Δευτέρα, 23 Απριλίου 2012

Γιατί δεν αρκεί το "ΟΧΙ" στο Μνημόνιο

Από την οπτική γωνία των συμφερόντων της εργατικής τάξης και των ευρύτερων λαϊκών δυνάμεων, ο διαχωρισμός των πολιτικών δυνάμεων και κατ' επέκταση των πολιτών σε μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς, είναι όχι μόνον πολιτικά αδόκιμος, όχι μόνον αποπροσανατολιστικός, αλλά και επικίνδυνος.
Αυτό συμβαίνει διότι: Πρώτο, ανάγει τη στάση απέναντι στα μέτρα αντιμετώπισης της κρίσης ως το θεμελιακό κριτήριο διαχωρισμού, ενώ αυτό είναι σαφώς δευτερεύον. Έτσι για παράδειγμα είναι πολύ πιο σημαντικό να είναι κάποιος ρατσιστής, να προπαγανδίζει τα κείμενα του Χίτλερ, να χαιρετά ναζιστικά, να τοποθετείται υπέρ του διαμελισμού συνανθρώπων μας από νάρκες, να πουλά στην κυριολεξία προστασία κ.λπ. όπως η Χρυσή Αυγή, από το να δηλώνει όπως το πράττει η συγκεκριμένη πολιτική δύναμη ότι είναι αντιμνημονιακός. Επίσης είναι πολύ πιο σημαντική παλιότερη δήλωση του Καμμένου περί αναγκαιότητας «να στηθώ στο εκτελεστικό απόσπασμα για τις απόψεις μου», παρά η όποια όψιμη ανιιμνημονιακή του θέση.Αλλά και η αντιμνημονιακή θέση της ΔΗΜΑΡ του Κουβέλη, έχει πολύ μικρότερη σημασία από τη γενικότερη πολιτική του στάση ή μάλλον μη στάση -ως κυρίου ήξεις αφήξεις- στο βαθμό που αυτή εντάσσεται στα πλαίσια της προσπάθειας διάσωσης του συστήματος μέσω αναβίωσης της σοσιαλδημοκρατίας η οποία μας οδήγησε εδώ που βρισκόμαστε. Ταυτόχρονα με αυτόν τον τρόπο αποκρύπτονται μαζί με τις αιτίες και οι πραγματικοί υπεύθυνοι της κρίσης.

Δεύτερο, είναι ένας διαχωρισμός που αντί να προωθεί παραπέρα το επίπεδο της λαϊκής συνείδησης, το συγκρατεί εντός των καπιταλιστικών τειχών και μάλιστα όταν όλο και περισσότερες δυνάμεις τοποθετούνται κατά του ευρώ και της EE και εν μέρει του ίδιου του καπιταλισμού. Αυτό συμβαίνει και στο ευρωπαϊκό επίπεδο, με πρώτη και καλύτερη τη γαλλική Αριστερά, η οποία μετά από πολύ καιρό, έστω και ανεπαρκώς και δυστυχώς πάντοτε διακατεχόμενη έναν κίβδηλο κυβερνητισμό, έχει μια σαφή θετική μεταστροφή, αν μη τι άλλο προς ένα ριζοσπαστικό ρεφορμισμό, ο οποίος πολύ συχνά προσλαμβάνει και κάποιον αντικαπιταλιστικό - αντιιμπεριαλιστικό χαρακτήρα.

 Τρίτο, πρόκειται για ένα διαχωρισμό που προβάλλει μια τακτική τοποθέτηση, δίχως καμιά σύνδεση με κάποιο στρατηγικό στόχο, συνεπώς για έναν κατεξοχήν συγκυριακό στην κυριολεξία οπορτουνιστικό διαχωρισμό.

Τέταρτο, πρόκειται για ένα διαχωρισμό, ο οποίος αντί να διευκολύνει και να προωθεί μια αριστερή αντικαπιταλιστική μετωπική πολιτική, θολώνει τα νερά και αφήνει ανοιχτό το πεδίο ακόμη και για ανίερες συμμαχίες ανάμεσα σε κατά τα άλλα, παντελώς ανομοιογενείς δυνάμεις.

Πέμπτο, και πιο επικίνδυνο, ένας τέτοιος διαχωρισμός τοποθετεί από την πλευρά των «αντιστασιακών» δυνάμεων και συνεπώς εξιλεώνει στη λαϊκή συνείδηση, εθνικιστικές ακόμη και φασιστικές δυνάμεις, οι οποίες αν και τοποθετούνται ενάντια στα μνημόνια, είναι εξίσου αν όχι περισσότερο επικίνδυνες από τις μνημονιακές.

Οι τελευταίες συνεργασίες του Άρματος Πολιτών του Δημαρά με τον Καμμένο και του Καζάκη με τον Παπαθεμελή, αποτελούν απτά παραδείγματα τέτοιων αποπροσανατολιστικών εξιλεώσεων.

Επειδή οι στιγμές είναι πολύ κρίσιμες, θα πρέπει τουλάχιστον όσον αφορά σε τέτοια βασικά ζητήματα να είμαστε απολύτως ξεκάθαροι. Και εν προκειμένω τούτο σημαίνει ότι θα πρέπει να αναδεικνύουμε το πραγματικό περιεχόμενο του διαχωρισμού σε μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς και ταυτόχρονα να απορρίπτουμε κάθετα κάθε προσπάθεια διαμόρφωσης μετώπων στη βάση και μόνον της εναντίωσης στο ή στα μνημόνια, ασχέτως από τη γενικότερη πολιτική στάση όσων την υιοθετούν.

Όσον αφορά πιο ειδικά στις εκλογές, κάθε άλλο παρά θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως θετική η ψήφος μόνο ενάντια στο Μνημόνιο, δίχως η απαραίτητη κατάργηση των μνημονίων να εντάσσεται σε ένα ευρύτερο ανιικαπιταλιστικό πλαίσιο. Κάτι τέτοιο είναι στην καλύτερη περίπτωση αφελές και στη χειρότερη δόλιο. Απέναντι σε αυτό το σαθρό διαχωρισμό ή ακόμη απέναντι στο εξίσου θολό ανάμεσα σε νεοφιλελεύθερους και αντινεοφιλελεύθερους, οι κομμουνιστές και οι άλλοι αριστεροί ριζοσπάστες καλούνται να προβάλουν το διαχωρισμό ανάμεσα σε φιλοκαπιταλιστές - φιλοϊμπεριαλιστές και αντικαπιταλιστές - αντιιμπεριαλιστές. Και πάνω στη βάση αυτού του διαχωρισμού να επιδιώξουν τη συγκρότηση ενός πολιτικού και κοινωνικού Μετώπου, που μέσω ενός πολέμου θέσεων θα προωθήσει το επαναστατικό πέρασμα στο σοσιαλισμό.

Αυτό σε καμιά περίπτωση δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να υπάρξουν συνεργασίες για επί μέρους θέματα ακόμη και με δυνάμεις που δεν βρίσκονται στην αντικαπιταλιστική όχθη, εξαιρουμένων πάντοτε των εθνικιστών, των φασιστών, των νεοφιλελεύθερων και εκείνων που συνέβαλαν στην άνδρωση του νεοφιλελευθερισμού και σήμερα αποστασιοποιούνται όψιμα. Όμως άλλο αυτές οι συμμαχίες και άλλο το πολιτικό Μέτωπο. Αυτό αν δεν έχει σαφές αντικαπιταλι-στικό - αντιιμπεριαλιστικό περιεχόμενο, που σημαίνει αν δεν είναι στραμμένο ενάντια στα ιμπεριαλιστικά κέντρα και οργανισμούς όπως είναι το NATO, η EE, το ΔΝΤ, αν δεν είναι στραμμένο ενάντια στα μονοπώλια, ντόπια και ξένα, και αναζητά να συμβιβαστεί μαζί τους για να εξανθρωπίσει τον καπιταλισμό, τότε θα βρίσκεται πίσω από τις ανάγκες των καιρών. Θα βρίσκεται πίσω από τις ανάγκες αντιμετώπισης μιας συστημικής κρίσης του καπιταλισμού, που δεν είναι μόνον οικονομική, αλλά και πολιτική και οικολογική και αξιακή και ψυχολογική. Και η οποία επιβάλλεται να αντιμετωπιστεί άμεσα ριζοσπαστικά, πολύπλευρα -και όχι μόνο οικονομικά- που σημαίνει να αντιμετωπιστεί σαφώς αντικαπιταλιστικά, με προοπτική το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό.

Αν το «όλα ή τίποτα» σημαίνει τίποτα, διότι αφαιρεί από το όλα τα μέσα επίτευξής του, το μερικό, ξεκομμένο από το γενικό, ή το άμεσο από το μακροπρόθεσμο, ή η τακτική από τη στρατηγική, ή το συγκυριακό από το δομικό, πέρα από το ότι δεν προωθούν το επίπεδο συνειδητότητας των λαϊκών δυνάμεων, που λόγω αντικειμενικών συνθηκών διευκολύνονται να αποτινάξουν το καπιταλιστικό προσωπείο, τις σπρώχνουν στη δίνη ενός αδιέξοδου και επικίνδυνου φαύλου κύκλου. Σε αυτόν το κύκλο εντάσσεται και ο διαχωρισμός σε μνημονιακές και αντιμνημονιακές δυνάμεις.
Απέναντι σε αυτήν την αδιέξοδη και επικίνδυνη πολιτική, η λύση δεν μπορεί να είναι άλλη, παρά η ένταξη και της κατάργησης του Μνημονίου σε ένα Αντικαπιταλιστικό Μέτωπο, όπως το πράττει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
 Του Γιώργου Ρούση - "Πριν"

Τετάρτη, 18 Απριλίου 2012

Στις 26 Απριλίου κυκλοφορεί το Catastroika




 
Στις 26 Απριλίου 2012 στις 20:00 το βράδυ (ξανα)κλείνουμε την τηλεόραση, για μια εναλλακτική ματιά στην ενημέρωση. Οι δημιουργοί του Debtocracy, του ντοκιμαντέρ που είδαν εκατομμύρια θεατές στο Ίντερνετ και μεταδόθηκε σε τηλεοπτικά δίκτυα από την Ιαπωνία μέχρι τη Λατινική Αμερική, παρουσιάζουν τη νέα τους παραγωγή, με τίτλο CATASTROIKA, στην ιστοσελίδα www.catastroika.com.

Η CATASTROIKA αναζητά τις συνέπειες της επικείμενης εκποίησης του ελληνικού δημόσιου πλούτου. Εξετάζοντας παραδείγματα ιδιωτικοποιήσεων και απορρύθμισης από την Καλιφόρνια, το Λονδίνο, το Παρίσι, το Βερολίνο, τη Μόσχα και τη Ρώμη, επιχειρούν να προβλέψουν τι θα συμβεί από την εφαρμογή αυτού του μοντέλου σε μια χώρα υπό καθεστώς επιτήρησης.

Ο Σλαβόι Ζίζεκ, η Ναόμι Κλάιν, ο Λούις Σεπούλβεδα, ο Κεν Λόουτς και ο Γκρεγκ Πάλαστ μιλούν για την πολιτική του μνημονίου, την ελληνική κυβέρνηση, αλλά και την επίθεση εναντίον της Δημοκρατίας στην Ευρώπη μετά το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης. Ακαδημαϊκοί όπως ο Ντάνι Ρόντρικ, ο Άλεξ Καλίνικος, ο Μπεν Φάιν, ο Κώστας Δουζίνας, ο Ντιν Μπέικερ, ο Γιώργος Κατρούγκαλος και ο Σπύρος Μαρκέτος περιγράφουν άγνωστες πτυχές των ιδιωτικοποιήσεων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.   

Όπως και στο Debtocracy, βασικός παραγωγός της CATASTROIKA είναι οι θεατές που συνεισφέρουν οικονομικά αλλά και με ιδέες στη δημιουργία της. Το ντοκιμαντέρ θα είναι διαθέσιμο δωρεάν, χωρίς δικαιώματα χρήσης και αναμετάδοσης. Αρχεία υψηλής ανάλυσης θα διατίθενται για δωρεάν προβολές σε τηλεοπτικούς σταθμούς, κινηματογράφους αλλά και εκδηλώσεις.

Το σενάριο και τη σκηνοθεσία της CATASTROIKA υπογράφουν οι δημοσιογράφοι Άρης Χατζηστεφάνου και Κατερίνα Κιτίδη, ενώ την επιστημονική επιμέλεια έχει ο Λεωνίδας Βατικιώτης. Τη μουσική επένδυση του ντοκιμαντέρ προσφέρει το συγκρότημα Active Member και ο Ερμής Γεωργιάδης, ενώ το μοντάζ υπογράφει ο Άρης Τριανταφύλλου. Την παραγωγή ανέλαβε η εταιρεία Infowar Productions και ο Θάνος Τσάντας.
 

Ε.Ε. προς Ελλάδα: Μειώστε επιπλέον 15% τους μισθούς

 
«Η αποκατάσταση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας καθιστά αναγκαία τη συνέχιση της πολιτικής εσωτερικής υποτίμησης και σε αυτό το πλαίσιο το κόστος εργασίας θα πρέπει να μειωθεί κατά 15% την περίοδο 2012-2014»  

Αυτό επισημαίνεται, μεταξύ άλλων, στην έκθεση 41 σελίδων που θα παρουσιάσει την Τετάρτη στο Ευρωκοινοβούλιο ο πρόεδρος της Κομισιόν, Ζοζέ Μπαρόζο.
Ως εκ τούτου, από το καλοκαίρι αναμένεται περαιτέρω μείωση του βασικού μισθού, που θα πέσει κάτω από τα 400 ευρώ καθαρά για οκτάωρη εργασία, συμπαρασύροντας όλα τα μισθολογικά κλιμάκια και όσες συμβάσεις υπογραφούν εκείνη την περίοδο.
 
Στην έκθεση αναφέρεται ακόμα ότι περισσότερα από τα μισά των 20 δισ. ευρώ που δικαιούται η χώρα μας από τα διαρθρωτικά ταμεία της ΕΕ παραμένουν αναξιοποίητα και θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν σε επενδύσεις στους τομείς των δικτύων μεταφορών, του τουρισμού και της βελτίωσης της δημόσιας διοίκησης.
 
Πρόβλεψη για «ελάχιστο μισθό»
 
Την πρόβλεψη ενός ελάχιστου μισθού σε όλα τα κράτη-μέλη, ο οποίος θα είναι διαφοροποιημένος τόσο σε εθνικό όσο και κοινοτικό επίπεδο, καθώς επίσης και τη διευκόλυνση της διασυνοριακής κινητικότητας των εργαζομένων σε τομείς έντασης εργασίας αναμένεται να εισηγηθεί σήμερα η Κομισιόν στο πλαίσιο συνολικού «πακέτου» με στόχο την τόνωση της απασχόλησης.
 
Πρόκειται για μια στροφή της Επιτροπής, η οποία μέχρι πρότινος θεωρούσε τον ελάχιστο μισθό ως εμπόδιο στη δημιουργία θέσεων απασχόλησης και ειδικότερα για τις προσλήψεις.
 
Η σημερινή θέση της Κομισιόν είναι αντιφατική και σε σχέση με τη στάση που κράτησε έναντι της Ελλάδας και της Ιρλανδίας, όπου μέσω της τρόικας επέβαλε μείωση του ελάχιστου μισθού.
 
Ειδικές περιπτώσεις
 
Στις ερωτήσεις των δημοσιογράφων γι' αυτή την αντίφαση, η εκπρόσωπος του αρμόδιου επίτροπου για θέματα Απασχόλησης (Λάζλο Αντορς) χαρακτήρισε τις δύο χώρες ειδικές περιπτώσεις, όπου έπρεπε να ληφθούν αυτά τα μέτρα, ενώ ο εκπρόσωπος του Ολι Ρεν, ισχυρίστηκε ότι στην Ελλάδα αποφασίστηκε η μείωση, διότι τα προηγούμενα χρόνια δόθηκαν μεγάλες αυξήσεις μισθών σε σχέση με την παραγωγικότητα.
 
Το «πακέτο»
 
Η διαμόρφωση της πολιτικής απασχόλησης αποτελεί υπόθεση του κάθε κράτους-μέλους, κάτι που αναμένεται να επισημανθεί στην Επιτροπή από αρκετές χώρες και κυρίως τη Γερμανία, η οποία διαχρονικά αρνείται την εκχώρηση αυτής της αρμοδιότητας στην Ε.Ε.
 
Ωστόσο, οι Βρυξέλλες «ποντάρουν» στο γεγονός ότι όπως πρόσφατα αποφασίστηκε η ενίσχυση της οικονομικής διακυβέρνησης σε επίπεδο Ευρωζώνης, έτσι και τώρα θα μπορούσε να γίνει η υπέρβαση και στον τομέα της απασχόλησης. Να καθορίζονται δηλαδή οι βασικές κατευθυντήριες γραμμές σε κεντρικό επίπεδο από τις Βρυξέλλες.
 
Οπως επισημαίνει στο προσχέδιο της πρότασης, ο καθορισμός ελάχιστου μισθού σε ανάλογα επίπεδα μπορεί να βοηθήσει στον περιορισμό του φαινομένου της σημαντικής αύξησης της φτώχειας και μεταξύ των εργαζομένων. Επιπλέον, όπως επισημαίνουν στις Βρυξέλλες, ο καθορισμός ελάχιστου μισθού μπορεί να «φρενάρει» μια εναρμόνιση προς τα κάτω των μισθών στην Κοινότητα.
 
Η εισήγηση
 
Η εισήγηση της Επιτροπής για τον ελάχιστο μισθό καλύπτει τόσο το κοινοτικό σκέλος όσο και το εθνικό. Σε κοινοτικό επίπεδο προτείνει ο ελάχιστος μισθός να είναι προσαρμοσμένος στο βιοτικό επίπεδο κάθε χώρας.
 
Σε εθνικό επίπεδο εισηγείται τη γενίκευση του μέτρου που εφαρμόζεται σήμερα σε ορισμένες χώρες, κυρίως στη Γερμανία, όπου ο ελάχιστος μισθός καθορίζεται ανά κλάδο με βάση την κατάστασή του και τις προοπτικές που παρουσιάζει. Με άλλα λόγια προτείνει να μην υπάρχει ενιαίος ελάχιστος μισθός, αλλά διαφοροποιημένος.
 
Διαβούλευση εταίρων
 
Η εκπρόσωπος του κ. Αντορς τόνισε ότι οι παραπάνω αλλαγές θα πρέπει να γίνουν έπειτα από διαβούλευση των κοινωνικών εταίρων (εκπρόσωπο εργοδοτών και εργαζόμενων) και των κυβερνήσεων.
 
Θα πρέπει να σημειωθεί ότι σήμερα ελάχιστος μισθός προβλέπεται σε 20 από τα 27 κράτη-μέλη, ενώ κυμαίνεται από 138 ευρώ στη Βουλγαρία μέχρι 1.801 ευρώ στο Λουξεμβούργο.
 
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στο «Σύμφωνο για την Απασχόληση» προσδιορίζει και τους κλάδους μεγάλης έντασης εργασίας, στους οποίους θα πρέπει, όπως τονίζει, να διευκολυνθεί η διασυνοριακή κινητικότητα των εργαζόμενων. Πρόκειται για την «πράσινη» οικονομία, την υγεία με έμφαση στην φροντίδα των ηλικιωμένων, καθώς επίσης και οι νέες τεχνολογίες.
Αναδημοσίευση από thepressproject.gr

Σάββατο, 14 Απριλίου 2012

Nέες επιταγές από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Ευρωπαϊκή Ένωση: "Κάντε νόμιμο το φακελάκι"


Σαρωτικές αλλαγές στο Εθνικό Σύστημα Υγείας προτείνει η Τρόικα στην κυβέρνηση, με στόχο τη δραστική μείωση των δαπανών.
Οι αλλαγές περιλαμβάνονται στο περίφημο σχέδιο "Carone", στο οποίο στηρίζεται η μεταρρύθμιση στο χώρο της Υγείας.
Όπως αναφέρει το "Βήμα της Κυριακής", η τρόικα εισηγείται να υπάρξει συμβιβασμός συμφερόντων μεταξύ όλων των κρίκων της αλυσίδας της Υγείας (χωρίς να κοπούν οι αμοιβές και τα δώρα των γιατρών).
Προκειμένου μάλιστα να σβήσουν οι "λίστες αναμονής" ειδικά στα χειρουργεία, προτείνει να επανεξεταστεί το σύστημα αμοιβής των γιατρών και να ενσωματωθεί σε αυτήν η συμμετοχή του ιδιώτη.
Με άλλα λόγια η τρόικα εισηγείται να θεσμοθετηθεί το "φακελάκι" και να φορολογείται ο γιατρό για αυτό.
Μεταξύ άλλων στην έκθεση της τεχνικής βοήθειας για την υγειονομική περίθαλψη, περιλαμβάνονται συστήνεται μεταξύ άλλων:
*Άμεση αξιολόγηση του παραγόμενου έργου αναδρομικά
*Πραγματική συγχώνευση και κατάργηση νοσοκομείων ή αλλαγή του ρόλου τους
*Καθορισμός υγειονομικών αναγκών κάθε περιφέρειας και δομών αναφοράς στις δαπανηρές ασθένειες
*Άμεση ανακατανομή προσωπικού
*Καθολική, υποχρεωτική εφαρμογή αναλυτικής λογιστικής
*Έλεγχο στις λίστες αναμονής με έμφαση στις χειρουργικές ειδκότητες
*Αξιολόγηση των αποτελεσμάτων του έργου των κλινικών
*Πληροφόρηση και καθοδήγηση των ασθενών για τις εναλλακτικές δυνατότητες στην ίδια περιφέρεια
Στόχος των αλλαγών είναι η μείωση των δαπανών Υγείας και κυρίως του φαρμάκου στα μέσα ευρωπαϊκά επίπεδα. Όπως αναφέρει η εφημερίδα σήμερα η λειτουργία του ΕΣΥ, κοστίζει πάνω από 10 δισ. ευρώ ετησίως.

Πηγή: http://news247.gr/eidiseis/koinonia/ygeia/troika_kante_nomimo_to_fakelaki.1733865.html

Τετάρτη, 4 Απριλίου 2012

«Είμαι συνταξιούχος. Δεν μπορώ να ζω σε αυτές τις συνθήκες. Δεν μπορώ να ψάχνω για φαγητό στα σκουπίδια. Aποφάσισα να βάλω τέλος στη ζωή μου»

  
Συγκέντρωση διαμαρτυρίας στο Σύνταγμα την Τετάρτη στις 18:00  
 






Ο Πάνος Μπεγλίτης σε τηλεοπτική του συνέντευξη δήλωσε ότι δεν πρέπει να βιαζόμαστε να συνδέσουμε την αυτοκτονία του συνταξιούχου με την οικονομική κρίση στην Ελλάδα.

Γιώργος Ρούσης: Παραβιάζεται ευθέως η λαϊκή κυριαρχία

”Στο βαθμό που παραβιάζονται αστικά δικαιώματα και υποχρεώσεις και με την ευρύτερη έννοια το ίδιο το αστικό σύνταγμα, το οποίο εγώ θέλω να ξεπεραστεί –δεν μου είναι επαρκές- τα προστατεύουμε όχι ως αυτοσκοπό, αλλά γιατί μας είναι χρήσιμα για να τα υπερβούμε. Άρα, στο βαθμό που θεωρούμε ότι δεν τηρήθηκε το σύνταγμα με την ψήφιση των μνημονίων, και πιστεύω ότι όντως συνέβει κάτι τέτοιο, προστατεύουμε το σύνταγμα όχι για να καταγγείλουμε απλώς ότι δεν τηρήθηκε αλλά για να αποτελέσει τη βάση που θα ξεπεράσουμε.”

Ζούμε μια δομική κρίση του καπιταλισμού

-Από την ώρα που εκδηλώθηκε η οικονομική κρίση στην Ελλάδα μέχρι σήμερα, έγιναν αρκετές παρεμβάσεις από διανοουμένους. Ορισμένοι τάχθηκαν ακόμη και με ανοιχτή επιστολή υπέρ των μέτρων, κάποιοι άλλοι στάθηκαν, εξαρχής, απέναντι και κάποιοι τρίτοι προτίμησαν τη σιωπή. Επηρεάζουν την κοινή γνώμη οι παρεμβάσεις αυτές; Οφείλουν να παρεμβαίνουν και πώς οι διανοούμενοι σε τέτοιες περιόδους;

-Γ. Ρούσης: Η ερώτηση τίθεται με όρους καθαρά ιδεαλιστικούς γιατί οι διανοούμενοι δεν είναι μια ενιαία κατηγορία ανθρώπων. Συνεπώς, δεν μπορώ ν’ απαντήσω εγώ για λογαριασμό των διανοουμένων γενικώς, γιατί υπάρχουν οι διανοούμενοι της αστικής τάξης, υπάρχουν οι διανοούμενοι που έχουν μια θολούρα και εκφράζουν απόψεις συγκεχυμένες, υπάρχουν και οι οργανικοί διανοούμενοι και οι διανοούμενοι της εργατικής τάξης.
Δεν μπορούμε να δώσουμε μια απάντηση. Θα ήταν σαν να λέμε ποια ήταν η στάση της κοινωνίας γενικώς, η οποία ήταν μια στάση αντιφατική. Αναμενόμενο είναι η στάση των διανοουμένων, όπως και της ίδιας της κοινωνίας, να είναι αντιφατική απέναντι στην κρίση. Υπήρχαν διανοούμενοι που στήριξαν τα μέτρα και δεν καταλάβαιναν, ή έκαναν ότι δεν καταλάβαιναν τίποτε για το από πού προέρχεται η κρίση, άλλοι που σιωπούσαν γιατί δεν τους ενδιέφερε ή γιατί δεν είχαν άποψη, και άλλοι, και δεν ήταν λίγοι από ό,τι τυχαίνει να γνωρίζω, που αντιστάθηκαν και είπαν ότι είναι απαράδεκτα τα μέτρα και μπήκαν σε μια προσπάθεια ερμηνείας των βαθύτερων αιτίων της κρίσης.
Η στάση των διανοουμένων επηρέασε, όπως πάντοτε επηρεάζει η στάση της διανόησης διότι από την υπόλοιπη κοινωνία θεωρούνται ως άνθρωποι που κατέχουν τη γνώση. Και από αυτήν την άποψη δεν είναι τυχαίο ότι προβάλλονται οι υποτιθέμενοι τεχνοκράτες ή διανοούμενοι στα κανάλια, στις τηλεοράσεις, στις εφημερίδες για να προωθήσουν κατά κύριο λόγο την κυρίαρχη αντίληψη πραγμάτων για τον μονοδιάστατο σύγχρονο λόγο που θέλει να μην υπάρχει άλλη διέξοδος παρά τα μέτρα που παίρνονται απέναντι στην κρίση.
Νομίζω ότι επηρέασε σε μεγάλο βαθμό και ο λόγος των διανοουμένων εκείνων που αντιστάθηκαν και έδωσαν σαν διέξοδο την έξοδο από το ευρώ, την κατάργηση των πληρωμών του χρέους, την εθνικοποίηση των τραπεζών και μια σειρά άλλων μέτρων που κατά την αντίληψή μας θα μας βγάλουν από την κρίση. Πρέπει όμως να είμαστε ξεκάθαροι και να λέμε ότι η κυρίαρχη αντίληψη και στο επίπεδο της διανόησης και στο επίπεδο της κοινωνίας συνεχίζει να είναι αυτή της κυρίαρχης τάξης.

Υποδεέστερες της αναγκαιότητας οι αντιδράσεις

- Ως πανεπιστημιακός δάσκαλος, πολλά χρόνια τώρα, έχετε επαφή με την νεολαία. Σε πολλές άλλες περιπτώσεις στην ιστορική πορεία της χώρας, που δεν αφορούσαν απαραίτητα το πανεπιστήμιο, η νεολαία, και ιδιαίτερα η σπουδάζουσα νεολαία, πρωτοστατούσε μαζικά στις αντιδράσεις και στο λαϊκό κίνημα. Δεν βλέπουμε να γίνεται κάτι τέτοιο σήμερα, ούτε στο ζήτημα του νομοσχεδίου για τα πανεπιστήμια ούτε στις κινητοποιήσεις ενάντια στο μνημόνιο. Γιατί;

-Γ. Ρούσης: Από το Δεκέμβριο του 2008, από την υπόθεση της δολοφονίας του Αλ. Γρηγορόπουλου και μετά, η νεολαία παίζει σημαντικό ρόλο στις κινητοποιήσεις. Είναι λογικό οι νέοι άνθρωποι να είναι πιο μαχητικοί από ό,τι οι παλιότερες γενιές. Αν ψάξει κανείς την ιστορία θα δει ότι και στην Κομμούνα (του Παρισιού 1871) συμμετείχαν νέοι άνθρωποι για την εποχή τους, και στη ρώσικη επανάσταση ήταν νέοι άνθρωποι.
Αυτό δεν σημαίνει ότι είμαι της άποψης του Μαρκούζε ότι οι επαναστάσεις θα γίνουν από φοιτητές και νέους. Αλλά είναι λογικό, πέρα από την ταξική εκπροσώπηση των κινημάτων, να κυριαρχούν οι νέοι. Και εδώ συνέβει αυτό, ασχέτως αν, επαναλαμβάνω, οι αντιδράσεις και στα πανεπιστήμια για το νομοσχέδιο αλλά και γενικότερα στην κοινωνία, δεν ήταν αυτές που θα έπρεπε να είναι σε σύγκριση με το εύρος της επίθεσης.
Για την έλλειψη αυτή, ας μην κοροϊδευόμαστε, ευθύνονται όλες οι αριστερές παρατάξεις. Ειδικά στα Πανεπιστήμια η ευθύνη βαραίνει, κατά τη γνώμη μου, περισσότερο την ΚΝΕ λόγω της δύναμης που έχει στα Πανεπιστήμια το ΚΚΕ, αλλά στην κοινωνία γενικότερα ευθύνονται όλες οι αριστερές παρατάξεις. Και η αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ που είναι εγκλωβισμένη στο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ και βρίσκεται σε πλήρη αντίφαση, και η εξωκοινοβουλευτική αριστερά η οποία, δεν έχω καταλάβει κατά πόσο θέλει ή δεν θέλει ένα πολιτικό αριστερό μέτωπο.

Ο δικομματισμός μοιάζει ν’ αλλάζει όψη και μορφή

-Προσφάτως, κατά τη διαδικασία ψήφισης του δεύτερου Μνημονίου παρατηρήσαμε σοβαρές ρήξεις στα δύο κόμματα του δικομματισμού. Γράφτηκαν και ειπώθηκαν αρκετά στα ΜΜΕ για το θέμα, με εκτιμήσεις περί διαμόρφωσης ενός κεντροδεξιού ή και ενός κεντροαριστερού αντιμνημονιακού πόλου εντός κοινοβουλίου. Η Αριστερά, γενικά, παρουσιάζεται να αυξάνει τα ποσοστά της, αν και δεν φαίνεται να καρπώνεται την υπάρχουσα δυσαρέσκεια τουλάχιστον σε αντίστοιχο βαθμό με το εύρος της δυσαρέσκειας αυτής. Μια πρώτη δική σας εκτίμηση;


 -Γ. Ρούσης: Καταρχήν, το προϊόν των αποτελεσμάτων των σφυγμομετρήσεων είναι αντιφατικό. Για παράδειγμα, ναι μεν οπισθοχωρεί ο δικομματισμός, αλλά δεν εξαφανίζεται εντελώς, ενώ δεν ξέρω πόσο θα υποχωρήσει τελικά μέχρι τις εκλογές. Και να διευκρινίσω κάτι: ο δικομματισμός για μένα δεν σημαίνει απαραίτητα ότι υπάρχουν δύο κόμματα που τον εκφράζουν. Μπορεί να είναι δύο ή πέντε ή οκτώ και να εκφράζουν πανομοιότυπη πολιτική άποψη.
Το λέω αυτό, γιατί παράλληλα με την οπισθοχώρηση των δύο παραδοσιακών κομμάτων του δικομματισμού, εμφανίζονται ενισχυμένα νέα κόμματα, που κατά τη γνώμη μου ανήκουν πλήρως ιδεολογικοπολιτικά στο δικομματισμό. Έτσι το να εξαφανιστεί, παραδείγματος χάριν, πλήρως το ΠΑΣΟΚ και στη θέση του να έρθει μια νέα σοσιαλδημοκρατία, τύπου Δημοκρατικής Αριστεράς, που μισο-αστεία, μισο-σοβαρά, εγώ ονομάζω κόμμα «πασόκων με πολιτικά», δεν μου λέει τίποτε. Μια τέτοια εξέλιξη εμένα δεν μου λέει εξαφάνιση του δικομματισμού αλλά αναπαραγωγή του κάτω από άλλες όψεις και άλλες μορφές. Άρα το ότι έχει δεχτεί πλήγμα ο δικομματισμός, δεν είναι απόλυτο.
Επίσης, παραδείγματος χάριν, το να χάσει κάποιες ψήφους ο Καρατζαφέρης και να πάνε στη «Χρυσή Αυγή», είναι το ίδιο αρνητικό με το να έπαιρνε ο Καρατζαφέρης του ψήφους. Η αύξηση, γενικά, της αριστεράς, δηλαδή του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ του οποίου ένα τμήμα έχει πράγματι αντιμνημονιακή – αντικαπιταλιστική στάση, από μόνη της δεν αποτελεί θετική πτυχή.
Όσον αφορά τις αντιμνημονιακές αντιδράσεις από άλλους χώρους, κατ’ εμένα η αντίδραση ενάντια και μόνο στο μνημόνιο είναι ή αφελής ή ύποπτη. Αφελής από την άποψη ότι δεν διερευνά ποιες είναι οι αιτίες της κρίσης και άρα στέκεται μέχρι εκεί, ύποπτη στο βαθμό που θέλει να λειτουργήσει ως κυματοθραύστης ριζικότερων αντιδράσεων και να περισώσει το σύστημα. Και είμαι βέβαιος ότι στο γενικότερο αντιμνημονιακό μπλοκ υπάρχουν και δυνάμεις που επιχειρούν εσκεμμένα να λειτουργήσουν ως άμυνα του συστήματος. Στέκονται μόνο στο μνημόνιο υπό την έννοια της κατάργησης του μνημονίου προκειμένου να γίνει μια καλύτερη διαχείριση του χρέους κλπ.
Όλα αυτά δεν οφείλονται πάντα και μόνο σε ανεπάρκεια ανάλυσης των αιτιών της κρίσης, που, κατά την ταπεινή μου αντίληψη, είναι δομική κρίση του καπιταλισμού. Δεν είναι μόνο ελληνική κρίση, δεν είναι μια κρίση μόνο στο επίπεδο του χρηματοπιστωτικού συστήματος αλλά είναι μια κρίση στο επίπεδο του τρόπου παραγωγής. Και συνεπώς, δεν μπορεί ν’ αντιμετωπιστεί παρά μόνο με την αλλαγή του τρόπου παραγωγής.
Θα μου πείτε αυτό δεν είναι κάτι άμεσο και δεν μπορεί να γίνει αύριο. Τι πρέπει να κάνουμε, δεν μπορούμε να περιμένουμε τη Δευτέρα Παρουσία της επανάστασης, που αν θα γίνει θα φέρει αυτήν την αλλαγή στον τρόπο παραγωγής. Η γνώμη μου είναι ότι αυτό μπορεί να λυθεί στο ενδιάμεσο, όχι με κάποιο μεταβατικό στάδιο, αλλά με έναν πόλεμο θέσεων τέτοιο που θα ενισχύει με κάθε τρόπο τις δυνάμεις της συνολικής ανατροπής, ξεκινώντας από την υπεράσπιση των αστικών δικαιωμάτων και ελευθεριών που πλήττονται, για να πάω στο ελάχιστο, μέχρι την προώθηση επαναστατικών στόχων. Για να το πω διαφορετικά με όρους πλατωνικούς, θα πρέπει να υπερασπίσουμε τις δημοκρατικές ελευθερίες και δικαιώματα για να μπορέσουμε αύριο να τα ξεπεράσουμε με πιο εύκολο τρόπο.
Όσο για το αν καρπώνεται η αριστερά τη λαϊκή δυσαρέσκεια… Εγώ δεν θεώρησαν ποτέ ότι φταίει η αριστερά για το γεγονός ότι δεν καρπώνεται τις αντιδράσεις για τα μέτρα που λαμβάνονται. Δεν πιστεύω ότι η κύρια ευθύνη γι αυτό βαραίνει την αριστερά. Κύρια υπεύθυνο για αυτό το φαινόμενο είναι το καπιταλιστικό σύστημα, που αλλοτριώνει, ή αν θέλετε να το πούμε πιο χυδαία αποβλακώνει, τους ανθρώπους, μεταξύ όλων των άλλων κακών που φέρνει, όπως η εκμετάλλευση, οι πόλεμοι, η οικολογική καταστροφή. Δεν το λέω εγώ αυτό. Το έχουν πει οι κλασικοί του μαρξισμού και μετέπειτα μεγάλοι μαρξιστές στοχαστές. Το σύστημα αλλοτριώνει τους ανθρώπους και τους ωθεί να ενσωματωθούν σε αυτό και όχι στο να το ανατρέψουν. Ίσως σε ορισμένες περιπτώσεις να θέλουν να βελτιώσουν τη θέση τους μέσα στο σύστημα αλλά όχι να το ανατρέψουν.
Αυτό συμβαίνει γιατί κυρίαρχη ιδεολογία και στους εργαζόμενους και σε μεγάλα τμήματα της εργατικής τάξης είναι η αστική ιδεολογία, στο βαθμό που δεχόμαστε, όχι μηχανιστικά, απόλυτα και γραμμικά βεβαίως, την αντίληψη ότι οι σχέσεις παραγωγής είναι που διαμορφώνουν και την κυρίαρχη ιδεολογία. Άρα δεν φταίει μόνο ούτε κυρίως η αριστερά για το ότι η ιδεολογία της δεν έχει ανταπόκριση στα πλαίσια της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων. Φταίει το ίδιο το σύστημα και ο ίδιος ο τρόπος παραγωγής.
Επιπλέον, έχω την αίσθηση ότι το ίδιο σύστημα, πέραν από τον τρόπο παραγωγής, προβάλλει τη δική του ιδεολογία και έχει χίλια δύο μέσα για να το κάνει. Μέσω τηλεοράσεων, ΜΜΕ, πανεπιστημίων, σχολείων κλπ.
Κατά τρίτο λόγο φταίει και η ίδια η αριστερά γιατί δεν έχει έναν σύγχρονο επαναστατικό λόγο, δεν έχει μια σύγχρονη επαναστατική προοπτική, και κυρίως διότι δεν εμφανίζεται μετωπικά και δεν συνεργάζεται, με αποτέλεσμα να μην μπορεί ν’ αποτελέσει άμεσα εναλλακτική λύση.


Παραβιάζεται ευθέως η λαϊκή βούληση


-Πολύς λόγος γίνεται περί αντισυνταγματικότητας και του πρώτου και του δεύτερου μνημονίου αλλά και σειράς μέτρων, περί νομιμότητας ή μη της παρούσας με εκλεγμένης κυβέρνησης υπό τον κ. Παπαδήμο να λάβει τόσο σημαντικές αποφάσεις. Ποιο είναι το σχόλιό σας;

-Γ. Ρούσης: Στο βαθμό που παραβιάζονται αστικά δικαιώματα και υποχρεώσεις και με την ευρύτερη έννοια το ίδιο το αστικό σύνταγμα, το οποίο εγώ θέλω να ξεπεραστεί –δεν μου είναι επαρκές- τα προστατεύουμε όχι ως αυτοσκοπό, αλλά γιατί μας είναι χρήσιμα για να τα υπερβούμε. Άρα, στο βαθμό που θεωρούμε ότι δεν τηρήθηκε το σύνταγμα με την ψήφιση των μνημονίων, και πιστεύω ότι όντως συνέβει κάτι τέτοιο, προστατεύουμε το σύνταγμα όχι για να καταγγείλουμε απλώς ότι δεν τηρήθηκε αλλά για να αποτελέσει τη βάση που θα ξεπεράσουμε.
Επίσης, πέρα από το τυπικό μέρος της υπόθεσης, υπάρχει και ένα ουσιαστικό. Είναι σαφές ότι τα μέτρα που πάρθηκαν, βρίσκονται σε αναντιστοιχία με τη βούληση του κόσμου. Άρα δεν μ’ ενδιαφέρει μόνο τυπικά να πω ότι παραβιάζεται το σύνταγμα. Παραβιάζεται ευθέως η λαϊκή κυριαρχία. Παραβιάζεται και με έναν άλλο τρόπο η λαϊκή κυριαρχία, καθώς είναι σαφές πλέον επίσης ότι οι αποφάσεις δεν λαμβάνονται από το ελληνικό κοινοβούλιο αλλά επιβάλλονται στην ελληνική κυβέρνηση και στο ελληνικό κοινοβούλιο, (κακώς τα αποδέχονται βέβαια και η κυβέρνηση και το κοινοβούλιο), από κέντρα που δεν έχουν εκλεγεί από τον ελληνικό λαό.
Συνεπώς, έχουμε μια σαφή και ουσιαστική, και όχι τυπική, παραβίαση της υποτιθέμενης λαϊκής κυριαρχίας. Και λέω «υποτιθέμενης» γιατί ποτέ δεν ήταν και δεν μπορεί να είναι πραγματική η λαϊκή κυριαρχία υπό αστικό καθεστώς. Άρα είναι ξεκάθαρο ότι και ουσιαστικά και τυπικά πρέπει ν’ αντιπαρατεθούμε σε αυτήν την παραβίαση.

Όσο μειώνεται η «συναίνεση», θ’ αυξάνεται ο καταναγκασμός


-Πολλές συζητήσεις έχουν πυροδοτήσει και τα όσα συνέβησαν εκτός Βουλής στις 12 Φεβρουαρίου, την ημέρα ψήφισης του δεύτερου μνημονίου. Οι εικόνες της φλεγόμενης Αθήνας έκαναν το γύρο του κόσμου, πολύ μελάνι χύθηκε περί προβοκάτσιας, περί ξεσπάσματος οργής, περί μιας πρόγευσης από το μέλλον μας, ενώ αντίθετα καμία εικόνα από το πλήθος των διαδηλωτών δεν μεταδόθηκε. Ποια είναι η γνώμη σας;


-Γ. Ρούσης: Έχω μια ιδιαίτερη γνώμη επί του προκειμένου. Σαφώς υπήρχαν μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις ενός μεγάλου πλήθους κόσμου, το οποίο δεν χρησιμοποίησε βία, ή μάλλον δεν αντέδρασε βίαια στην βία της εξουσίας. Και μάλιστα, μεγάλο τμήμα του κόσμου αυτού προσπάθησε, παρά την κατάσταση που δημιουργήθηκε, να παραμείνει στη συγκέντρωση.
Επίσης, οι δυνάμεις καταστολής αναίτια και χωρίς κανένα λόγο επιτέθηκαν στον κόσμο χωρίς να υπάρξει καν πρόφαση, γιατί για να υπάρξει καταστολή δεν χρειάζεται πάντα να υπάρχουν «ζηλωτές». Μπορεί οι «Ρωμαίοι» να καταστέλλουν και χωρίς τους «ζηλωτές». Υπήρξε μια επίθεση στον κόσμο με σκοπό να διαλυθούν οι συγκεντρώσεις και να αποτραπεί να κατέβει και άλλος κόσμος στο δρόμο, γιατί κατέβαινε μαζικά κόσμος. Άρα το κύριο είναι η μαζικότητα του κόσμου και η κρατική καταστολή.
Εγώ διαφωνώ με σύμπασα την αριστερά από την εξωκοινοβουλευτική αριστερά, μείον αναρχικών, μέχρι το ΚΚΕ, τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ, ότι όλοι όσοι έκαιγαν τράπεζες, συγκρούονταν με την αστυνομία κλπ, ήταν προβοκάτορες. Είναι μέγα λάθος αυτό. Άσχετα από το πώς χρησιμοποιήθηκε η αντίδραση αυτή, υπάρχει σήμερα σημαντικό κομμάτι της νεολαίας, το οποίο όλο και θα αυξάνεται κατά τη γνώμη μου, που αντιδρά με αυτόν τον τρόπο: έρχεται σε σύγκρουση, χρησιμοποιεί βία και θεωρεί ιδεολογικά ότι απέναντι στη βία της εξουσίας θα πρέπει να χρησιμοποιείται βία. Πιστεύω ότι η βία καθεαυτή δεν είναι αρνητικό φαινόμενο, πχ η επαναστατική βία. Διαφωνώ όμως στη χρήση της στη συγκεκριμένη περίπτωση διότι δεν θεωρώ ότι είναι ώριμες οι συνθήκες για να χρησιμοποιηθεί μαζικά η βία. Θα ήταν αυτοκτονία, δηλαδή, μια μετωπική επίθεση διότι οι επαναστατικές δυνάμεις δεν είναι ώριμες για κάτι τέτοιο και θα τις κατασπαράξουν. Δεν διαφωνώ όμως με το ίδιο το μέσο.
Πιστεύω δε ότι φαινόμενα σαν αυτά που ζήσαμε στις 12 Φεβρουαρίου θα αυξάνονται ολοένα περισσότερο. Θα αυξάνονται ευθέως ανάλογα με την ανικανότητα της υπόλοιπης αριστεράς να δώσει μια διέξοδο στην κρίση. Όσο συρρικνώνεται η κοινωνική συναίνεση προς το σύστημα, και συρρικνώνεται επειδή πλήττεται η αντικειμενική βάση πάνω στην οποία στηριζόταν αυτή η συναίνεση, πχ μια ορισμένη καλοπέραση, μια ορισμένη εργατική αριστοκρατία, και με δεδομένο ότι το κάθε κράτος, η κάθε εξουσία, στηρίζεται σε δύο πόλους, στον καταναγκασμό και στη συναίνεση, όσο συρρικνώνεται η δεύτερη, θ’ αυξάνεται ο πρώτος. Σε αυτήν την αύξηση του καταναγκασμού, του αυταρχισμού, των αντιδημοκρατικών μέτρων εντάσσεται και η επίθεση κατά των διαδηλώσεων. Θα υπάρξει περισσότερη αστυνομική βία, ακόμη και μέτρα που θα απαγορεύουν τις διαδηλώσεις. Θα συρρικνωθούν οι δημοκρατικές ελευθερίες γιατί δεν έχει άλλο τρόπο το σύστημα να συντηρηθεί, εφόσον μειώνεται η συναίνεση και αυξάνεται ο καταναγκασμός. Άρα, σε αυτήν την κατάσταση θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι ν’ απαντήσουμε. Δεν μπορεί να καθόμαστε και να δεχόμαστε αδιαμαρτύρητα αυτήν τη βία.


Συνέντευξη του καθηγητή Γιώργου Ρούση  στο http://cyprusnews.eu  στα πλαίσια της έρευνας για την κρίση στην Ελλάδα

*Ο Γιώργος Ρούσης γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1948. Είναι καθηγητής πολιτικής θεωρίας στο Γενικό Τμήμα δικαίου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Είναι γνωστός αγωνιστής-διανοητής της Αριστεράς. Προσχώρησε σε νεαρή ηλικία στις γραμμές των Λαμπράκηδων και στη συνέχεια εντάχθηκε στις γραμμές του ΚΚΕ ως το 1989, οπότε και διαφώνησε με τη δεξιά στροφή του. Ακολούθως, και για διάστημα δύο ετών, εντάχθηκε στο ΝΑΡ και έκτοτε δρα ως ανένταχτος αριστερός. Οι ερευνητικές-συγγραφικές ανησυχίες του, οι οποίες αντιμετωπίζονται από μαρξιστική σκοπιά, στρέφονται κυρίως σε ζητήματα που αφορούν στο κράτος και στην κοινωνική χειραφέτηση.

Τρίτη, 3 Απριλίου 2012

Καταγγελία για τα γεγονότα στη Νομική


Σήμερα Δευτέρα 2/04 οι φοιτητές της ΝΟΠΕ βρέθηκαν αντιμέτωποι με μία πρωτοφανή εικόνα. Το κτήριο της ΝΟΠΕ ήταν κλειστό ενώ στην είσοδο του κτηρίου είχαν στρατοπεδεύσει διμοιρίες ΜΑΤ προκειμένου να φυλάξουν το πανεπιστήμιο από τους φοιτητές του. Την απόφαση απαγόρευσης εισόδου στο μεγαλύτερο κομμάτι της ακαδημαϊκής κοινότητας, τους φοιτητές, την πήρε ο Πρύτανης του ΕΚΠΑ, oποίος κάλεσε και τις αστυνομικές δυνάμεις,  μαζί με τον κοσμήτορα της Νομικής Σχολής και τον Υπουργό της CIA Χρυσοχοϊδη. Είναι ξεκάθαρο ότι έχουν αποφασίσει πενθήμερο lock out για να προχωρήσουν ανεμπόδιστες οι δυνάμεις καταστολής σε μαζικές συλλήψεις μεταναστών, υπηρετώντας τις προεκλογικές δεσμεύσεις Χρυσοχοίδη για μαζικές «σκούπες» στο κέντρο της Αθήνας. Κανέναν δεν πείθουν οι προφάσεις για υποτιθέμενες ‘ύποπτου τύπου συνελεύσεις’ χωρίς να έχει ζητηθεί άδεια. Στην πραγματικότητα ήταν προγραμματισμένη από μέρες εκδήλωση  και συναυλία με τη συμμετοχή και στύριξη του  φοιτητικού συλλόγου για το ζήτημα του χτυπήματος του του ασύλου μέσω της στοχευμένης από το κράτος μετατροπής του περιβάλλοντα χώρου της νομικής σε πιάτσα εμπορίου ναρκωτικών καθώς και συζήτηση φοιτητών με εργαζόμενους  και μέλη ΔΕΠ για το ίδιο θέμα και το θέμα του ρατσισμού.Πρυτανεία στην υπηρεσία της κυβέρνησης και του ρατσιστικού δηλητηρίου δηλαδή.
Η συγκεκριμένη κίνηση δεν είναι καθόλου τυχαία. Αποτελεί κομμάτι της συνολικότερης αντιδραστικής πολιτικής που ακολουθείται το τελευταίο διάστημα με στόχο τα δικαιώματα του λαού αλλά ταυτόχρονα και τις αγωνιστικές, ανατρεπτικές διαθέσεις του. Αποτελεί κομμάτι της προσπάθειας ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και ΜΜΕ να αλλάξει προεκλογικά η πολιτική ατζέντα, ακριβώς γιατί δεν τους συμφέρει το κυρίαρχο ζήτημα προβληματισμού να είναι η βάρβαρη  πολιτική που προωθούν Συγκυβέρνηση – Τρόικα – Κεφάλαιο, αλλά με μόνο όπλο στη φαρέτρα τους το φόβο και τη γενικότερη ανασφάλεια- απόρροια της πολιτικής τους- να ανοίξουν θέματα όπως η εγκληματικότητα και οι μετανάστες. Θέλουν να σπείρουν τον εμφύλιο ανάμεσα σε όσους πλήττονται από τα Μνημόνια και βλέπουν τις ζωές τους να θυσιάζονται στο βωμό της καπιταλιστικής κρίσης. Προσπαθούν με αυτόν τον τρόπο να αποπροσανατολίσουν τη νεολαία από τα πραγματικά της προβλήματα, να τη στρέψουν ενάντια στους μετανάστες την ίδια στιγμή που (αφού μας έταξαν πρώτο μισθό στα 501 Ευρώ και ανεργία 40%), εξαναγκάζουν την δική μας τη γενιά στο δρόμο της μετανάστευσης!!!
Ταυτόχρονα, η συγκεκριμένη ενέργεια των Πρυτανικών Αρχών εντάσσεται στη συνολικότερη προσπάθεια της αυταρχικής θωράκισης του κράτους αφού συμπλήρωμα της λιτότητας και της ανεργίας, της οικονομικής βίας δηλαδή, είναι και η αυταρχικότητα και η καταστολή του συστήματος απέναντι στον εχθρό λαό.. Και αυτή η βία έχει πολλές όψεις. Είναι το έλλειμμα δημοκρατίας όπως εκφράζεται από τη κοινοβουλευτική χούντα ΠΑΣΟΚ – ΝΔ, ο τρόπος λήψης αποφάσεων για το μέλλον μας που γίνεται σε πλήρη συνεργασία με την ΕΕ και το ΔΝΤ, αλλά και η καταστολή των αγώνων του λαού με κορυφαίο παράδειγμα τη μετατροπή της Αθήνα σε κατεχόμενη ζώνη στις 25 Μάρτη όπου το κράτος έβαλε τα ΜΑΤ, τους ελεύθερους σκοπευτές και την ασφάλεια να «κάνουν παρέλαση» στους δρόμους της πόλης για να τρομοκρατήσουν το λαό. Είναι η κατασυκοφάντηση του Πανεπιστημιακού Ασύλου και η προσπάθεια να πλασαριστεί ως η «αιτία για όλα τα δεινά», στοχεύοντας έτσι στην διάλυση των συλλογικών διαδικασιών που αναπτύσσονται μέσα στις σχολές. Τσακίζουν τα δημοκρατικά δικαιώματα των εργαζόμενων και της νεολαίας για να μπορέσουν να εφαρμόσουν την βάρβαρη πολιτική τους υπηρετώντας το δόγμα «Ελεύθερη αγορά – ανελεύθερος λαός». Και σε αυτή την προσπάθεια οι μετανάστες είναι το πιο εύκολο θύμα όπως τόσο καιρό ήταν και είναι το πιο σκληρά εκμεταλλευόμενο κομμάτι της εργατικής τάξης.
Η Ενιαία Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση καταδικάζει την Πρυτανεία και τους υπόλοιπους υπάλληλους του Μαύρου Μετώπου ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΕΕ που θέλουν να υποτάξουν πλήρως το πανεπιστήμιο στις ανάγκες της αγοράς και των πολιτικών εκφραστών της.
Οι προσπάθειές τους να τρομοκρατήσουν και να καταστείλουν τους φοιτητές αλλά και ευρύτερα το λαϊκό κίνημα θα πέσουν για ακόμα μία φορά στο κενό. Δεν έχουμε καμία αυταπάτη για τον ρόλο που έπαιξαν οι Πρυτανικές αρχές σε όλα αυτά, δείχνοντας πως με την πρώτη ευκαιρία θα αποτελέσουν μέσα στο πανεπιστήμιο τον καλύτερο εγγυητή εφαρμογής των αντι-εκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων και του νόμου Διαμαντοπούλου. Ειδικά τώρα που με το νέο υπουργό Παιδείας Μπαμπινιώτη προσβλέπουν στο να διεκδικήσουν μια καλύτερη θέση στο νέο Πανεπιστήμιο του μνημονίου, θα μπουν στη πρώτη γραμμή για την όσο δυνατόν πληρέστερη εφαρμογή των αντιδραστικών τομών στην εκπαίδευση.
Το Φοιτητικό Κίνημα μαζί με τους εργαζόμενους θα περιφρουρήσουν το άσυλο και το πανεπιστήμιο απέναντι σε κρατικές και παρακρατικές επιθέσεις, για να αποτελέσουν οι σχολές σημείο συνάντησης εργαζόμενων και νεολαίας, για να οργανώσουν την πάλη τους και να τσακίσουν την αντιλαϊκή πολιτική και τους εκφραστές της. Ο συμπαγής λαός εδώ και τόσο καιρό δείχνει πως δε μασάει στις απειλές και την τρομοκρατία της συγκυβέρνησης και των ΜΜΕ. Έστειλε ηχηρό μήνυμα στις 12 Φλεβάρη και ο φόβος άλλαξε στρατόπεδο. Έφτασε η ώρα να τους ανατρέψουμε πριν διαλύσουν ολοκληρωτικά τις ζωές μας!
ΕΝΙΑΙΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΚΙΝΗΣΗ ΣΕ ΑΕΙ ΚΑΙ ΤΕΙ