στο Παρίσι και απαλείφθηκαν από γαλλικό λεξικό οι προδήλως ρατσιστικές ερμηνείες του όρου «Έλληνας». Ποιες ερμηνείες; «Παλιάνθρωπος», «απατεώνας», «λωποδύτης»!…
Πόσο παλιός ήταν ο… νικητήριος εκεί­νος Αύγουστος; Μήπως να τον αναζητή­σουμε στα χρόνια της πρωθυπουργίας του Κωλέττη, αρχηγού του Γαλλικού Κόμματος, στον οποίον όλο και κάποια χάρη θα έκανε το Παρίσι; Όχι. Δεν πρόκειται για τον 19ο αιώνα… Ούτε καν για τον Με­σοπόλεμο, όταν οι Ευρωπαίοι μάθαιναν άφθονες αιματηρές ιστορίες σχετικές με τη δράση της τελευταίας «γενιάς» (1920-1935) των Ελλήνων λήσταρχων.
«Ας το πάρει το ποτάμι», λοιπόν, εν προ­κειμένω ο Σηκουάνας… Πρόκειται για εποχή εντυπωσιακά μεταγενέστερη: Αρχές Αυ­γούστου του 1960! Ο «εξευγενισμός» του λεξικού, μάλιστα, πιθανότατα θα είχε συ­ντελεστεί πολλά χρόνια αργότερα, εάν το 1960 δεν ήταν έτος – επισφράγισμα των θερμότατων σχέσεων του κυβερνητικού κόμματος της ΕΡΕ με τη Γαλλία.
Λίγες εβδομάδες προτού «σβηστούν» οι επίμαχες ερμηνείες, ο πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής είχε επισκεφθεί το Παρί­σι. Η «απόλυτος επιτυχία των συνομιλιών» που είχε με τον πρόεδρο Ντε Γκολ βρή­κε τη… μεγαλειώδη αντανάκλαση της στη μέγιστη οικονομική επιτυχία της γαλλικής εταιρείας ΠΕΣΙΝΕ, στην Αθήνα, στις 27 Αυγούστου 1960. Την ημέρα εκείνη υπο­γράφηκε η σκανδαλώδης σύμβαση ΠΕ­ΣΙΝΕ – ελληνικού κράτους, εξ αιτίας της οποίας λίγα χρόνια αργότερα (Φεβρουά­ριος του ’65) η Βουλή θα παρέπεμπε σε Ει­δικό Δικαστήριο τους Κ. Καραμανλή, Π. Παπαληγούρα και Ν. Μάρτη. Άλλο αν ο αρχηγός και οι δυο υπουργοί της ΕΡΕ δεν κάθισαν ποτέ σε εδώλιο.
Εν ολίγοις, οι Γάλλοι το 1960 απάλλα­ξαν το λεξικό τους από τον χονδροειδή ρα­τσισμό εναντίον των Ελλήνων, όχι επει­δή τον έκριναν παρωχημένο, απάνθρωπο, ανόητο, αλλά διότι οι πολιτικές – οικονομι­κές σχέσεις των δυο χωρών επέτρεπαν ένα ανώδυνο χατίρι εκ μέρους του Ντε Γκολ και του πρωθυπουργού Ντεμπρέ…
Φλας μπακ σε έναν άλλον Αύγουστο, πολύ παλιότερο. Εκείνον του 1918. Στις αρ­χές του μήνα και επί τρία μερόνυχτα, στο Τορόντο του Καναδά, ένα έξαλλο πλήθος πολλών χιλιάδων ανθρώπων βιαιοπραγού­σε εναντίον των Ελλήνων μεταναστών της πόλης. Τραυματίστηκαν σοβαρά ακόμη και γυναίκες, καθώς και ανήλικα παιδιά. Πολ­λά καταστήματα Ελλήνων καταστράφηκαν. Σε σημερινές τιμές, οι συνολικές ζημιές ανήλθαν σε 1,25 εκατομμύριο δολάρια.
Το 1/5 όσων συμμετείχαν στο πογκρόμ ήταν στρατιώτες, οι οποίοι είχαν επιστρέ­ψει από τα χαρακώματα του Α’ Παγκο­σμίου Πολέμου που όδευε προς το τέ­λος του. Γιατί τιμωρήθηκαν, τόσο βάναυ­σα, οι Έλληνες; Για τη σημαντική καθυ­στέρηση, με την οποία η Ελλάδα εισήλθε στον πόλεμο – ήταν Ιούνιος του 1917. Μό­νη αιτία; Ασφαλώς όχι.
θα ήταν μάλλον ανεπαρκής ως «κινη­τήρια δύναμη» αυτού του πογκρόμ η προ­αναφερθείσα πολιτική – πολεμική παρά­μετρος, εάν στο Τορόντο δεν είχε ήδη δι­αμορφωθεί, προ ετών, κλίμα εχθρικό για τους «slackers»: Τους «τεμπέληδες», «χα­λαρούς» μετανάστες από την Ελλάδα, οι οποίοι συνήθως δούλευαν ως μάγειροι και σερβιτόροι, αποφεύγοντας τις σκλη­ρότερες εργασίες των υλοτόμων, φορ­τοεκφορτωτών, βιομηχανικών εργατών. Πολλοί μάλιστα αποκτούσαν καταστή­ματα. Εντυπωσιακά πολλοί…
Σύμφωνα με τον Τομ Γκάλαντ, πανεπι­στημιακό καθηγητή και μελετητή της νεο­ελληνικής ιστορίας, οι Έλληνες μετανάστες το 1918 κατείχαν το 35% των καφενείων και εστιατορίων του Τορόντο, αν και αντι­προσώπευαν μόλις το 0,5% του πληθυσμού του (Athens News, 12 Ιουλίου 2010). Ευη­μερούσαν λοιπόν σε αξιοπρόσεκτο βαθμό οι «οκνοί» Έλληνες του Τορόντο, σε επο­χές κατά τις οποίες πολεμούσαν στην Ευ­ρώπη 620.000 Καναδοί. Εξ αυτών μάλιστα, μέχρι τη λήξη του Α’ Παγκοσμίου, έμελλε να σκοτωθούν 67.000 και να τραυματιστούν 173.000. Εν ολίγοις, μόνο τέσσερις στους δέκα επέστρεψαν σωματικά ακέραιοι!
Η ευημερία των «slackers» αντιπροσώ­πευε την εξαίρεση στον κανόνα των συνθη­κών ζωής των Ελλήνων μεταναστών στη Β. Αμερική, την εποχή εκείνη. Την εκλάμβα­ναν δε ως πρόκληση οι στρατιώτες που επέ­στρεφαν στα σπίτια τους, ψυχικά πληγωμέ­νοι, ενίοτε σωματικά σακατεμένοι, συχνά βυθισμένοι σε μεταπολεμικά οικονομικά αδιέξοδα. Ο θυμός των οικογενειών των στρατιωτών και η προϋπάρχουσα εχθρό­τητα για τους «φυγόπονους» αλλά «καταφερτζήδες» Έλληνες συνέθεσαν το εκρη­κτικό μείγμα…
Παρουσιάζει αναλογίες το πογκρόμ του 1918 με τη σύγχρονη Ελλάδα; Ασφαλώς ―αρέσει δεν αρέσει!
«Προνομιούχους» και «ευκατάστα­τους» δεν χαρακτηρίζεις φυσικά τους πα­κιστανούς μαγαζάτορες της Νίκαιας, που πασχίζουν να επιβιώσουν στην Ελλάδα της ένδειας και των Μνημονίων, αντιμετωπίζο­ντας κι έναν πρόσθετο «εχθρό». Τον περι­έγραψε μιλώντας στα Νέα (3 Ιουλίου) ένας εξ αυτών, ο Ιμπραήμ Μουχάμαντ, που βρί­σκεται επί 18 χρόνια στην Ελλάδα και ο οποίος διατηρεί κατάστημα, καθ’ όλα νό­μιμο: «Χάσαμε κοντά στα δύο τρίτα των πε­λατών μας. Δεν φταίει τόσο η κρίση όσο ο φόβος. Δεν κυκλοφορούν πολύ πλέον οι με­τανάστες».
Υπό αυτήν την έννοια, ο Μουχάμαντ και οι «ομόλογοι» του δεν μοιάζουν πολύ με τους παλιούς Έλληνες καταστηματάρχες του Τορόντο. Οι Καναδοί όμως εκείνοι που επικροτούσαν τη ρατσιστική τρομοκρατία παρουσιάζουν ομοιότητες με όσους Έλλη­νες χαίρονταν -ανοιχτά ή ανομολόγητα-προσφάτως, όταν τα φασιστοειοή εκφόβιζαν τους μετανάστες μαγαζάτορες, με «τελεσίγραφα». Κοινός παρονομαστής; Μα η ανέξοδη και αδιέξοδη «ευχέρεια» του πάμ­φτωχου ή του άνεργου να στρέφεται ενα­ντίον, όχι των πολιτικών και οικονομικών ελίτ που του έχουν αφαιρέσει σχεδόν κά­θε «θέση στον ήλιο», αλλά του ξένου τον οποίο «βλέπουν» δυο- τρεις ηλιαχτίδες…
Να και η δεύτερη «ευχέρεια», την οποία προσφέρει η μέθοδος της αναζήτησης απο­διοπομπαίων: Τα θύματα είναι «ένοχα», σε κάθε περίπτωση! Βολοδέρνουν στην εξα­θλίωση; Πρέπει να εξαφανιστούν ―αυτά, όχι η εξαθλίωση― διότι σήμερα προσβάλ­λουν την αισθητική μας κι αύριο πιθανόν το πορτοφόλι ή τη ζωή μας. Δεν είναι εξα­θλιωμένα; Να πάνε στον αγύριστο διότι δεν δικαιούνται να μην είναι «οι τελευταί­οι τροχοί της άμαξας»…
Κάτι ανάλογο συνέβαινε και με τους Έλληνες μετανάστες στη Βόρεια Αμερι­κή, στα πρώτα χρόνια και στις πρώτες δε­καετίες του 20ού αιώνα: Εάν την επίθεση στο Τορόντο την τροφοδότησε η απέχθεια προς τους «βολεμένους slackers», τα προγε­νέστερα ανθελληνικά πογκρόμ στις ΗΠΑ έφεραν κυρίως τη «σφραγίδα» της… βδελυγμίας απέναντι σε ένα εκ διαμέτρου αντί­θετο τύπο μεταναστών. Ήταν οι «βρομιάρηδες Έλληνες» («filthy Greeks»). «Βρομιάρηδες»… γενικώς και ειδικώς. Δηλαδή «βρομοράτσα», αλλά και άνθρωποι που έκαναν τις πλέον βαριές δουλειές και οι οποίοι συχνότατα ζούσαν σε ρυπαρά «δω­μάτια – τρώγλες».
Τι τους καταλόγιζε ο «μέσος Αμερικα­νός», αλλά και ο αμερικανικός Τύπος; Γε­νική συμπεριφορά που αποδείκνυε «φυ­λετική κατωτερότητα». Εντονότατη ροπή προς την εγκληματικότητα. Πάθος για τον τζόγο. Θορυβώδεις, ενοχλητικές συνήθει­ες (π.χ. έντονες συζητήσεις στα καφενεία) και πολλά ακόμη από όσα «δικαιολογού­σαν» την εξής επιγραφή σε εστιατόριο, στην Καλιφόρνια, το 1913: «Το εστιατόριο του Τζον, αμιγώς αμερικανικό. Όχι ποντί­κια, όχι Έλληνες».
Μόνο στην τετραετία 1906-1909, κατα­γράφηκαν περίπου δέκα πογκρόμ εναντίον των «filthy Greeks», σε διάφορα σημεία των ΗΠΑ. Το σοβαρότερο ήταν εκείνο του Φεβρουαρίου 1909, στη Σάουθ Ομάχα ―μια πόλη 20.000 κατοίκων, στη Νεμπράσκα. Τότε οι κάτοικοι, ξυλοκοπώντας τους Έλληνες και λεηλατώντας τα σπίτια και τα μαγαζιά τους, διέλυσαν τη «Greek Town» της Σάουθ Ομάχα: Πριν από το πογκρόμ αριθμούσε 2.000 άτομα, αλλά η απογραφή του 1910 έδειξε πως μόλις 59 είχαν απομεί­νει. Οι άλλοι διασκορπίστηκαν.
Όλα άρχισαν όταν ο αστυνομικός Εντ Λόουρι έσπευσε να συλλάβει ένα μετανά­στη από την Καλαμάτα, τον Γιάννη Μασουρίδη, ο οποίος είχε καταγγελθεί για ερω­τικές σχέσεις με ανήλικη. Ο Μασουρίδης τράβηξε όπλο. Άρχισε το πιστολίδι, ο Λόουρι σκοτώθηκε, ο Μασουρίδης τραυμα­τίστηκε. Την επόμενη μέρα, δύο από τις τρεις μεγαλύτερες εφημερίδες της περιο­χής (World Herald και Daily News) δημοσί­ευαν διακήρυξη του τοπικού πολιτικού πα­ράγοντα Τζόζεφ Μέρφι, που καλούσε σε επιχείρηση εκδίωξης -από την πόλη- όλων των «βρομερών Ελλήνων». Αυτών που «ορ­μούν σας γυναίκες μας, χτυπούν περαστι­κούς, διατηρούν χαρτοπαικτικές λέσχες». Το πογκρόμ της Σάουθ Ομάχα το χαρα­κτήριζαν όλα τα στοιχεία που θα μας έκα­ναν σήμερα να ψελλίσουμε «μωρέ, όλο και κάτι μας θυμίζει τούτο το σκηνικό…» Μια ανθρωποκτονία ως αφορμή. «Συλλογική τιμωρία» ως απάντηση. Πολιτική προτρο­πή. Βαθύτερες αιτίες – περισσότερο ή λιγό­τερο διαυγείς. Τον Ιούνιο του 1910 δόθη­κε και δεύτερη απάντηση, πέραν του πο­γκρόμ: Δύο αξιωματικοί της αστυνομίας πυροβόλησαν και σκότωσαν ένα νεαρό έλ­ληνα εργάτη, τον Νικόλα Τζιμίκα, ακριβώς στον τόπο του θανάσιμου τραυματισμού του Λόουρι. Φόνος εκ προμελέτης, σε συμβολι­κό, εύγλωττο σημείο, με προφανές «μήνυ­μα»: Αφού ο Μασουρίδης δεν εκτελέστηκε (καταδικάστηκε σε φυλάκιση 14 ετών, τελι­κά εξέτισε τα 5,5), κάποιο άλλο «μίασμα» έπρεπε να πεθάνει…

Πρώτοι στα εγκλήματα, απεργοσπάστες και… ημίλευκοι

Ερεθίζουν επειδή δουλεύουν φθη­νά, ζουν σε ομάδες ακόμα φθη­νότερα κι αδιαφορούν για τις μι­κρές λεπτομέρειες που είναι ση­μαντικές για τους Αμερικάνους». Αυτό έγραφε το 1909 για τους Έλληνες η Omaha Bee, η μόνη από τις μεγάλες τοπι­κές εφημερίδες που αντιμετώπισε το θέ­μα με αμεροληψία, συμφωνά με την εκτίμη­ση του ελληνοαμερικανού καθηγητή Τζον Μπίτζες.
Ο ίδιος ο Μπίτζες, συντάκτης μιας κα­τατοπιστικής έρευνας για το πογκρόμ εκεί­νο, συμφωνεί με τη διαπίστωση της Omaha Bee και… επαυξάνει: Οι Έλληνες ήταν απε­χθείς εξαιτίας της προθυμίας τους να ερ­γάζονται με χαμηλότερα μεροκάματα, αλ­λά και να γίνονται απεργοσπάστες – μαζί με τους Ιάπωνες (π.χ. το 1904, στη βιομη­χανία συσκευασίας κρέατος).
Τοπικό φαινόμενο; Όχι. Τρεις εβδομά­δες πριν από το πογκρόμ στην Ομάχα, την Παρασκευή 29 Ιανουαρίου 1909, η εφημε­ρίδα της ομογένειας στο Σικάγο Ελληνικός Αστήρ έγραφε (διατηρούμε την ορθογραφία της εποχής):
«Δεν είνε ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά, καθ’ ήν συμβαίνει ομογενείς να εργάζωνται ως ανταπεργοί. Τούτο είνε κάκιστον, διότι όχι μόνον μισητοί μεταξύ των άλλων ανθρώπων γενόμεθα, αλλά ενερ-γούμεν και καθ’ ημών αυτών, ενώ εκ του άλλου αι διάφοροι Αμερικανικοί εταιρείαι μας μεταχειρίζονται ως όργανα, η δε ζωή μας διατρέχει τον έσχατον των κινδύνων».
Δεν χρειαζόταν πάντως το στίγμα του απεργοσπάστη, για να βρει κάποιος Έλ­ληνας κλειστή την πόρτα ορισμένων αμε­ρικανικών συνδικάτων. Όπως αναφέρει ο «αιρετικός», ελληνοαμερικανός καθη­γητής από το Ντιτρόιτ, Νταν Γεωργακάς, όταν άρχισαν να οργανώνονται οι εργάτες τους μύλους της Ουάσιγκτον οι Έλληνες δεν έγιναν δεκτοί στο… κανονικό συνδικά­το. Αναγκάστηκαν να σχηματίσουν ένα ξε­χωριστό, με Τούρκους και Αλβανούς. Όσο κι αν ηχεί απίστευτο, αποκλείστηκαν ως… μη λευκοί!
Μέχρι να… προχωρήσει κάπως ο 20ός αιώνας, στην Αμερική, Βαλκάνιοι και Ιταλοί κατατάσσονταν στους «μη λευκούς». Σημα­σία δεν είχε το χρώμα του δέρματος, αλλά οι διαφορετικές βαθμίδες… πολιτιστικής επάρ­κειας, τις οποίες ο ντόπιος «περίγυρος» ανα­γνώριζε στους ξένους. Έτσι, στις άφθονες πε­ριοχές των ΗΠΑ στις οποίες οι αφροαμερικανοί δεν επιτρεπόταν να αναμειγνύονται με τους λευκούς σε δημόσιους χώρους, οι «νέγροι» και οι… ημίλευκοι της Ευρώπης «έκαναν παρέα» οι μεν στους δε. Στους κινηματογράφους κάθο­νταν υποχρεωτικά στον εξώστη, ώστε να μένει η «πλατεία»… αμόλυντη.
Μήπως τουλάχιστον έχαιραν -ατύπως του­λάχιστον- οι «μη λευκοί» κάποιας ανοχής, κα­τά τι μεγαλύτερης από εκείνη (τη σχεδόν…μη­δενική), που περιέβαλε τους «αράπηδες»; Δεν δείχνει κάτι τέτοιο, π.χ. ο τίτλος «Λευκή γυναί­κα εθεάθη με Έλληνα» μιας εφημερίδας. Ούτε η μεγάλη δυσκολία, με την οποία στο Ποκατέλο του Αϊντάχο οι Έλληνες μπορούσαν να βρουν γειτονιά που θα τους ανεχόταν!
Ποιοι ήταν οι «δείκτες» της εγκληματικότη­τας των Ελλήνων, στην Αμερική; Πολύτιμη πηγή πληροφοριών είναι η «ακτινογραφία» της συ­νολικής εγκληματικότητας στις ΗΠΑ στα έτη
1915-1929, όπως καταγράφεται στους 14 τό­μους της έρευνας, την οποία διενήργησε από το 1929 έως το 1931 η Επιτροπή Ουίκερσαμ (ση­μαντικά σημεία της δημοσίευσε ηΕλευθεροτυ­πία, στις 28 Νοεμβρίου 1999).
Την Επιτροπή Ουίκερσαμ (έτσι ονομαζόταν ο πρόεδρος της) απάρτιζαν οι καλύτεροι εγκλη­ματολόγοι της εποχής. Όπως δείχνουν διάφο­ρες επισημάνσεις και προτάσεις της έκθεσης τους, οι επιστήμονες αυτοί δεν έτρεφαν την πα­ραμικρή διάθεση «δαιμονοποίησης» των μετα­ναστών. Μελέτησαν το «μερίδιο» όλων των ξέ­νων στην εγκληματικότητα, κάνοντας τις ενδε­δειγμένες πληθυσμιακές αναγωγές.
Βασικό συμπέρασμα: Τα ποσοστά εγκλημα­τικότητας των Ελλήνων υπερέβαιναν κατά πο­λύ τα αντίστοιχα των μεταναστών από την υπό­λοιπη Ευρώπη. Μόνο οι Μεξικανοί εμφάνι­ζαν μεγαλύτερα, αλλά αυτοί ήταν και οι πολυ­πληθέστεροι. Στην Ελλάδα του ’50, του ’60 και του ’70, κάθε είδηση για ληστεία ή φόνο επέσυρε τη φράση «Σικάγο γίναμε»… Κι όμως κα­τά την περίοδο 1915-1929 στο Σικάγο, σε αυτήν τη… Μέκκα του οργανωμένου εγκλήματος και των ιταλο-αμερικανικών Μαφιών, οι Έλληνες ήταν περίπου «ισόπαλοι» με τους Ιταλούς στα κακουργήματα! Σε αυτά η «πρωτιά»… παιζόταν ανά πενταετία. Στα απλά παραπτώματα οι δικοί μας υπερίσχυαν κατά κράτος…
Τα πορίσματα της Επιτροπής Ουίκερσαμ βα­σίστηκαν στην ενδελεχή μελέτη των δικαστικών και αστυνομικών αρχείων που τέθηκαν στη δι­άθεση της. Μπορούμε άραγε να εικάσουμε ότι αυτή η «πρώτη ύλη» αδικούσε τους Έλληνες, οι οποίοι ως «μιάσματα» συλλαμβάνονταν για ψύλλου πήδημα ή αντιμετώπιζαν προκαταλή­ψεις δικαστών; Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, ναι μεν υπήρχε κάποιο «φούσκωμα» των πραγ­ματικών περιστατικών, αλλά όχι σε βαθμό ικα­νό να αναιρέσει τα δυσάρεστα -και για πολλούς ίσως αδιανόητα- συμπεράσματα… Σε ανάλογα πορίσματα κατέληξαν έρευνες που πραγματο­ποιήθηκαν στις ΗΠΑ τη δεκαετία του ’40.
Επιστροφή στο 1909: Αναδημοσιεύοντας ει­δήσεις ελληνικού ενδιαφέροντος από τοπικές εφημερίδες των ΗΠΑ, ο Ελληνικός Αστήρ του πρώτου τριμήνου του έτους μας παρέχει το εξής στοιχείο: Επί συνόλου 149 ειδήσεων, οι 78 αφο­ρούσαν συμβάντα αναμφισβήτητης ενοχής Ελ­λήνων. Άλλες 10 βασίζονταν σε υπερβολές, ή σε καταγγελίες που αποδείχθηκαν ανακριβείς.
Ποια κακουργήματα όντως διέπραξαν -ή επιχείρησαν να τελέσουν- ομογενείς, κατά το προαναφερθέν τρίμηνο; Ο μπαχτσές είχε απ’ όλα! Τσαντάκιας στη Φιλαδέλφεια, μεθυσμένος επίδοξος βιαστής στο Κολοράντο, δυο που εξω­θούσαν ανηλίκους σε παράνομη εργασία στο Κάνσας, νταβατζήδες στο Μισούρι, κλπ, κλπ…
Στο φύλλο της 5ης Μαρτίου 1909, ο Αστήρ αναφερόταν σε ρεπορτάζ μιας δημοσιογράφου του Ντένβερ:
«Κατά την συνάδελφον ταύτην, ήτις δημοσιεύει εν πλάτει την έκθεσιν του εκεί αστυϊάτρου, 800 Έλληνες ζώσιν υπό τους χειρί­στους της υγιεινής και ανθρωπότητος κανόνας. Η αστυνομία εύρε περί τους 25 Έλληνας κοιμωμένους και διαιτωμένους εις εν στενότατον δωμάτιον. Αμέσως η αστυνομία εξεδίωξε τούτους εκείθεν και απελύμανε καταλλήλως το δωμάτιον τούτο, εξ ου ηπειλείτο η υγεία και του περι­οίκου πληθυσμού. Ένεκα τούτου η συνάδελφος επιτίθεται δριμύτατα κατά των Ελλήνων, λέγει δ’ ότι εκ της ελεεινής τούτων υγιεινής καταστά­σεως απειλείται η υγεία όλης της πόλεως».
Λείπει μόνον ο όρος «υγειονομική βόμ­βα»…
του Διονύση Ελευθεράτου
Αναδημοσίευση από το Aristero Blog

Η ΑΝΤΙΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ ΔΕ ΦΙΜΩΝΕΤΑΙ



Οι πρώτες συζητήσεις για την δημιουργία μιας πλατφόρμας Indymedia στην Ελλάδα, ξεκίνησαν τον Ιουλιο του 2001 από διαδηλωτές που επέστρεφαν από τις πορείες ενάντια στην παγκοσμιοποίηση στη Γένοβα, κατά τη διάρκεια της συνόδου των G8. Ήταν η εποχή, όπου το διαδίκτυο είχε αρχίσει, σιγά σιγά, να εισβάλει στην καθημερινότητά μας. Έτσι, κρίθηκε αναγκαία η δημιουργία ενός ιστοτόπου που θα λειτουργεί ως μέσο αντιπληροφόρησης και, ταυτόχρονα, η συλλογικότητα που θα το διαχειριζόταν, θα βασιζόταν σε οριζόντιες μεθόδους διαχείρισης της πληροφορίας, ενώ παράλληλα, θα ήταν ανεξάρτητο από κάθε είδους κρατική χειραγώγηση ή ιδιωτικό έλεγχο. Ως εκ τούτου, το Νοέμβριο του 2001 ξεκίνησαν τη λειτουργία τους τα δύο πρώτα Indymedia, αυτό της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, όχι, όμως, με στόχο ν’ αντικαταστήσουν την δράση στο δρόμο, αλλά να λειτουργήσουν βοηθητικά στην παρουσίαση της κινηματικής πραγματικότητας, χωρίς τα παραποιητικά φίλτρα των ΜΜΕ και τις διαστρεβλωτικές τους τάσεις. Σταδιακά, η κοινότητα των χρηστών του Indymedia – που ολοένα και μεγάλωνε -, άρχισε να χρησιμοποιεί αυτούς τους ιστότοπους, όχι μόνο τη μετάδοση πληροφοριών σχετικών με διαδηλώσεις, αλλά και σαν ένα μέσο επικοινωνίας, πολιτικού διαλόγου και ανάδειξης γεγονότων και δράσεων που χωρίς τη λειτουργία του μέσου πολύ δύσκολα θα έβλεπαν το φως της δημοσιότητας.
Οι φωτογραφικές μηχανές, οι κάμερες, τα κινητά έγιναν εργαλεία αντιπληροφόρησης, με άμεση μετάδοση κάθε είδησης ενισχύοντας σημαντικά την Αντιπληροφόρηση, και αναγκάζοντας τα ΜΜΕ να παρουσιάζουν γεγονότα που σε διαφορετική περίπτωση θα απέκρυπταν. Επίσης, μειώθηκε στο ελάχιστο ο χρόνος διαχείρισης κρίσεων που είχαν στη διάθεση τους οι εκάστοτε αρχές, μέχρι την δημοσιοποίηση της από τα γνωστά Μέσα Ενημέρωσης. Έτσι, με τον καιρό, και κυρίως με την έκρηξη των blogs (εποχή 2005 με 2008), όπου οι πλατφόρμες της WordPress και του Blogger έδωσαν πρόσβαση σε όλους τους χρήστες να διαδίδουν πληροφορίες ανοίγοντας απλά έναν λογαριασμό. Όλη αυτή την ελευθερία διακίνησης υλικού και ιδεών που γνώρισε σχεδόν ολόκληρη η υφήλιος την καρπώθηκε και μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων οι οποίοι έκριναν ότι η ανάγκη για αντιπληροφόρηση ήταν ιδιαίτερα μεγάλη. Έτσι, στην Ελλάδα, όπως και σε πολλές άλλες χώρες, πολίτες (αλλά και επαγγελματίες δημοσιογράφοι) άρχισαν να χρησιμοποιούν το athens.indymedia, και τα εκάστοτε τοπικά γεγονότα, δεν έμεναν πια γνωστά μόνο στην τοπική κοινωνία, αλλά κινητοποιούσαν κινήματα αλληλεγγύης και συμπαράστασης από παντού. Από “το γνωστό site των αντιεξουσιαστών”, το IMC έγινε ένας από τους δέκα ιστότοπους με τη μεγαλύτερη επισκεψιμότητα στην Ελλάδα, και σιγά σιγά συγκέντρωσε χιλιάδες άρθρα, αναλύσεις, βιβλιοθήκη, κινηματικές πληροφορίες, φόρουμ και κατέστη βασικός άξονας της οριζόντιας δημοσιογραφίας των πολιτών. Σήμερα η μέση επισκεψιμότητα σελίδων κάθε ημέρα στο athens.indymedia.org φτάνει τα τρία εκατομμύρια, ενώ στις 7 Δεκέμβρη του 2008 σημείωσε παραπάνω από εννέα εκατομμύρια αναγνώσεις.
Το Indymedia έχει πολλές φορές κατηγορηθεί ως σελίδα προώθησης παράνομων πράξεων, συκοφαντίας και δυσφήμησης, τόσο από τις κρατικές αρχές, όσο και από ακροδεξιούς (π)ηθικολόγους. Η επίθεση, όμως, ενάντια στο Indymedia, δεν είναι μια απλά επίθεση σε έναν ιστότοπο, με πρόσχημα την νομιμότητα. Εντάσσεται στην προσπάθεια για φίμωση κάθε φωνής ενάντια στο σύστημα της φιλελεύθερης ολιγαρχίας (που μέρα με τη μέρα γίνεται όλο και πιο αυταρχική), παράλληλα με την προώθηση της συνωμοσιολογικής θεώρησης των πραγμάτων και της ενημέρωσης τύπου fast food, χωρίς κανένα ιδεολογικό και ηθικό υπόβαθρο. Οι τηλεπωλητές δημόσιοι κατήγοροι του Indymedia προτάσσουν πως “προωθεί την βία”…Πέραν του ότι ο ίδιος ο κατήγορος που…δήθεν “υπερασπίζεται την κοινωνική ειρήνη” προωθεί εμφυλιοπολεμικές λογικές με διάφορες αναρτήσεις του στο διαδίκτυο, είναι τουλάχιστον παράλογο και υποκριτικό να μιλούν οι εκπρόσωποι του Κράτους, του μηχανισμού δηλαδή που στηρίζεται κατεξοχήν σε κάθε μορφή βίας, για “προώθηση της βίας”.Το κράδαιμα του ροπάλου, θα πρεπε να ταν το οικουμενικό σύμβολο του Κράτους, καθώς πίσω από κάθε νόμο, κάθε διάταγμα, κάθε δικαστική εντολή βρίσκεται η σιωπηρή υπόσχεση της βίας ενάντια σ’ όσους δεν συμμορφώνονται με τις άνωθεν εντολές.
Ο Νόμος, λοιπόν, επιλέγει να κινηθεί απειλητικά ενάντια στο athens.indymedia. Ο ίδιος νόμος, που ως γνωστόν..κινήθηκε ενάντια στα καρτέλ, απέδωσε τις ευθύνες για τη ληστεία των ταμείων μέσω των ομολόγων, συνέλαβε τους δράστες ρατσιστικών εγκλημάτων, τιμώρησε τις κάθε λογής “ζαρντινιέρες”, αποκάλυψε τον “κομιστή του dvd”, εξάρθρωσε το παραδικαστικό κύκλωμα, δεν φοβήθηκε να τα βάλει με σωματέμπορους-πρεζέμπορους και μαστρωπούς, τιμώρησε τους εμπλεκόμενους στην υπόθεση Βατοπαιδίου, δεν δίστασε να διερευνήσει τη διακίνηση κεφαλαίων μέσω offshore κτλ. Ο ίδιος νόμος που επιδεικνύει τα εξαιρετικά του αντανακλαστικά σε δημόσια καλέσματα για βία από ρατσιστές καθημερινά σε διάφορα blogs-καμπινέδες και ιστότοπους κοινωνικής δικτύωσης  . Οι ίδιοι δημοσιογράφοι που ενώ χρησιμοποιούν ως πηγή το Indymedia, παραλείποντας φυσικά κάθε αναφορά σ’ αυτό, δεν ενοχλούνται από την προώθηση του φασισμού είτε μέσω light λαϊκίστικων εφημερίδων, όπως το Πρώτο Θέμα, είτε μέσω ακραίων εθνικιστικών ιστότοπων, όπως αυτό του Στόχου (φυλλάδα ενδεικτική για την πνευματική κατάσταση ενός μέσου εθνικιστή), ή όπως του ιστότοπου της Χρυσής Αυγής και των διαφόρων blog της που εμπορεύονται ακόμη εγχειρίδια σχετικά με τον Χίτλερ και τον Γκέμπελς, ή “μουσικά” cd διαφόρων νεοναζιστικών συγκροτημάτων . Πόσες ακόμη ψευδείς ειδήσεις (όπως η δήθεν ανάρτηση της σημαίας του Πακιστάν στα Γιάννενα ή τα δήθεν ψυγεία με σκύλους) πρέπει να κατασκευαστούν, για να πειστεί η κοινωνία σχετικά με το ποιός επιδιώκει τον αποπροσανατολισμό της; Μήπως το μεγάλο πρόβλημα, τελικά, είναι όλος αυτός ο νεοελληνικός ανορθολογισμός που έχει βρει καταφύγιο στο διαδίκτυο και αυτού του ψυχροπολεμικού, τύπου, καχυποψία που καλλιεργείται από τα συνωμοσιολογικά blogs: πως πίσω από το κάθε τί κρύβεται κάποιο ανθελληνικό σχέδιο, μια μυστική ομάδα που στόχο έχει να μας αφανίσει… Ποιός είναι, λοιπόν, ο “εχθρός”; Μια ελάχιστη μειοψηφία των συνολικών αναρτήσεων στο indymedia κάποιων μηδενιστών (αναρτήσεις που τις περισσότερες φορές διαγράφονται από την Συντονιστική Ομάδα) ή όλη αυτή η φοβική τάση που διαμορφώνουν τα διάφορα φασιστολόγια των συνωμοσιολόγων; Μήπως, στο σημείο αυτό, θα ήταν καλό να θυμηθούμε ποιά καθεστώτα έθεσαν τις εξουσιαστικές τους βάσεις πάνω σε αυτού του τύπου την καχυποψία πως «υπάρχουν παντού κρυφά σχέδια και κατάσκοποι»; Μήπως, έτσι, η επίθεση στο Indymedia δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια επιλεκτική στοχοποίηση;
Άλλη κατηγορία εις βάρος του athens.indymedia είναι η εξής: Γιατί, λένε διάφοροι, να πληρώνουμε εμείς τον σέρβερ των αντιεξουσιαστών; Καταρχάς, λοιπόν, το πανεπιστήμιο στο οποίο φιλοξενείται το indymedia διαθέτει πολλούς σέρβερ, μεγάλη ταχύτητα σύνδεσης στο διαδίκτυο, και οι ανάγκες λειτουργίας του ιστότοπου καταλαμβάνουν ελάχιστο χώρο επιβαρύνοντας σε αμελητέο βαθμό τη σύνδεση. Κατά δεύτερον, όσοι εκστομίζουν την παραπάνω ανοησία, θα παρακαλούνταν, αντί να ασχοληθούν με μερικά Gigabytes σε έναν φθηνό σέρβερ να ερευνήσουν πρώτα για ποιό λόγο δαπανήθηκαν 2.200.200 ευρώ για την κατασκευή του τουλάχιστον αστείου site του ΙΚΑ, 1.406.363 για το site του Εφετείου Αθηνών, 1.291.150 για το site του Υπουργείου Εξωτερικών κ.α. Κανείς, λοιπόν, δεν “πληρώνει τον σέρβερ των αντιεξουσιαστών”. Αντιθέτως, όλοι πληρώνουμε τα ιστολόγια των πολιτικών και τις προεκλογικές τους διαφημίσεις…
Σαν πολιτική συλλογικότητα του eagainst, που χρησιμοποιούμε το athens.indymedia όπως και εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι, εκφράζουμε την αμέριστη συμπαράσταση και αλληλεγγύη μας. Οι θιασώτες της λογοκρισίας και της φίμωσης, νοσταλγοί του ολοκληρωτισμού και εκφραστές των πολιτικών που εξοντώνουν την ελληνική κοινωνία, θα βρουν απέναντι τους ένα κίνημα, έτοιμο να υπερασπιστεί την ελευθερία του λόγου, και να αντιτάξει την αυτονομία και την αυτο-οργάνωση απέναντι στον ιεραρχικό τηλεπολιτισμό τους.
Ούτε να το σκέφτεστε!
Πηγή:eagainst.com

video από αντιρατσιστικό-αντιφασιστικό συλλαλητήριο 24/8 ενάντια στην επιχείρηση σκούπα του Δένδια και τα πογκρόμ των δολοφόνων της Χρυσής Αυγής

silalitirio from www.aformi.gr on Vimeo.

information libre: 24/8/2012 Αντιφασιστικό - Αντιρατσιστικό Συλλαλητήριο

Παρασκευή, 24 Αυγούστου 2012

ΟΧΙ ΣΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΟΥ indymedia


Εισαγγελείς, διευθύνσεις της ασφάλειας και υπουργοί έχουν θέσει ως πρώτης προτεραιότητας ζήτημα να κλείσει το athens.indymedia και χρησιμοποιούνται πλέον όλα τα ένδικα μέσα. «Ο νόμος θα εφαρμόζεται απαρέγκλιτα σε κάθε κατεύθυνση. Σε κράτος ευνομούμενο δεν υφίσταται καμία άλλη επιλογή».
Με αυτή τη δήλωση απάντησε ο υπουργός Δημόσιας Τάξης Νίκος Δένδιας στην επίκαιρη ερώτηση του βουλευτή της ΝΔ 'Αδωνη Γεωργιάδη σχετικά με την εκπομπή διαδικτυακού τόπου Indymedia και στις καταγγελίες του ότι προωθούνται και προβάλλονται μέσα από εκεί εγκληματικές ενέργειες. «Οι δικογραφίες βρίσκονται στον εισαγγελέα δεν προτίθεμαι να παρέμβω στο έργο της ελληνικής δικαιοσύνης. Θα σημειώσω όμως ότι συμφωνώ με τα λεγόμενα σας», ανέφερε χαρακτηριστικά ο κ. Δένδιας.
Το εντυπωσιακό στοιχείο στην υπόθεση είναι ότι τόσο οι αστυνομικές αρχές, όσο και ο υπουργός Δημόσιας Τάξης δεν χρησιμοποιούν τη γνωστή ρητορεία περί ιστοσελίδας που στεγάζεται σε πανεπιστημιακό χώρο, αλλά εξαπολύουν επίθεση με βάση το περιεχόμενο του indymedia. Κύκλοι του υπουργείου ΠΡΟ-ΠΟ αναφέρουν ότι είναι θέμα χρόνου να προκύψουν διώξεις και εναντίον των διαχειριστών του σάιτ, ενώ αξίζει να σημειωθεί ότι θα πρόκειται για την πρώτη φορά που ασκούνται διώξεις σε μέσο με βάση την πολιτική δημοσίευσης και το περιεχόμενου αυτού.
Από την πλευρά του ο κ. Γεωργιάδης, έκανε λόγο για αδράνεια του ελληνικού κράτους μπροστά στην απίστευτη, όπως είπε, πρόκληση να προβάλλονται και να προωθούνται από την συγκεκριμένη ιστοσελίδα εγκληματικές και τρομοκρατικές πράξεις. «Μέσα από την ιστοσελίδα που βρίσκεται στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο απειλούνται Έλληνες πολίτες. Αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί», τόνισε ο κ. Γεωργιάδης.
«Πράγματι η ιστοσελίδα Indymedia φιλοξενεί απόψεις του αντιεξουσιαστικού χώρου και των τρομοκρατικών οργανώσεων. Υπάρχει συγκεκριμένη υπηρεσία στην ΕΛΑΣ που ασχολείται με αυτά τα θέματα», υπογράμμισε ο κ. Δένδιας.
Αναδημοσίευση από alterthess

Πέμπτη, 16 Αυγούστου 2012

Όπου δε φτάνει το γκλομπ του μπάτσου, φτάνει το λεπίδι του φασίστα

Δεν έχει υποχωρήσει ακόμη η ανατριχίλα από το φριχτό έγκλημα στο κέντρο της Αθήνας. Για μία ακόμη φορά σκορπούν στα τυφλά το θάνατο με νέο θύμα ένα άτυχο Ιρακινό. Το τάγμα θανάτου συγκροτούσαν 5 φασίστες σε μηχανές οπλισμένοι με μαχαίρια. Όπως αποδείχτηκε έψαχναν απλώς για κάποιο ξένο να χτυπήσουν και να στείλουν τα ρατσιστικά τους μηνύματα. Δεν έχει καταλαγιάσει ακόμη η οργή μας από τις υποκριτικές δηλώσεις του υπουργού δημοσίας τάξης κ. Δένδια ότι θα βρεθούν και θα τιμωρηθούν οι ένοχοι. Τα ΜΜΕ από την άλλη ξαφνικά ανακαλύπτουν ότι υπάρχει ρατσιστικό έγκλημα στη χώρα. 

Είναι όλοι τους ένοχοι συγκυβέρνηση, ΜΜΕ,  φασίστες. Η επιχείρηση «Ξένιος Δίας» συνεχίζεται. Καθημερινά εκατοντάδες μετανάστες συλλαμβάνονται, οδηγούνται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης ή απελαύνονται για να «ξεβρομίσει» το κέντρο της Αθήνας. Ταλαιπωρούν ανθρώπους, καταστρέφουν ζωές, χτυπούν και βασανίζουν. Επίσημα και με τις ευλογίες της πολιτικής ηγεσίας η Ελληνική Αστυνομία δείχνει καθημερινά πως αντιλαμβάνεται την έννοια της «φιλοξενίας». Παράλληλα ταυτίζουν τους μετανάστες με την εγκληματικότητα και κάθε παραβατική συμπεριφορά. 

Δεν κλείνουμε τα μάτια μας στην πραγματικότητα. Ξέρουμε πολύ καλά τι συμβαίνει στο κέντρο της Αθήνας. Όπου υπάρχει φτώχια και διαταραγμένες κοινωνικές σχέσεις υπάρχει και εγκληματικότητα. Πότε όμως έγινε αυτό κριτήριο για την επέμβαση της αστυνομίας; Πότε αντίστοιχα, αντιμετωπίστηκε η ελληνική Μαφία, το Λαθρεμπόριο κάθε είδους στο οποίο είναι αναμεμιγμένοι ανώτεροι αστυνομικοί, δικηγόροι, μεγάλα ονόματα που επιχειρηματικού κόσμου, το παραδικαστικό κύκλωμα και αστοί πολιτικοί; Πόσο πρόστυχο είναι να μιλά για αντιμετώπιση της εγκληματικότητας το αστικό σύστημα εξουσίας, αυτοί που προκάλεσαν και συγκάλυψαν τα μεγαλύτερα σκάνδαλα του ελληνικού καπιταλισμού, αυτοί που καθημερινά οδηγούν στην αυτοκτονία συμπολίτες  μας και δολοφονούν καθημερινά εργάτες;
Απεναντίας, χιλιάδες άνθρωποι οδηγούνται σιδηροδέσμιοι με μοναδική κατηγορία το ό,τι είναι μετανάστες, γιατί το ελληνικό κράτος αρνείται να τους δώσει χαρτιά και Άσυλο. Όσοι γλιτώνουν από τα δίκτυα της αστυνομίας, κρύβονται τρομαγμένοι. Το άδειο κέντρο δίνει ευκαιρία στους φασίστες παλικαράδες να ολοκληρώσουν το συνολικό σχέδιο κατατρομοκράτησης των μεταναστών. Άλλες μέρες ούτε που θα πλησίαζαν. Η σκούπα της αστυνομίας τους δίνει την κάλυψη να δράσουν και να σκοτώσουν όποιον έχει ξεμείνει στους δρόμους της Ομόνοιας. Όπου δε φτάνει το γκλομπ του μπάτσου, φτάνει το λεπίδι του φασίστα. Μία ακόμη επιχείρηση άψογα συντονισμένη. Δεν είναι ούτε η πρώτη, ούτε η δεύτερη, έχουμε χάσει στα αλήθεια το μέτρημα.

Για πρώτη φορά στις ειδήσεις ψελλίζουν κάτι για ρατσιστική βία. Βία που συντεταγμένα υποκινούν τα ίδια τα ΜΜΕ. Προπαγανδίζουν με συνεχή ρεπορτάζ την επιχείρηση «Ξένιος Δίας». Πιέζουν για την καθιέρωσή της σε μόνιμη βάση. Παρουσιάζουν κάθε έγκλημα που γίνεται από μετανάστη σε Έλληνα ως φυσικό αποτέλεσμα της εγκληματικής τους φύσης, με αποκορύφωμα την πολυήμερη κάλυψη του βιασμού της δεκαπεντάχρονης στην Πάρο. Παράλληλα, συγκαλύπτουν τον ταξικό βιασμό και εξανδραποδισμό που επιχειρεί να επιβάλλει η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ με τις περικοπές, τους φόρους, την κατάργηση των όποιων εργασιακών δικαιωμάτων, την ιδιωτικοποίηση-εμπορευματοποίηση κάθε κοινωνικού αγαθού για να καταβληθούν τα 11,5 δις ευρώ σε εγχώριους και διεθνείς τοκογλύφους, για να σωθούν οι τράπεζες.

Όλοι συγκλονιστήκαμε από το αποτρόπαιο έγκλημα στην Πάρο, αλλά κουραστήκαμε να ακούμε ότι πίσω από κάθε «δήθεν φιλήσυχο Πακιστανό» κρύβεται εν δυνάμει ένας βιαστής-δολοφόνος. Το μήνυμα ήταν σαφέστατο. Ένας βιαστής-δολοφόνος δικάστηκε από τα ΜΜΕ ως Πακιστανός. Παράλληλα, για να μας χειραγωγήσουν και κατευθύνουν, υποβαθμίζουν τα αντίστοιχα εγκλήματα με Έλληνες πρωταγωνιστές ή τις καταγγελίες για τον Λυκειάρχη Παιδεραστή στέλεχος της Χρυσής Αυγής! 
Αυτό όμως που μας εξοργίζει περισσότερο, είναι η κάλυψη που δίνουν στη Χρυσή Αυγή. Ο φασισμός και το ρατσιστικό έγκλημα στην Ελλάδα έχουν φαρδιά πλατιά την υπογραφή της. Όλοι ξέρουν και με λεπτομέρειες ποιοι οργανώνουν και εκτελούν τέτοιες επιχειρήσεις. Η κόντρα των δημοσιογράφων με τη Χρυσή Αυγή είναι μόνο επιφανειακή γιατί ουσιαστικά η πολιτική ατζέντα κυβέρνησης-Χρυσής Αυγής-μεγαλοεκδοτών, καναλαρχών είναι κοινή. Παράλληλα, στήνουν Πόλεμο Πολιτισμών, εφαρμόζουν τα δόγματα άμυνας-ασφάλειας και μιλούν για ασύμμετρες απειλές, παρουσιάζοντας τον κάθε μουσουλμάνο μετανάστη ως τρομοκράτη. Δεν είναι τυχαίο ότι ο πολλαπλασιασμός των ρατσιστικών επιθέσεων συντελείται κατά τη διάρκεια των μουσουλμανικών εορτών, ενώ η Εκκλησία αναδεικνύεται πολύτιμος σύμμαχος των Ναζιστών.  Το Χουντικό θέσφατο «Πατρίδα-Θρησκεία-Οικογένεια» εκσυγχρονίζεται.
Ταυτόχρονα, εκδηλώνεται πανελλαδική ρατσιστική εκστρατεία κατά των ΡΟΜΑ, με την κάλυψη της Αστυνομίας και των τοπικών παραγόντων. Αποκαλύπτεται επομένως ότι η Ναζιστική Χρυσή Αυγή εφαρμόζει σχέδιο σε πλήρη συμπόρευση με την κυβέρνηση που επιδιώκει την συνολική τρομοκράτηση και πειθάρχηση του εργαζόμενου λαού: η επίθεση σε μετανάστες και ΡΟΜΑ είναι η αρχή καθώς ακολουθούν οι επιθέσεις σε αγωνιστές και κινήματα (διακηρυγμένοι στόχοι των φασιστικών Πολιτοφυλακών, ενώ σημειώνονται οι πρώτες επιθέσεις) και η συντριβή των εργατικών αντιστάσεων στα Μνημόνια Ε.Ε.-ΔΝΤ-τραπεζών και στο σύνολο της αντεργατικής πολιτικής. Είναι ενδεικτική η στήριξη της Χρυσής Αυγής στο ξεπούλημα της ΑΓΡΟΤΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ στο Σάλλα, η υπεράσπιση των φοροαπαλλαγών των εφοπλιστών και η στήριξη των ιδιωτικοποιήσεων που και πάλι θα καταλήξουν με χαριστικούς όρους σε εφοπλιστές και Έλληνες επιχειρηματίες.  

Η αντίθεσή μας στα ρατσιστικά πογκρόμ είναι πολιτική και όχι ψευτοανθρωπιστική, αν και δεν είναι κακό να θυμόμαστε αξίες όπως η συμπόνια και η αλληλεγγύη. Η Ελλάδα δεν αποτελεί τον επίγειο παράδεισο για τους μετανάστες, αλλά λόγω της θέσης της αποτελεί πέρασμα από την Ανατολή στη Δύση. Πριν αρχίσουν κάποιοι τις γνωστές εθνικιστικές κορώνες (δεν χωράνε, δεν αντέχουμε άλλους κτλ) θα πρέπει να σκεφτούν καλά ότι αντικειμενικά η μεταναστευτική ροή είναι αδύνατο να σταματήσει γιατί συνεχίζουν να την προκαλούν οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις (πολεμικές, οικονομικές) και η έκρυθμη κοινωνική κατάσταση σε μια σειρά από χώρες όπως η Συρία. 

Όσους και αν σκοτώσουν στα σύνορα ή στο εσωτερικό της χώρας θα συνεχίσουν να έρχονται γιατί ο τελικός τους προορισμός είναι η Ευρώπη. Ποιος όμως δεν τους αφήνει να φύγουν; Ποιος υπέγραψε συνθήκες όπως το Δουβλίνο ΙΙ και έχει μετατρέψει τη χώρα σε ένα απέραντο στρατόπεδο συγκέντρωσης;

Αυτός επομένως είναι και ο δεύτερος στόχος της επιχείρησης «ΞΕΝΙΟΣ ΔΙΑΣ». Να στείλει τρομοκρατικό μήνυμα στα επόμενα κύματα μετανάστευσης: Το μήνυμα που στέλνει η «φιλάνθρωπη και πολιτισμένη Ευρώπη» και «η χώρα που γέννησε τη δημοκρατία» είναι ότι «σας σκοτώνουμε με τις επεμβάσεις μας, διαλύουμε τις χώρες σας, συνεργαζόμαστε με τους δικτάτορες σας, αλλά μην τυχόν σκεφτείτε να μας ζητήσετε άσυλο-θα σας τσακίσουμε με τα ΜΑΤ και τους Χρυσαυγίτες»! Συνέχεια του πνιγμού χιλιάδων Λίβυων προσφύγων από τους ανθρωπιστικούς στόλους του ΝΑΤΟ!
Καταλαβαίνουμε επίσης κάποια πρώτα φοβικά αντανακλαστικά που δημιουργούνται στους Έλληνες εργαζόμενους. Τα πιο φτηνά εργατικά χέρια αυξάνουν τον ανταγωνισμό και την ανεργία και ρίχνουν τα μεροκάματα. Όσο όμως πιο κυνηγημένοι και φοβισμένοι νιώθουν οι μετανάστες τόσο περισσότερο θα ρίχνουν τις απαιτήσεις τους και θα υποτάσσονται στα αφεντικά. Θα γίνονται πιο ευάλωτοι στους δουλεμπόρους και στους κάθε είδους Προστάτες και Εκβιαστές!  
Μόνο η ταξική ενότητα και η αλληλεγγύη μπορεί να υπερβεί πλαστούς διαχωρισμούς, να οδηγήσει σε κοινούς εργατικούς αγώνες και να φέρει κατακτήσεις σε όλους.  Μόνο η συνολική αντικαπιταλιστική αμφισβήτηση και ανατροπή του σύγχρονου Κοινοβουλευτικού Ολοκληρωτισμού μπορεί να εξασφαλίσει ένα ανθρώπινο παρόν και μέλλον σε όλους. 

Κείμενο από ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ    

Προσαγωγές τρανς ατόμων στην επιχείρηση ‘Ξένιος Ζευς’


Το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (Σ.Υ.Δ.), αναγνωρισμένη συλλογικότητα για την υποστήριξη των δικαιωμάτων της τρανς κοινότητας, με το παρόν δελτίο τύπου, καταδικάζει με ισχυρό τρόπο τις μαζικές προσαγωγές περί των είκοσι πέντε (25) τρανς ατόμων που έγιναν την Πέμπτη 9 Αυγούστου στα πλαίσια της επιχείρησης-σκούπα της αστυνομίας «Ξένιος Ζευς».



Το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (ΣΥΔ), εκφράζει τη βαθιά του ανησυχία και καταδικάζει με απερίφραστο τρόπο τις επιχειρήσεις-σκούπα της αστυνομίας σε συνεργασία με το ΚΕΕΛΠΝΟ που, ανάμεσα στα άλλα, έχουν θύμα μία από τις πιο ευάλωτες μειονότητες, των τρανς, που στερούνται βασικά ανθρώπινα δικαιώματα όπως το δικαίωμα στην εργασία, στην ασφάλιση, στην υγεία, με κύρια ευθύνη της πολιτείας που αρνείται να νομοθετήσει για τα δικαιώματά της. 
Θεωρούμε επίσης ότι οι υποχρεωτικοί υγειονομικοί έλεγχοι του ΚΕΕΛΠΝΟ, παραβιάζουν βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, καθώς ο τρόπος και η απουσία οποιασδήποτε δεοντολογίας στις συνθήκες που πραγματοποιούνται δεν συνάδουν με μία Ευρωπαϊκή χώρα που εφαρμόζεται κράτος δικαίου. 
Παράλληλα εκφράζουμε τις εύλογες απορίες μας για την πρόσφατη απόφαση της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού χαρακτήρα, που θεωρεί ότι είναι αναρμόδια να αποφανθεί για μία κατάφωρη και οφθαλμοφανή παραβίαση της σχετικής νομοθεσίας περί προσωπικών δεδομένων όπως αυτή της δημοσίευσης των στοιχείων οροθετικών ατόμων, επικαλούμενη την αρχή της διάκρισης των εξουσιών, ενώ παράλληλα αντιφάσκει κάνοντας προτάσεις για την βελτίωση της νομοθεσίας. 

Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών
(Tρανσέξουαλ, Tραβεστί, Παρενδυτικών ανδρών και γυναικών,Crossdressers, Ερμαφρόδιτων και Μεσοφυλικών ατόμων). 


Συγκεκριμένα, το βράδυ της Πέμπτης 9 Αυγούστου, σε μαζική επιχείρηση σκούπα της αστυνομίας προσήχθησαν περίπου 25 τρανς άτομα, οδηγήθηκαν σε υπηρεσίες της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης Αττικής χωρίς καμία επαρκή αιτιολογία, και τους έγινε υποχρεωτική εξέταση τεστ hiv, από γιατρό του ΚΕΕΛΠΝΟ, δεν βρέθηκαν θετικά και στη συνέχεια αφέθηκαν ελεύθερα. 

Δευτέρα, 13 Αυγούστου 2012

Όπου το νερό έγινε εμπόρευμα, οι άνθρωποι υποφέρουν


Η ιδιωτικοποίηση του νερού φέρνει εκτόξευση τιµών, εξώσεις, χρέη, ανεργία, διακοπές υδροδότησης ακόµη και θανάτους! Διαβάστε το πρώτο μέρος της έρευνας και δείτε τι έγινε σε Βουλγαρία, Πορτογαλία, Ισπανία, Ιταλία, Αργεντινή, Αυστραλία, Καναδά, Παρίσι.
Στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων που εφαρµόστηκε η ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών ύδρευσης, το αποτέλεσµα ήταν υψηλό κοινωνικό κόστος, που δεν επέλυσε τα προβλήµατα λειτουργίας και υποδοµής, καθώς οι εταιρείες στοχεύουν (και τελικά αποκοµίζουν) τεράστια κέρδη. Ειδικά στο νότο, η ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών ύδρευσης προωθείται ακόµη ως λύση στις επενδυτικές ανάγκες που προβάλλονται ως πρώτη προτεραιότητα. Ακριβώς αυτό που ζούµε στην Ελλάδα δηλαδή.

Όταν άλλοι αποφάσισαν ότι εµείς έχουµε πρόβληµα χρέους, προτάθηκε ως άµεση προτεραιότητα εµείς να πουλήσουµε τα νερά της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης. Και αυτό είναι οι… επενδύσεις. Ελάτε να εξετάσουµε πού οδήγησαν τέτοιου τύπου επενδύσεις άλλες χώρες που βιώνουν την εµπειρία της ιδιωτικοποίησης εδώ και χρόνια…

ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ: 6.000 άνθρωποι χάνουν τα σπίτια τους
Η ιδιωτικοποίηση του νερού στη Βουλγαρία ήταν µέρος του προγράµµατος λιτότητας που ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του ΄90, υποσχόµενο αποτελεσµατικότητα αλλά κυρίως ΕΠΕΝ∆ΥΣΕΙΣ. (Τα ίδια Παντελάκη µου, τα ίδια Παντελή µου).
Τελικά, επενδύσεις δεν έγιναν. Εγιναν όµως τα ακόλουθα, ως συνέπειες της ιδιωτικοποίησης του νερού:

● Αύξηση της τιµής του νερού τουλάχιστον 12%.
● Σκάνδαλα διαφθοράς από το 2005, για υψηλές αµοιβές. Ο ∆ιευθύνων Σύµβουλος παίρνει 400.000 ευρώ το χρόνο. (Φανταστείτε πόσο θα παίρνει εδώ).
● 100άδες νοικοκυριά αποσυνδέθηκαν από το δίκτυο ύδρευσης, επειδή δεν είχαν να πληρώσουν.
Συγκεκριµένα, χίλια νοικοκυριά αποσυνδέθηκαν µόνο το 2011 ενώ εκκρεµούν ακόµη 5.000 δικαστικές υποθέσεις ανθρώπων που δεν µπορούσαν να πληρώσουν.
● Σε 370 οικογένειες στη Σόφια, έγινε έξωση επειδή δεν µπορούσαν να πληρώσουν τις ∆ΕΚΟ.

ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ: Εδωσαν σε ιδιώτες ακόµα και τα ποτάµια!
Η ιδιωτικοποίηση του νερού ξεκίνησε το 1993 υποτίθεται για την ανάπτυξη της βιοµηχανίας νερού. Το 2008 πουλήθηκε η δηµόσια Αquapor, που τότε ήταν ανάδοχος συµβολαίων σε 24 δήµους. Η νοµοθεσία άλλαξε και επέτρεψε στους ιδιώτες αναδόχους να ελέγχουν ολόκληρα υδρογραφικά διαµερίσµατα, κοίτες ποταµών, υδραυλικές υποδοµές, φράγµατα, λιµάνια αλλά και να πάρουν εξουσιοδότηση να δίνουν άδειες, να συλλέγουν φόρους, να εποπτεύουν και φυσικά… να εξασφαλίζουν κέρδη.
Οι δήµοι που είχαν προσχωρήσει στο σύστηµα αυτό και έγιναν πελάτες του group αναγκάστηκαν να αγοράζουν νερό για να διαχειρίζονται τα απόβλητα σε πολύ υψηλές τιµές. Οι αρχές επέβαλαν επίσης «µίνιµουµ κατανάλωση νερού» πολύ µεγαλύτερη από τις πραγµατικές απαιτήσεις µε αποτέλεσµα να χρεώνονται αλόγιστα οι δήµοι.
Οι εργαζόµενοι στους ιδιώτες ήρθαν αντιµέτωποι µε αυξηµένες ώρες και όγκο εργασίας, εκ περιτροπής εργασία και υποβάθµιση των εργασιακών συνθηκών.
Σήµερα, υπάρχει πίεση στις Αρχές για ιδιωτικοποίηση της Aguas de Portugal group.
Τα τρία µεγαλύτερα κόµµατα, το Σοσιαλδηµοκρατικό (PSD), το ∆ηµοκρατικό (CDS) και το Σοσιαλιστικό κόµµα (PS) ενώ το 2004 ήταν εναντίον της παράδοσης της ύδρευσης σε ιδιώτες, σήµερα, κατ’ επιταγή της τρόικας έχουν συµπεριλάβει την πώληση της Aguas de Portugal µέσα στο µνηµόνιο.

ΙΣΠΑΝΙΑ: Πανταχού παρούσα η γαλλική Σουέζ…
Η ιδιωτικοποίηση ξεκίνησε στα µέσα της δεκαετίας του 1980. Σήµερα, περίπου το 50% των υπηρεσιών ύδρευσης είναι σε ιδιωτικά χέρια. Το 90% των ιδιωτών ελέγχονται από την Αgbar, θυγατρική της γαλλικής Suez και από την Αqualia του FCC group που συνδέεται µε την άλλη πολυεθνική, τη Veolia.
Αυτό που έγινε απολύτως κατανοητό στους Ισπανούς (από την εµπειρία τους µε το ιδιωτικοποιηµένο νερό) είναι ότι δεν γλιτώνουν τα χρέη ό,τι και να γίνει. ∆ηλαδή, ακόµη και αν µια δηµόσια υπηρεσία πουληθεί σε ιδιώτες, τα χρέη της… τα πληρώνουν φυσικά και πάλι οι πολίτες µιας και καλούνται να καλύψουν τα επιτόκια δανεισµού του νέου αγοραστή – ιδιώτη. Τα χρέη που υπήρχαν, δεν τα πληρώνει ο νέος ιδιώτης. Απλά δεν τα πληρώνει ούτε το κράτος και τα ρίχνει στις πλάτες των πολιτών, του γνωστού υποζυγίου. Αυτό κερδίζει µια κυβέρνηση από µια ιδιωτικοποίηση. Να µετακυλήσει τα χρέη της µε έµµεσο τρόπο και πάλι στους πολίτες.
Οι ιδιωτικοποιήσεις στην Ισπανία επίσης πάσχουν από θέµατα διαφάνειας. Για παράδειγµα τα σχέδια ιδιωτικοποίησης της εταιρείας ύδρευσης της Μαδρίτης Canal Isabel II, δεν έχουν δει το φως της δηµοσιότητας ούτε έχουν δικαιολογηθεί.

ΙΤΑΛΙΑ: 61,4% ακριβότερο το νερό σε µιά 10ετία!
Η ιδιωτικοποίηση του νερού στην Ιταλία ξεκίνησε στα µέσα της δεκαετίας του 1990. Μετά από 15 χρόνια, η νοµοθεσία υποχρεώνει όλες τις επιχειρήσεις νερού να κατοχυρώνονται ως SpA (ανώνυµες εταιρείες) αµιγώς ιδιωτικές ή σε συνδυασµό µε δηµόσια ιδιοκτησία. Ετσι την ύδρευση την διαχειρίζονται ιδιωτικές επιχειρήσεις που έχουν στόχο το κέρδος.
Τα τιµολόγια νερού αυξήθηκαν από το 1997 ως το 2006 κατά 61,4% έναντι του πληθωρισµού που αυξήθηκε κατά 25% και της απασχόλησης που έπεσε κατά 30%.

ΜΑΡΟΚΟ: Και στην Καζαµπλάνκα η Σουέζ…
Οσο το Μαρόκο ήταν γαλλικό προτεκτοράτο, το σύστηµα ύδρευσης και αποχέτευσης το διαχειρίζονταν γαλλικές εταιρείες. Το 1956, το Μαρόκο γίνεται ανεξάρτητο κράτος και η παροχή νερού περνά στην ευθύνη δηµοτικών εταιρειών κοινής ωφέλειας.  Στα µέσα της δεκαετίας του ‘90, η κυβέρνηση του Μαρόκο αποφασίζει την εκ νέου ιδιωτικοποίηση της ύδρευσης και της αποχέτευσης και η χρονιά σταθµός είναι το 1997 όταν η κοινοπραξία Lydec (το 35% κατέχει η γαλλική Suez) αναλαµβάνει τα νερά της Καζαµπλάνκα. Ακολούθησε και η πρωτεύουσα Ραµπάτ µε την εταιρεία Redal ενώ, την επόµενη χρονιά, η γαλλική Veolia ανέλαβε τα νερά στις πόλεις Ταγγέρη και Τετουάν. Σ’ αυτή τη δεύτερη φάση της ιδιωτικοποίησης του νερού στην ιστορία τους, οι Μαροκινοί είδαν την τιµή του νερού να ανεβαίνει 3 φορές πάνω…

ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ: Σουέζ και στο Μπουένος Αϊρες
Η ιδιωτικοποίηση του νερού ξεκίνησε το 1993 µε το σύστηµα ύδρευσης – αποχέτευσης του Μπουένος Αϊρες να περνά στα χέρια της σηµερινής Suez.
Μετά από 4 χρόνια, διαπιστώθηκε ότι η πολυεθνική τηρούσε µόνο το 45% των υποχρεώσεών της όσον αφορά στις νέες συνδέσεις.  Μετά από 10 χρόνια, διαπιστώθηκε ότι γινόταν επεξεργασία µόνο στο 12% των λυµάτων, ενώ η υπόλοιπη ποσότητα διοχετευόταν στον ποταµό Ρίο Ντε Λα Πλάτα.
Το δίκτυο επανακρατικοποιήθηκε το 2006, µετά από έντονες διαµαρτυρίες των κατοίκων που αρνιόντουσαν να πληρώσουν.

ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ: Σουέζ και στο Σίδνεϋ
Η ιδιωτικοποίηση του νερού ξεκίνησε στα µέσα της δεκαετίας του ΄90. Λίγο καιρό αφότου ανέλαβε και εκεί την ύδρευση η γαλλική Suez, το νερό του Σίδνεϊ βρέθηκε µολυσµένο.

ΚΑΝΑ∆ΑΣ: «Απόρρητη πνευµατική ιδιοκτησία» το µολυσµένο νερό
Τουλάχιστον 7 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους αφού µολύνθηκαν από το βακτήριο E coli στο Walkerton, ύστερα από τη ιδιωτικοποίηση του ελέγχου ποιότητας του νερού.   Η ιδιωτική εταιρεία χαρακτήρισε τα αποτελέσµατα των ελέγχων «απόρρητη πνευµατική ιδιοκτησία» και αρνήθηκε να τα κοινοποιήσει.

Παρίσι: Ανέλαβε ο δήµος, µείωσε τις τιµές, αύξησε τα έσοδα
Από το 1985 τη διαχείριση του συστήµατος ύδρευσης της γαλλικής πρωτεύουσας είχαν δύο ιδιωτικές εταιρείες (που πρωταγωνιστούν παγκοσµίως), η Veolia και η Suez. Ωστόσο το Νοέµβριο του 2008, το δηµοτικό συµβούλιο της γαλλικής πρωτεύουσας αποφάσισε να δηµιουργήσει τη δηµοτική εταιρεία Eau de Paris η οποία ανέλαβε από το 2010.  Αυτή η πρωτοφανής «επανακρατικοποίηση», που αποφασίστηκε από το ∆ήµαρχο Μπετράν Ντελανοέ, απέφερε τελικά εντυπωσιακά αποτελέσµατα. Τα τιµολόγια νερού µειώθηκαν κατά 8% σε σχέση µε το 2009 και παρόλα αυτά, υπήρξε και εξοικονόµηση 35 εκ. ευρώ σ’ ένα χρόνο (µε τα µειωµένα τιµολόγια). Είναι µάλιστα χαρακτηριστικό ότι δεν είχε προηγηθεί κοινωνική αντίδραση, που πίεσε προς αυτή την κατεύθυνση. Την επανακρατικοποίηση του νερού την αποφάσισε ο ∆ήµαρχος του Παρισιού αποκλειστικά και µόνο µετά από ψύχραιµες αναλύσεις και έλεγχο στα οικονοµικά δεδοµένα. Ο άνθρωπος ερεύνησε και κατέληξε στο συµπέρασµα ότι αν το νερό ξαναπεράσει στον έλεγχο του ∆ήµου, θα είναι και καλύτερο και φθηνότερο. Τόσο απλό. Και τόσο δύσκολο να το καταλάβουν οι δικοί µας. Εκτός και αν δεν θέλουν να το καταλάβουν µε τίποτα και τους αρκεί µόνο να είναι συνεπείς… στις εντολές της τρόικας.

Αναδημοσίευση από κόκκινος τύπος