Τετάρτη, 25 Ιουλίου 2012

Για τη Χαλυβουργία


Με τα παρακάτω θέλω να ξεκαθαρίσω ορισμένα σημαντικά σημεία σχετικά με την απεργία στη Χαλυβουργία. Δυστυχώς παρατηρώ εκτεταμμένη παραπληροφόρηση γύρω απο το θέμα της απεργίας, η οποία οφείλεται κυρίως στη μονομερή κάλυψη του θέματος από τα ΜΜΕ, η οποία βρίσκει εύφορο έδαφος στην τυφλή αποστροφή που ενός σημαντικού μέρους του κόσμου προς οτιδήποτε σχετίζεται με το ΠΑΜΕ ή το ΚΚΕ.

Αιτήματα Σωματείου
Οι 24ωρες επαναλαμβανόμενες απεργίες στο εργοστάσιο της Ελληνική Χαλυβουργίας στον Ασπρόπυργο ξεκίνησαν την 1/11/2011 όταν ο εργοδότης κάλεσε τους εργαζόμενους να διαλέξουν μεταξύ 180 απολύσεων ή 5ωρη 5ήμερη εργασία με 40% μειωμένες αποδοχές (που προφανώς οι εργαζόμενοι δε θα μπορούσαν να αναπληρώσουν απο κάπου αλλού στο “ελεύθερο” 3ωρο τους). Εν τω μεταξύ, η παραγωγή βαίνει αυξάνουσα:
- 2009: 194.600 τόνους
- 2010: 231.000 τόνους με το χυτήριο κλειστό για δύο μήνες λόγω θανατηφόρου εργατικού ατυχήματος
- 2011 (εως και τον Οκτώβριο): 266.000 τόνους

Η εταιρεία έχει και δεύτερο εργοστάσιο στο Βόλο όπου εκεί τα μέτρα για μειωμένο ωράριο και μισθούς έγιναν δεκτά, αλλά δεν εφαρμόστηκαν γιατί λόγω της απεργίας του Ασπροπύργου το εργοστάσιο στο Βόλο έχει αναλάβει όλη την παραγωγή.

Εν τω μεταξύ στις 3 Φεβρουαρίου 2012 η εταιρεία πήρε άδεια κατασκευής μεγάλου ιδιωτικού λιμανιού μπροστά στο χαλυβουργείο, υποδηλώνοντας σχέδια για αυξημένη παραγωγή. [Πηγή ]

Σχέση Σωματείου και απεργίας με το ΠΑΜΕ:
Είναι αλήθεια και ουδέποτε αποκρύφθηκε ότι ο Πρόεδρος του Σωματείου, Γιώργος Σιφωνιός, είναι μέλος του ΠΑΜΕ. Αντίστοιχα, ο συνάδελφος του Χάρης Μανώλης που συμμετέχει στην απεργία και είναι ενεργό μέλος του Σωματείου πρόσκειται στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Επίσης, στήριξη στην απεργία παρέχουν πολλοί διαφορετικοί ιδεολογικοί και πολιτικοί χώροι. Εξ' άλλου, πληροφορίες απο τους εργαζομένους μαρτυρούν ότι μέχρι πρόσφατα, πριν την έναρξη της απεργίας, το ΠΑΜΕ δεν είχε ισχυρή αντιπροσώπευση στο Σωματείο. Σε κάθε περίπτωση, η απεργία αποφασίζεται απο το Σωματείο, το οποίο σαφώς και στηρίζεται απο το ΠΑΜΕ, αλλά δεν ελέγχεται από αυτό.

Αποφάσεις του Σωματείου:
Οι αποφάσεις του Σωματείου για την κήρυξη και συνέχιση της απεργίας παίρνονται από τις Γενικές Συνελέυσεις του Σωματείου στις οποίες έχουν δικαίωμα συμμετοχής όλοι οι εργαζόμενοι στη Χαλυβουργία. Μάλιστα, μετά την κύρηξη της απεργίας ως παράνομης, έγινε νέα ψηφοφορία με αποτέλεσμα 204 ψήφους υπέρ της απεργίας και 42 κατά. Μετά από κούραση 9 μηνών δηλαδή, η συντριπτική πλειονότητα των εργαζομένων ψήφισε υπέρ της συνέχισης της απεργίας. Μετά και την επέμβαση των ΜΑΤ στην απεργία στις 19/7/2012, το Σωματείο με νέα συνέλευση στις 21/7/2012 αποφάσισε με 164 ψήφους υπέρ και 5 κατά να συνεχίσει την απεργία. [Πηγή ]

Υλική και οικονομική στήριξη της απεργίας:
Οι απεργοί Χαλυβουργοί και οι οικογένειες τους προφανώς και στηρίζονται υλικά και οικονομικά κατά τη διάρκεια της απεργίας. Δε θα μπορούσαν αλλιώς να επιβιώσουν οι περισσότεροι αφού είναι λογικό κατά κανόνα να μην έχουν άλλα προσωπικά εισοδήματα πέραν του μισθού τους, ούτε να αμείβονταν ιδιαίτερα καλά την προηγούμενη περίοδο ώστε να έχουν σημαντικές οικονομίες.

Η στήριξη των απεργών γίνεται από την αλληλεγγύη του κόσμου, η οποία φτάνει σε αυτούς ως οικονομική ενίσχυση στο λογαριασμό του Σωματείου, προσφορά τροφίμων κλπ. Επίσης αλληλέγγυα σωματεία, συνδικάτα και λαϊκές συνελεύσεις συλλέγουν χρήματα και τρόφιμα για στήριξη των απεργών, όπως κάνει και το ΠΑΜΕ. Επίσης οργανώνονται εκδηλώσεις όπως γλέντια, συναυλίες αλληλεγγύης που στηρίζουν τους απεργούς. Σε κάθε περίπτωση, οποιοσδήποτε μπορεί να στηρίξει την απεργία χωρίς να εμπλακεί το ΠΑΜΕ ή άλλος συνδικαλιστικός φορέας.

Νομικό καθεστώς της απεργίας:
Στις 5/6/2012 η απεργία που είχε κηρυχθεί στις 31/10/2012 κρίθηκε παράνομη απο το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών με την αιτιολογία ότι η απόφαση για την έναρξη της απεργίας στις 31/10/2011 πάρθηκε χωρίς μυστική ψηφοφορία και χωρίς να ειδοποιηθεί 24 ώρες πριν την έναρξή της η επιχείρηση. Το τυπικό αυτό επιχείρημα ακυρώθηκε άμεσα απο νέα ψηφοφορία του Σωματείου, που αυτή τη φορά έγινε με κάλπη (το καταστατικό του Σωματείου προβλέπει ψήφιση με ανάταση χειρός ή με κάλπη) και επιβεβαίωσε τη συνέχιση της απεργίας με 204 ψήφους υπέρ και 42 κατά. Μετά την επέμβαση των ΜΑΤ στην απεργία στις 19/7/2012, το Σωματείο με νέα συνέλευση στις 21/7/2012 αποφάσισε με 164 ψήφους υπέρ και 5 κατά να συνεχίσει την απεργία. [Πηγή ]

Διαπραγματεύσεις και “αδιαλλαξία” των απεργών:
Το αρχικό αίτημα των εργαζομένων ήταν να επαναπροσληφούν όλοι οι απολυμένοι και να μη γίνει μείωση ωραρίου και μισθών. Με απόφαση της 6/6/2012 το Σωματείο κατέθεσε συγκεκριμένες προτάσεις για συμβιβασμό των διαφορών (άμεση επεναπρόσληψη 40 απολυμένων (από 120) και γραπτή δέσμευση για επιστροφή των υπολοίπων σε εύλογο χρονικό διάστημα χωρίς νέες προσλήψεις) και επαναλειτουργία του εργοστασίου (πηγή ). Εν τω μεταξύ, ορισμένοι εργαζόμενοι έχουν πλέον βρει άλλη δουλειά ή έχουν φτάσει σε ηλικία συνταξιοδότησης, οπότε εκ των πραγμάτων ο αριθμός των εργαζομένων έχει μειωθεί. Το Σωματείο έχει ζητήσει από τον υπουργό εργασίας Γ. Βρούτση να παρέμβει για να επιτευχθεί συμφωνία. Η απάντηση ήταν απειλές της εταιρείας για κλείσιμο του εργοστασίου, εισβολή και κατάληψη του εργοστασίου απο τα ΜΑΤ και σύλληψη απεργών. Αμέσως μετά την επέμβαση των ΜΑΤ η εταιρεία απέσυρε τις απειλές για κλείσιμο, δείχνοντας ότι ήταν μόνο αυτό, απειλές.

Επιπλέον στοιχεία:
Σχετικά με τις απολαβές των εργαζομένων στη Χαλυβουργία, πληροφορίες δίνονται σε συνέντευξη  του Προέδρου του Σωματείου, Γιώργου Σιφωνιού. Ενδεικτικά, ο ίδιος με 33 χρόνια προυπηρεσίας, κυλιόμενες βάρδιες τεσσάρων ημερών, με τρία Σαββατοκύριακα και νυχτερινό παίρνει 1.450Ε. Οι νεοπροσλαμβανόμενοι (παίρνουν 42Ε μεροκάματο, δηλαδή περίπου 1000Ε μισθό. Σε τμήματα που λειτουργούν Δευτέρα με Παρασκευή (λογικά όσοι δεν δουλεύουν άμεσα στην παραγωγή χάλυβα δλδ) ένας νεοπροσληφθείς έγγαμος παίρνει σκάρτα 900 ευρώ.

Η απεργία στη Χαλυβουργία έχει πολύ λίγη, έως και μηδενική προβολή στα ΜΜΕ. Η πρώτη αναφορά σε mainstream ΜΜΕ έγινε απο τη ΝΕΤ στην 21η ημέρα της απεργίας. Συνήθως τα ΜΜΕ τη θυμούνται για να μεταφέρουν τις απειλές της επιχείρισης για κλείσιμο του εργοστασίου και για να καταγγείλουν τη “συνεργασία” ΚΚΕ – Χρυσής Αυγής (βλ. παρακάτω)

Σχέση Χρυσής Αυγής με την απεργία
Η πρώτη γνωστή “επαφή” της Χρυσής Αυγής με την απεργία ήταν στις 19/12/2011 (50 περίπου μέρες απο την αρχή της απεργίας) με μια ανακοίνωση  του πυρήνα της Χρυσής Αυγής στο Βόλο με την οποία τίθεται σαφώς υπέρ του εργοδότη και κατά της απεργίας. Στη συνέχεια, ομάδα της Χρυσής Αυγής με επικεφαλής τον Ηλία Κασσιδιάρη επισκέφθηκε το εργοστάσιο του Ασπροπύργου στις 17/2/2012 (3μιση μήνες απεργίας) και εξέδωσε σχετικό βίντεο  όπου ο Κασσιδιάρης ισχυρίζεται ότι ήταν στο πλευρό των απεργών απο την πρώτη στιγμή αλλά δεν μπορούσαν να τους επισκεφτούν γιατί εργάζονταν.

Η κυρία Ελένα Καταβάτη που εμφανίζεται σε τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς (κυρίως τον ΣΚΑΙ) ως πρόεδρος της Επιτροπής Αγώνα στη Χαλυβουργία ανήκει στην μειοψηφία του Σωματείου κατά της απεργίας. Συχνά ισχυρίζεται οτι αντιπροσωπεύει την πλειοψηφία των αργαζομένουν που θέλουν να δουλέψουν, αυτό όμως δεν έχει επιβεβαιωθεί στις Γενικές Συνελεύσεις.

Πρόσφατα σε ένα φορτίο με κατάλοιπα από επεξεργασία χάλυβα, που είχε φύγει από το εργοστάσιο της Ελληνικής Χαλυβουργίας στο Βελεστίνο με προορισμό τη Σαρδηνία, εντοπίστηκαν επίπεδα ραδιενέργειας που ξεπερνούν κι αυτά που ανιχνεύθηκαν σε φορτία που είχαν φύγει από την Φουκοσίμα μετά το πυρηνικό ατύχημα! (Πηγή ). Το θέμα δεν αναφέρθηκε στα ΜΜΕ. Θα περίμενε κανείς πως ειδικά ο περιβαλλοντικά ευαίσθητος ΣΚΑΙ θα έβρισκε λίγο χρόνο για αυτό.

Μετά την επέμβαση των ΜΑΤ, μπήκαν συνοδεία αστυνομικών στο εργοστάσιο ορισμένοι εργαζόμενοι. Όπως επισημαίνεται στην εισήγηση  στη Γενική Συνέλευση του Σωματείου στις 21/7/2012 (αμέσως μετά την επέμβαση των ΜΑΤ) οι εργάτες που δουλεύουν στην παραγωγή συνεχίζουν να απεργούν και άρα το εργοστάσιο δεν λειτουργεί πρακτικά.

Έχοντας διαβάσει τα παραπάνω είναι στο χέρι του καθενός να τα ελέγξει και να τα διασταυρώσει. Είναι επίσης στο χέρι του να σκεφτεί ποιοι και γιατί διαστρεβλώνουν ή αποκρύπτουν γεγονότα γύρω απο την απεργία.

Αν μη τι άλλο, οφείλει κανείς να είναι ενημερωμένος και προσεκτικός πριν αρχίσει να κατηγορεί και να λασπολογεί εργάτες που μετά απο 9 μήνες απεργίας επιλέγουν ακόμα να στερούνται το μεροκάματο για να συνεχίσουν τον αγώνα τους.

Γιάννης Ρ.  Αναδημοσίευση από Κόκκινος Τύπος

Τετάρτη, 11 Ιουλίου 2012

Συνέντευξη με τον Κώστα Σκορδούλη: “Για μια άλλη εκπαίδευση σε μια άλλη κοινωνία”Συνέντευξη με τον Κώστα Σκορδούλη: “Για μια άλλη εκπαίδευση σε μια άλλη κοινωνία”


Συνέντευξη με τον Κώστα Σκορδούλη: “Για μια άλλη εκπαίδευση σε μια άλλη κοινωνία”
Ο Κώστας Σκορδούλης, Πανεπιστημιακός και πρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής του 2ου Συνεδρίου Κριτικής Εκπαίδευσης μίλησε στην Εργατική Αλληλεγγύη για τους στόχους του Συνεδρίου και τη θεματολογία του. Το Συνέδριο θα πραγματοποιηθεί από τις 10 ως τις 14 Ιουλίου στην Μαράσλειο Παιδαγωγική Ακαδημία και στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών.


Μπορείς να μας πεις λίγα λόγια για το τι είναι η «Κριτική Εκπαίδευση» και τι προσφέρει αυτό το Συνέδριο;

Η Κριτική Εκπαίδευση έχει στόχο να ενσωματώσει στο πρόγραμμα διδασκαλίας όλων των σχολικών μαθημάτων στοιχεία αντιρατσισμού, φεμινισμού, οικολογίας καθώς και στοιχεία από την πολιτική της κοινωνικής ισότητας και κοινωνικής δικαιοσύνης.
Όπως είναι κοινά αποδεκτό από όλους τους ερευνητές της εκπαιδευτικής θεωρίας, ο σχεδιασμός του αναλυτικού προγράμματος διδασκαλίας των μαθημάτων του σχολείου είναι μια καθαρά πολιτική πράξη. Σχεδιάζεται κεντρικά από το Υπουργείο Παιδείας με κριτήρια που σε μεγάλο βαθμό επικαθορίζονται από την κυρίαρχη πολιτική και ιδεολογία και επιβάλλεται στους εκπαιδευτικούς και στους μαθητές.
Το κίνημα για την Κριτική Εκπαίδευση επιδιώκει να καθιερώσει στα κριτήρια σχεδιασμού του αναλυτικού προγράμματος τις αξίες και επιδιώξεις των καταπιεσμένων ομάδων της κοινωνίας. Η φωνή των φτωχών στρωμάτων, των γυναικών, των ατόμων με ειδικές ανάγκες, των μεταναστών και γενικότερα των κοινωνικών μειονοτήτων, θα πρέπει να ακούγεται μέσα στο αναλυτικό πρόγραμμα. Αυτό σημαίνει μια διαφορετική διάρθρωση στο τι διδάσκεται αλλά και στο πώς διδάσκεται.
Ίσως να δίνεται η εντύπωση ότι η Κριτική Εκπαίδευση είναι ένα κίνημα που ζητάει το μετασχηματισμό του αναλυτικού προγράμματος σε μια πιο ανοιχτή κατεύθυνση χωρίς αποκλεισμούς. Δεν είναι έτσι. Το κίνημα της Κριτικής Εκπαίδευσης αποδέχεται ότι το καπιταλιστικό σύστημα έχει στόχο την άμεση υποταγή της γνώσης στη παραγωγική διαδικασία με σκοπό το κέρδος.
Η εκπαίδευση ως διαδικασία κοινοποίησης γνώσης (μάθησης) συνδέεται άμεσα με την παραγωγή. Αυτό είναι ιδιαίτερα εμφανές στις εκθέσεις του ΟΟΣΑ και στη «Λευκή Βίβλο για την Εκπαίδευση» της ΕΕ: να εκπαιδεύσουμε ανθρώπινο δυναμικό με ειδικές δεξιότητες για να ενταχθεί στη διαδικασία παραγωγής ως ελαστικά εργαζόμενος. Η Κριτική Εκπαίδευση αμφισβητεί την ουσία της καπιταλιστικής εκπαίδευσης όπως εκφράζεται και μέσα από τα αναλυτικά προγράμματα. Φέρνει τις ανοχές και αντοχές του συστήματος στα όριά τους και ταυτόχρονα αναδεικνύει ότι «μια άλλη εκπαίδευση» και «μια άλλη κοινωνία» είναι εφικτές.

Ισχύει ότι η Κριτική Εκπαίδευση θεωρεί το ρόλο του εκπαιδευτικού κεντρικό στο μετασχηματισμό της κοινωνίας;

Ναι, ισχύει. Το κίνημα της Κριτικής Εκπαίδευσης δίνει κεντρικό ρόλο στον εκπαιδευτικό. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι στηρίζεται στον εκπαιδευτικό και ιδιαίτερα στον εκπαιδευτικό που πρωταγωνιστεί στους αγώνες, όχι μόνο τους εκπαιδευτικούς αλλά στους αγώνες όλων των ομάδων της κοινωνίας.
Η εκπαίδευση όπως είναι σήμερα θέλει τον εκπαιδευτικό ως έναν απλό διανομέα ενός αναλυτικού προγράμματος που σχεδιάζεται ερήμην του και απλά καλείται να το εφαρμόσει στην τάξη. Η Κριτική Εκπαίδευση βλέπει τον εκπαιδευτικό ως διανοούμενο που καλείται να μετασχηματίσει τις συνειδήσεις των μαθητών του και κατ’ επέκταση και την ίδια την κοινωνία. Η Κριτική Εκπαίδευση ξεκινά από την εκπαίδευση των εκπαιδευτικών.

Ποια είναι η κατάσταση της Κριτικής Εκπαίδευσης διεθνώς;

Η Κριτική Εκπαίδευση, ως ακαδημαϊκός κλάδος με τη μορφή της «Κριτικής Παιδαγωγικής», είναι ιδιαίτερα αναπτυγμένος στα πανεπιστήμια των ΗΠΑ όπου γίνονται συνέδρια με εκατοντάδες ερευνητές και κυκλοφορούν πολλά έγκριτα περιοδικά γνωστών εκδοτικών οίκων με αυτή τη θεματολογία. Επίτρεψέ μου μια παρένθεση. Η «Κριτική Παιδαγωγική» θεμελιώνεται με το έργο του Πάουλο Φρέιρε «Η Αγωγή του Καταπιεσμένου», το οποίο έχει κάνει αλλεπάλληλες εκδόσεις και στην Ελλάδα. Η θεσμοθέτηση της «Κριτικής Παιδαγωγικής», οδήγησε τα τελευταία χρόνια ερευνητές, όπως ο Πίτερ ΜακΛάρεν (Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια), να μιλήσουν για την ανάγκη μιας νέας «Επαναστατικής Κριτικής Παιδαγωγικής» αποστασιοποιημένης από την απελευθερωτική θεολογία του Φρέιρε και των επιγόνων του αλλά και από τον οδοστρωτήρα του μεταμοντερνισμού που σάρωνε και σαρώνει στα πανεπιστήμια των ΗΠΑ, και να αναζητήσουν νέες αναφορές στο μαρξισμό.

Πως προέκυψε η ιδέα για αυτό το Συνέδριο;

Μέσα σε αυτό το κλίμα, συνάντησα πριν 3 χρόνια στο Λονδίνο τον Ντέιβ Χιλ, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Μίντλσεξ. O Ντέιβ τα τελευταία χρόνια διοργανώνει κάθε χρόνο στο Λονδίνο το σεμινάριο «Marxism and Education Renewing Dialogues”. Στο περυσινό σεμινάριο, κεντρικός εισηγητής ήταν ο Άλεξ Καλλίνικος. Παλιότερα ως εκπαιδευτικός στο σχολείο έβγαζε το περιοδικό “Red Chalk” (Κόκκινη Κιμωλία). Για πολλά χρόνια ήταν σημαντικό στέλεχος της αριστεράς του Εργατικού Κόμματος. Διαφώνησε με την πολιτική Μπλερ και οργανώθηκε στην οργάνωση Socialist Resistance και στη μετωπική οργάνωση Trade Union and Socialist Coalition. Παράλληλα, είναι ο εκδότης του Διεθνούς περιοδικού Journal of Critical Education Policy Studies το οποίο θεωρείται από τα πιο σημαντικά και έγκριτα του χώρου της Κριτικής Εκπαίδευσης.
Εμείς εδώ στην Ελλάδα, από το 2004 διοργανώνουμε κάθε χρόνο τη Συνάντηση Εργασίας «Κριτικές Προσεγγίσεις στις Επιστήμες και στην Εκπαίδευση», στην αρχή στη Σύρο και κατόπιν στην Ελάτη Τρικάλων με συμμετοχή που άγγιζε και τα 100 άτομα. Ταυτόχρονα με εκδοτική ευθύνη μας κυκλοφορεί το περιοδικό «Κριτική Επιστήμη & Εκπαίδευση» (Εκδ. Νήσος) στο οποίο δημοσιεύονται κατα βάση οι εισηγήσεις των Συναντήσεων αλλά και άλλα άρθρα που προωθούν τον ανάλογο προβληματισμό.
Αποφασίσαμε να συνεργαστούμε με τον Πίτερ ΜακΛάρεν και να ξεκινήσουμε μια σειρά νέων συνεδρίων Κριτικής Εκπαίδευσης τα οποία θα είχαν ως κεντρική θεωρητική αναφορά τον Μαρξισμό και ταυτόχρονα θα βασίζονταν στις εμπειρίες των αγώνων των εκπαιδευτικών στην Ευρώπη απέναντι στις προσπάθειες της νεοφιλελεύθερης μεταρρύθμισης της εκπαίδευσης στο σύνολό της. Στόχος μας να φέρουμε σε επαφή τους ερευνητές των πανεπιστημίων με τους ακτιβιστές εκπαιδευτικούς έτσι ώστε να δημιουργηθεί ένας πυρήνας “διανοουμένων του μετασχηματισμού” που θα προτείνει ένα νέο πρόγραμμα μετασχηματισμού της εκπαίδευσης για το συμφέρον των εργαζομένων και των αποκλεισμένων κοινωνικών ομάδων. Με αυτό το σκεπτικό ξεκίνησε το 1ο Διεθνές Συνέδριο Κριτικής Εκπαίδευσης στην Αθήνα 12-16 Ιουλίου 2011 και φέτος διοργανώνεται το 2ο Συνέδριο 10-14 Ιουλίου 2012, στην Μαράσλειο Παιδαγωγική Ακαδημία και στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών.

Πώς είναι οργανωμένο το Συνέδριο και ποιοι συμμετέχουν;

Το Συνέδριο κάθε μέρα έχει δύο ενότητες. Στην πρωινή ενότητα που γίνεται στο Αμφιθέατρο του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών γίνονται κεντρικές ομιλίες από προσκεκλημένους ομιλητές. Φέτος μεταξύ των προσκεκλημένων ομιλητών είναι ο Άλεξ Καλλίνικος και ο Ντέιβ Χιλ από την Αγγλία, η Μάρνι Χόλμποροου και η Τζεραλντίν Σίμι (από την Ιρλανδία), ο Ντένις Μπιτς από την Σουηδία και ο Κάρι Μάλοτ από τις ΗΠΑ. Από ελληνικής πλευράς θα μιλήσουν ο Τάκης Πολίτης, ο Γιώργος Στάμου, ο Λάκης Δεδουσόπουλος και η Θεανώ Φωτίου.
Κάθε μέρα μετά τις κεντρικές ομιλίες των προσκεκλημένων ομιλητών ακολουθούν συζητήσεις στρογγυλού τραπεζιού με θέματα από τα μέτωπα των αγώνων. Τέτοια φέτος έχουμε “το φοιτητικό κίνημα στην Ελλάδα σήμερα” με ομιλητές φοιτητές/τριες των ΕΑΑΚ και “οι εκπαιδευτικοί απέναντι στην λιτότητα” με ομιλητές/-τριες μαχόμενους εκπαιδευτικούς.
Στην απογευματινή ενότητα γίνονται τέσσερις παράλληλες συνεδρίες στο νεοκλασσικό κτίριο της Μαρασλείου Παιδαγωγικής Ακαδημίας, όπου σύνεδροι από όλο τον κόσμο παρουσιάζουν τις εργασίες τους.
Φέτος έχουμε συμμετοχές όχι μόνο από την Ευρώπη και τις ΗΠΑ αλλά και από χώρες όπως η Βραζιλία, το Ιράν, η Ινδία κλπ.
Θα ήθελα να τονίσω τη μαζική συμμετοχή συνέδρων από την Τουρκία. Μέσα από τη διακίνηση των προσκλήσεων του Συνεδρίου συναντήσαμε μια εξαιρετικά πολυπληθή κοινότητα πανεπιστημιακών που δουλεύουν σε θέματα Κριτικής Εκπαίδευσης από διάφορα πανεπιστήμια της γειτονικής χώρας με άμεσους και ισχυρούς δεσμούς με το πιο αγωνιστικό σωματείο των εκπαιδευτικών που αριθμεί 110.000 μέλη. Για μας αυτό ήταν μια πολύ ευχάριστη έκπληξη για πολλούς λόγους: συνεργασία και συνέργια σε ακαδημαϊκό επίπεδο, ανταλλαγή εμπειριών και κοινές δράσεις στο χώρο της εκπαίδευσης.

Ποιά είναι η θεματολογία των εισηγήσεων που έχουν κατατεθεί στο Συνέδριο;

Η θεματολογία των εισηγήσεων των συνέδρων είναι εξαιρετικά πλούσια. Επιχειρώντας μια κατηγοριοποίηση θα μπορούσα να επισημάνω: μια κατηγορία εργασιών που αναφέρονται στην ανάλυση της επιχειρούμενης νεοφιλελεύθερης μεταρρύθμισης της εκπαίδευσης και στις τρείς βαθμίδες της καθώς και στις επιπτώσεις της πολιτικής της λιτότητας στη λειτουργία της εκπαίδευσης αλλά και στη ζωή των εκπαιδευτικών και μαθητών. Μια άλλη κατηγορία εστιάζει σε θέματα συγκρότησης ταυτοτήτων και επιβολής διακρίσεων με βάση το φύλο, τη φυλή και την εθνική καταγωγή κατα τη διδασκαλία.
Μια άλλη κατηγορία αφορά διαθεματικές και διεπιστημονικές προτάσεις διδασκαλίας με στόχο την άρση των κοινωνικών ανισοτήτων και των διακρίσεων καθώς και αναφορές εμπειρικών μελετών από προτάσεις διδασκαλίας που έχουν ήδη υλοποιηθεί. Αν και οι εισηγήσεις αφορούν όλα τα γνωστικά πεδία από Λογοτεχνία και Μουσική μέχρι τις Φυσικές Επιστήμες, θα ήθελα να επισημάνω και τη σημαντική παρουσία των περιβαλλοντικών θεμάτων και των ζητημάτων περιβαλλοντικής δικαιοσύνης. Αυτή είναι μάλλον μια πρόχειρη αναφορά και δεν καλύπτει με κανένα τρόπο τον πλούτο των ιδεών και των προσεγγίσεων που έχουν κατατεθεί.
Ελπίζω ότι η τελική αποτίμηση θα είναι θετική και ότι θα έχουμε κάνει ένα ακόμα βήμα για μια άλλη εκπαίδευση σε μια άλλη κοινωνία.

Το πρόγραμμα του Συνεδρίου είναι πολύ πλούσιο. Ανάμεσα σε άλλες ενδιαφέρουσες παρουσιάσεις, ο Κώστας Σκορδούλης θα μιλήσει την Παρασκευή στις 6.30 το απόγευμα στην Μαράσλειο Παιδαγωγική Ακαδημία με θέμα “Διδάσκοντας για την οικολογική κρίση στα μαθήματα φυσικών επιστημών” και ο Άλεξ Καλλίνικος την ίδια μέρα στις 11.30 το πρωί στο χώρο του Ελληνικού Ιδρύματος Ερευνών με θέμα “Η ριζοσπαστικοποίηση του νεοφιλελευθερισμού και τα βρετανικά Πανεπιστήμια”. πηγή: www.ergatiki.gr

Κυριακή, 1 Ιουλίου 2012

Σαντιάγο, Χιλή: Ενημέρωση από τις οδομαχίες της 28ης Ιούνη

Την Πέμπτη, 28 Ιούνη πραγματοποιήθηκε στο Σαντιάγο και διάφορες πόλεις σε όλη τη Χιλή μία από τις τόσες πορείες που λαμβάνουν χώρα το τελευταίο διάστημα από σπουδαστές και φοιτητές που διεκδικούν τον δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης. Η μεγάλη πλειονότητα των διαδηλώσεων φέτος δεν είχαν άδεια από τις Αρχές για να περάσουν από την Αλαμέδα, βασική λεωφόρο της πρωτεύουσας, και αντί γι’ αυτό κατευθύνονταν σε τομείς της πόλης λιγότερο εμπορικούς και με μεγαλύτερη άνεση για τους μπάτσους στο να τις καταστείλουν.
Σε αυτή την διαδήλωση, οι συγκρούσεις με την αστυνομία κράτησαν σχεδόν 4 ώρες συνεχόμενες, κατά τη διάρκεια των οποίων καταστράφηκε μεγάλο μέρος του συστήματος ελέγχου της κυκλοφορίας, στάσεις λεωφορείων και φωτεινοί σηματοδότες. Επίσης πραγματοποιήθηκαν επιθέσεις σε υποκαταστήματα της εταιρείας τηλεφωνίας Claro, τράπεζες, ενώ έγινε πλιάτσικο και σε δύο φαρμακεία.
Ανάμεσα στις επιθέσεις που έλαβαν χώρα φιγουράρει και αυτή ενάντια σε μια αστυνομική κλούβα που μετέφερε μπάτσους εκείνη τη στιγμή. Όταν τα ένστολα γουρούνια είδαν έντρομα τις ορδές του κόσμου να εφορμούν καταπάνω τους, χρειάστηκαν να εγκαταλείψουν το όχημα με τα όπλα ανά χείρας και να τραβηχτούν ως ένα παρακείμενο λόφο για να γλυτώσουν. Στο μεταξύ το όχημα που τους μετέφερε καταστράφηκε από τους εξεγερμένους.
Αντίστοιχο περιστατικό συνέβη και στην οδό 18, στο κέντρο του Σαντιάγιο, όταν μια καμιονέτα των δεσμοφυλάκων έχασε τον έλεγχο και συγκρούστηκε με μια διαφημιστική πινακίδα. Εκείνη τη στιγμή ο συνοδηγός διέφυγε τρέχοντας, ενώ ο οδηγός εισέπραξε μερικές ξυλιές και πετροβολήθηκε προτού καταφέρει να την κάνει. Το όχημα που βρισκόταν καταμεσής του δρόμου δέχτηκε επίθεση από μεγάλο πλήθος κουκουλωμένων οι οποίοι ενόσω το διακοσμούσαν με συνθήματα και επιχειρούσαν να το πυρπολήσουν, έκαναν ταυτόχρονα απόπειρες να το ανοίξουν. Τελικά μια αύρα των καραμπινιέρων έφτασε στο σημείο προς υπεράσπιση της καμιονέτας, για να αποκαλυφθεί στη συνέχεια πως εντός του ήταν κρυμμένοι δύο ακόμα δεσμοφύλακες.
Μετά το τέλος της πορείας επί της Αλαμέδα, που κατέληξε σε συγκρούσεις με τους καραμπινιέρους, τραυματίες μπάτσους, φθορές σε ιστορικά μνημεία, συνθήματα σε προσόψεις κτηρίων, κατεστραμμένα κιγκλιδώματα, κάδους πυρπολημένους, επιθέσεις σε φυλάκια ασφαλείας, σπασμένες λάμπες και δημοτικούς γλόμπους, ξηλωμένους πυροσβεστικούς κρουνούς και γενικότερα φθορές σε δημόσια και ιδιωτική περιουσία, ο Δήμος του Σαντιάγο ανακοίνωσε ότι το ύψος των καταστροφών ξεπερνούσε τα 122 εκατομμύρια πέσος (σχεδόν 200.000 ευρώ). Τις μεγαλύτερες ζημιές υπέστη το σύστημα σηματοδότησης της κυκλοφορίας, με 146 πινακίδες ολοκληρωτικά κατεστραμμένες, 19 φωτεινούς σηματοδότες και 13 στάσεις της εταιρείας μέσων μαζικής μεταφοράς Transantiago. Οι τραυματίες μπάτσοι φαίνεται να είναι μερικές δεκάδες, ενώ από τους χιλιάδες διαδηλωτές που κατέβηκαν στους δρόμους του Σαντιάγο, προσήχθησαν 472 άτομα, εκ των οποίων 28 πέρασαν από δικαστικό έλεγχο, κατηγορούμενα κυρίως για φθορές και επιθέσεις σε καραμπινιέρους. Η πιο σοβαρή περίπτωση είναι αυτή του Αντριάν Βίγια Καγιουκέο [Adrián Villa Cayuqueo], στον οποίο απαγγέλθηκαν κατηγορίες για επίθεση με μολότοφ εναντίον της προαναφερθείσας καμιονέτας των δεσμοφυλάκων που κατέληξε σχεδόν καμένη. Ο Αντριάν αντιμετώπισε μια ακροαματική διαδικασία που κίνησε εναντίον του ο εμετικός θεσμός των ανθρωποφυλάκων. Το δικαστήριο αποφάσισε την προφυλάκιση του συντρόφου  για τις επόμενες 80 μέρες, όσο δηλαδή διαρκεί η περίοδος της προκαταρκτικής έρευνας.