Παρασκευή, 29 Μαΐου 2009

Απεργία πείνας Γάλλων φοιτητών κατά της ιδιωτικοποίησης στη δημόσια παιδεία


Σε απεργία... πείνας κατέφυγαν δυο Γάλλοι φοιτητές, προσπαθώντας να αναγκάσουν την πολιτική εξουσία να αντιληφθεί τη σοβαρότητα των αιτημάτων τους, ενάντια στα κυβερνητικά σχέδια για ιδιωτικοποιήσεις στην Ανώτατη Δημόσια παιδεία.

«Είμαι έτοιμος να φτάσω ως τα άκρα», δηλώνει ο 22χρονος David Caunègre, πρωτοετής φοιτητής Ιστορίας, στο πανεπιστήμιο Bordeaux III. Και πράγματι, μαζί με το συμφοιτητή του, Nathan, έχουν ήδη επιλέξει να φτάσουν μέχρι τα άκρα για να υπερασπιστούν τα πολιτικά τους πιστεύω: από τη Δευτέρα βρίσκονται σε απεργία πείνας, με σκοπό να διαδηλώσουν κατά των ιδιωτικοποιήσεων στη Δημόσια Παιδεία.

Η εν λόγω διαμαρτυρία, ωστόσο, δεν αποτελεί κεραυνό εν αιθρία. Από το Φεβρουάριο πάνω από τα μισά γαλλικά πανεπιστήμια βρίσκονταν υπό κατάληψη, διαδηλώνοντας κατά του διαβόητου νόμου «LRU», ο οποίος εισήγαγε μια σειρά από μεταρρυθμίσεις στην δημόσια πανεπιστημιακή εκπαίδευση, ανοίγοντας το δρόμο, στην ουσία, για την εισαγωγή των ιδιωτικών κεφαλαίων σε αυτή. Ωστόσο, τις τελευταίες εβδομάδες, η μαζικότητα των κινητοποιήσεων έχει εξασθενήσει, υπό το βάρος των κυβερνητικών πιέσεων στα συνδικάτα και των απειλών για μια «χαμένη εξεταστική».

Και ενώ υπό αυτές τις συνθήκες τα περισσότερα πανεπιστήμια έχουν αρχίσει και πάλι τα μαθήματα, οι δυο φοιτητές από το Bordeaux III αποφάσισαν να μην παραδώσουν τα όπλα τόσο εύκολα. «Αγωνιζόμαστε επί μήνες, αλλά τα αιτήματά μας δεν εισακούονται. Πρέπει να φτάσουμε στα άκρα για να μας λάβουν σοβαρά υπόψη;», αναρωτιέται ο David και προσθέτει: «Σε μερικά πανεπιστήμια υφίστανται ήδη «διπλώματα» που τιτλοφορούνται «Michelin» ή «Dassault»! Ποιος, όμως, θα χρηματοδοτήσει τις ανθρωπιστικές σπουδές, όπως την ιστορία; Σίγουρα όχι η Coca Cola, ούτε και η Danone». Και αυτή είναι μόνο μια πτυχή του νόμου «LRU», ο οποίος ανοίγει την ουσία την «πόρτα» σε όλες τις πολυεθνικές επιχειρήσεις που επιθυμούν να «χρηματοδοτήσουν», αλλά στην πραγματικότητα να ελέγξουν τη δημόσια παιδεία.

Ήδη οι απεργοί πείνας έχουν την αμέριστη συμπαράσταση της εθνικής επιτροπής κινητοποίησης των φοιτητών, η οποία έχει αποστείλει επιστολή προς το Γάλλο Πρόεδρος, Νικολά Σαρκοζί, και προς τους υπουργούς του, προβάλλοντας τα αιτήματα των δύο απεργών. «Μέσω αυτής της απεργίας πεινάς, είμαι πεπεισμένος ότι κανείς πλέον δε θα μπορεί να αγνοήσει το κίνημά μας», δηλώνει με αποφασιστικότητα ο David.

Πηγή: Liberation

Τρίτη, 26 Μαΐου 2009

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=47516&ref=search


ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α

Επένδυση ελπίδας

Το εγχείρημα της Αντικαπιταλιστικής Αριστερής Συνεργασίας για την Ανατροπή, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στην οποία συσπειρώθηκαν 11 οργανώσεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς, έχει σημαντικά πλεονεκτήματα και αποτελεί την πιο φερέγγυα λύση για κάθε κομμουνιστή, για κάθε αριστερό ριζοσπάστη

Ποια θα πρέπει να είναι η στάση των κομμουνιστών και άλλων αριστερών αντικαπιταλιστών πολιτών στις ευρωεκλογές της 7ης του Ιούνη;

Κατ' αρχήν μια θεμιτή και καθ' όλα σεβαστή στάση είναι εκείνη της αποχής από την εκλογική διαδικασία, στο βαθμό που αυτή υποδηλώνει τόσο την αντίθεση στο κυρίαρχο πολιτικό σύστημα όσο και την αναποτελεσματικότητα των εκλογών και των θεσμών, όπως το ευρωκοινοβούλιο, που προκύπτουν από αυτές και τούτο από τη σκοπιά της ανατροπής της κυρίαρχης καπιταλιστικής τάξης πραγμάτων.

Τη στάση αυτή θα επιλέξουν, όπως πάντοτε, οι συνιστώσες του αντιεξουσιαστικού-αναρχικού χώρου, οι οποίες και αποτελούν κομμάτι της ριζοσπαστικής Αριστεράς, με το οποίο, παρά τις όποιες διαφωνίες, θα πρέπει να επιδιώκεται η συνεργασία στο πεδίο των μαζικών αγώνων.

Την ίδια στάση είναι πολύ πιθανόν να ακολουθήσουν και πολλοί άλλοι κυρίως νέοι, απογοητευμένοι, τόσο από τα κόμματα εξουσίας όσο και από την κυρίαρχη Αριστερά. Και ανάμεσά τους υπάρχουν πολλοί που αύριο μπορεί να ενταχθούν σε ένα μαζικό κίνημα αντικαπιταλιστικής αντίστασης και ανατροπής.

Για όσους εκτιμούν ότι και οι εκλογές αποτελούν ένα, δευτερεύον έστω,μέσο πάλης υπάρχουν διάφορες επιλογές.

Μία από αυτές είναι το ΠΑΣΟΚ σαν το μη χείρον βέλτιστον σε σχέση με τη Ν.Δ. Ομως η παγκόσμια εμπειρία αλλά και το πρόσφατο ελληνικό παρελθόν της σοσιαλδημοκρατίας, μάλλον αποδεικνύουν ότι ακριβώς επειδή ο νεοφιλελευθερισμός αποτελεί τη σύγχρονη έκφραση του καπιταλισμού, όσοι, όπως το ΠΑΣΟΚ, δεν θέτουν σε αμφισβήτηση τον καπιταλισμό, μετατρέπονται και οι ίδιοι σε διεκπεραιωτές της νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Αυτό συμβαίνει και με το ΠΑΣΟΚ. Ετσι τα μόνα αριστερά στοιχεία που του απέμειναν, είναι ο ψευδεπίγραφος σοσιαλιστικός του τίτλος και ένας αριστερός λαϊκός κόσμος που το ακολουθεί μη έχοντας συνειδητοποιήσει ότι έχει μετατραπεί σε πράσινη Δεξιά.

Μια άλλη επιλογή είναι οι Οικολόγοι. Η δημοσκοπική και όχι μόνο προβολή τους από τα μέσα του συστήματος, σε συνδυασμό με τη συντηρητική μετάλλαξή τους σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, μάλλον σαν στημένο και ελεγχόμενο από το σύστημα κυματοθραύστη της λαϊκής δυσαρέσκειας μπορεί να τους χαρακτηρίσει, παρά σαν δύναμη ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Απομένουν τα αριστερά σχήματα ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ, μεμονωμένες δυνάμεις της Αριστεράς όπως το Μ-Λ ΚΚΕ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Οι δυνάμεις αυτές λόγω των πραγματικών ουσιαστικών διαφορών τους είναι αδύνατον να υλοποιήσουν την πτυχή της προτροπής του σεβάσμιου αγωνιστή της Αριστεράς Μανώλη Γλέζου για κοινή κάθοδο στις εκλογές. Παρ' όλα αυτά η πρόταση Γλέζου δεν είναι ούτε «θέμα για επιθεωρήσεις», όπως έσπευσε να τη χαρακτηρίσει για να την απαξιώσει η Αλέκα Παπαρήγα, ούτε υλοποιείται μέσα από τον ΣΥΡΙΖΑ, όπως δήλωσε με περίσσια δόση αλαζονείας ο Αλέξης Τσίπρας. Αντίθετα, όχι μόνον εκφράζει τον πόθο πολλών αγνών αριστερών, αλλά κυρίως την επιτακτική αναγκαιότητα κοινής, παρά τις διαφορές, δράσης ενάντια στη νεοφιλελεύθερη αντιλαϊκή λαίλαπα. Ως εκ τούτου με αυτήν τη μιορφή θα πρέπει να υιοθετηθεί και να σφυρηλατηθεί στο πεδίο των καθημερινών αγώνων και τούτο πέρα από τις όποιες εκλογικές συνεργασίες. Μπροστά λοιπόν σε αυτήν τη διασπασμένη εκ των πραγμάτων Αριστερά τι να επιλέξει κάποιος που πρεσβεύει την ανατροπή του καπιταλισμού και την επικράτηση της κατώτερης φάσης της κομμουνιστικής κοινωνίας, του σοσιαλισμού;

Ο ΣΥΡΙΖΑ και πιο ειδικά η κύρια συνιστώσα του, ο Συνασπισμός, παρά την αριστερή στροφή του στη μετά Κωνσταντόπουλο εποχή, συνεχίζει να αποτελείται σε μεγάλο βαθμό από ΠΑΣΟΚους με πολιτικά, κι ακόμη από βαθύτατα συντηρητικές δυνάμεις, όπως με τον πιο περίτρανο τρόπο αποδείχτηκε πρόσφατα στον χώρο των πανεπιστημιακών. Στην κάθε περίπτωση, ακόμη και η κυρίαρχη αριστερή συνιστώσα του δεν προχωρεί πέρα από μια αντινεοφιλελεύθερη στάση και τελικά πέρα από την ουτοπία ενός καπιταλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο. Πιο ειδικά, ο φιλοευρωπαϊκός προσανατολισμός του είναι τέτοιος που ούτε την από μέρους του επικρότηση της συνθήκης του Μάαστριχτ δεν τολμά να αναιρέσει.

Το ΚΚΕ παρά τις θετικές διακηρύξεις του περί αναγκαιότητας του σοσιαλισμού-κομμουνισμού, παρά το ότι είναι αναμφίβολα η πλέον μαζική οργανωμένη αριστερή δύναμη αντίστασης, παρά τη σαφή του στάση ενάντια στην Ευρωπαϊκή Ενωση, ιδιαίτερα το τελευταίο διάστημα, με αποκορύφωμα το 18ο Συνέδριό του, έχει περάσει στην πλέον σεχταριστική περίοδο της μεταπολεμικής του ιστορίας. Ο απομονωτισμός και η αντιμετωπική τακτική τού έχει γίνει δεύτερη φύση. Η ίδια η έννοια της Αριστεράς αμφισβητείται από επιφανή στελέχη του για να καταδειχτεί και με αυτόν τον τρόπο η μοναδικότητά του. Πρόσφατα, επικύρωσε με τον πλέον επίσημο τρόπο τη σταλινική του στροφή αποδεικνύοντας ότι το όραμά του για το μέλλον είναι και οι πλέον σκοτεινές πτυχές του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Τέλος, κατά τη διάρκεια του νεολαιίστικου ξεσπάσματος του Δεκέμβρη, εκδήλωσε έντονα συντηρητικά χαρακτηριστικά θέτοντας σε αμφισβήτηση τον όποιο μέχρι σήμερα ριζοσπαστικό του χαρακτήρα. Ετσι διέψευσε τις προσδοκίες που δημιούργησε σε ορισμένους από εμάς, μετά την έστω και άδηλη αυτοκριτική του απέναντι στα ατοπήματα της κυβέρνησης Τζαννετάκη και της ίδρυσης του Συνασπισμού, την προβολή της εναλλακτικής του σοσιαλισμού, τα όποια άτολμα έστω ανοίγματά του σε δυνάμεις πέρα από το ίδιο, τη δειλή έστω ανοχή της κριτικής στάσης απέναντι στον «υπαρκτό».

Οι διάφοροι μοναχικοί καβαλάρηδες της Αριστεράς τύπου ΜΛ-ΚΚΕ, παρά τη συνέπειά τους στο πεδίο των καθημερινών αγώνων, συνέπεια η οποία αφορά και τη μετωπική τους στάση στις μάχες του μαζικού κινήματος, εκτός του ότι δεν απέχουν ουσιαστικά πολύ από την πρόσφατη ανάλυση του ΚΚΕ περί «υπαρκτού», παρά την κρισιμότητα των καιρών, φαίνεται να θέτουν υπεράνω όλων την καθαρότητα του μικρομάγαζού τους.

Το εγχείρημα της Αντικαπιταλιστικής Αριστερής Συνεργασίας για την Ανατροπή, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στην οποία συσπειρώθηκαν 11 οργανώσεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς έχει σημαντικά πλεονεκτήματα και αποτελεί την πιο φερέγγυα λύση για κάθε κομμουνιστή, για κάθε αριστερό ριζοσπάστη.

* Η συγκρότησή του και μόνον αποτελεί απτή απόδειξη μιας αντισεχταριστικής στάσης, απόδειξη κατανόησης της αναγκαιότητας συγκρότησης ενός αντικαπιταλιστικού-αντιιμπεριαλιστικού μετώπου.

* Οι συνιστώσες της έχουν αποδείξει με τη στάση τους στους μαζικούς αγώνες και πιο ειδικά με τη στάση τους τον τελευταίο Δεκέμβρη ότι το κύριο μέλημά τους δεν είναι να καθησυχάσουν τους «φιλήσυχους πολίτες», αλλά να πλήξουν και τελικά να ανατρέψουν το σύστημα.

* Οι ίδιες συνιστώσες αντιμετωπίζουν κριτικά τον «υπαρκτό σοσιαλισμό» και ταυτόχρονα έχουν ανοίξει διάλογο για τον σοσιαλισμό του μέλλοντός μας.

* Οι θέσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ενάντια στην Ε.Ε. είναι σαφέστατες θέτοντας ξεκάθαρα και το ζήτημα της αποδέσμευσης από αυτήν.

* Οι σύντροφοι που συγκροτούν τους ηγετικούς πυρήνες των οργανώσεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ειδικότερα εκείνοι του ΝΑΡ, για την ιστορική ηγεσία του οποίου τυχαίνει να έχω ιδία αντίληψη, είναι γνήσιοι αγωνιστές της κομμουνιστικής Αριστεράς, οι οποίοι δεν θρέφονται από την πολιτική, όπως οι γραφειοκράτες, αλλά υπηρετούν ανιδιοτελώς την υπόθεση στην οποία έχουν ταχθεί.

Βεβαίως, η συγκρότηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι μόνον η αρχή μιας επίπονης διαδικασίας, η οποία βρίσκεται σε εξέλιξη, και κανείς δεν μπορεί να προδικάσει ούτε τις δυνατότητες διείσδυσής της σε ευρύτερες λαϊκές μάζες ούτε την ίδια τη συνέπεια όλων των συνιστωσών της. Πάντως με τα σημερινά δεδομένα η εκλογική και κυρίως η μετεκλογική στήριξή της αποτελεί μια έντιμη, ξεκάθαρα αντικαπιταλιστική, συγκρουσιακή, μετωπική, αντισεχταριστική στάση, μια επένδυση ελπίδας για το κόκκινό μας μέλλον. *

Πέμπτη, 21 Μαΐου 2009

Αφίσες της Οκτωβριανής Επανάστασης


Ιούνης του 1919. Στην επαναστατημένη Ρωσία μαίνεται ο εμφύλιος πόλεμος ενάντια στις ορδές των παλιών τσαρικών στρατηγών και την εισβολή των ιμπεριαλιστικών στρατών. Το νεαρό εργατικό κράτος αντιστέκεται ρίχνοντας όλες του τις δυνάμεις σε αυτή τη σκληρή μάχη. Οι καλλιτέχνες βρίσκονται στην πρώτη γραμμή.

Αν αναρωτιέται κανείς τι θα μπορούσε να προσφέρει η τέχνη στην μάχη της επανάστασης, το λεύκωμα που κυκλοφόρησε πρόσφατα το Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο με τις αφίσες του Κόκκινου Οκτώβρη, δίνει την απάντηση.

Ανάμεσα στο 1918 και το 1921 στην επαναστατική Ρωσία τυπώθηκαν πάνω από 3600 διαφορετικές αφίσες. Το Τμήμα Φιλολογίας και Εκδόσεων (Λιτιζντάτ) που ιδρύθηκε τον Ιούνη του 1919 θα κυκλοφορήσει μέχρι τον Γενάρη του 1921, 29,8 εκατομμύρια αντίτυπα αφισών - ένας αριθμός εκπληκτικός για τα τεχνολογικά δεδομένα εκείνης της εποχής. Οι αφίσες, που στηρίζονταν περισσότερο στην εικόνα και λιγότερο στις λέξεις ήταν το μέσο επικοινωνίας που επέλεξαν οι Μπολσεβίκοι για να απευθύνουν όσο το δυνατόν πλατύτερα το μήνυμα της Επανάστασης. Και το πέτυχαν. Εχοντας μαζί τους τον καλύτερο σύμμαχο: τους χιλιάδες καλλιτέχνες - γνωστούς και άγνωστους - που αγκάλιασαν την επανάσταση γιατί είδαν στη δημοκρατία των σοβιέτ το απέραντο πεδίο ελευθερίας για να εκφράσουν εκρηκτικά τη δημιουργικότητά τους. Ο Οκτώβρης και τα χρόνια που ακολούθησαν ήταν πραγματικά το "πανηγύρι των καταπιεσμένων" και στο επίπεδο της καλλιτεχνικής δημιουργίας.

Οι αφίσες αποτυπώνουν με τον πιο άμεσο και πρακτικό τρόπο τη σχέση της τέχνης με την επανάσταση. Οσον αφορά στο περιεχόμενο ξεκινούν με τον άμεσο στόχο της παρότρυνσης για νίκη του Κόκκινου Στρατού στον Εμφύλιο και την καταγγελία των ιμπεριαλιστών και φτάνουν να αγγίζουν ακόμα και το παραμικρό θέμα της καθημερινής ζωής - τη θέση των γυναικών στην κοινωνία και την οικογένεια, την εκπαίδευση και τη γνώση, τις καταπιεσμένες από τον Τσάρο εθνότητες, τον αλκοολισμό, μέχρι τα δικαιώματα των παιδιών.

Οσο εντυπωσιακό είναι το περιεχόμενό των αφισών, άλλο τόσο πρωτοπόρα είναι η μορφή τους. Αξιοποιώντας κάθε μορφή της προεπαναστατικής τέχνης, οι καλλιτέχνες του κινήματος των αφισών προχωρούν σε πειραματισμούς και ευρηματικότητα μπολιάζοντας την παράδοση με την αστείρευτη δυναμική της επαναστατικής απελευθέρωσης. Η παραδοσιακή ξυλογραφία του 18ου αιώνα (τα λούμποκ), οι βυζαντινές αγιογραφίες, οι διαφημιστικές αφίσες και τα σατυρικά σκίτσα των αρχών του 20ου αιώνα, η αφαιρετική διάσταση της Ρωσικής Πρωτοπορίας, βάζουν το στίγμα τους στις αφίσες της Οκτωβριανής Επανάστασης δημιουργώντας έναν εντελώς πρωτότυπο - και αρκετές φορές αμφίδρομο - τρόπο οπτικής επικοινωνίας ανάμεσα στους δημιουργούς-καλλιτέχνες και τους "αποδέκτες" εργάτες και αγρότες της Ρωσίας.

Ετσι, παράγονται αφίσες από τον πρώην αγιογράφο Αλεξάντερ Απσιτ που συχνά παραλάσσουν θέματα των εκκλησιαστικών εικόνων με σύγχρονα περιεχόμενο. Αφίσες από τον Ντμίτρι Μουρ που κουβαλούσε μαζί του και όλη την εμπειρία από την επανάσταση του 1905 στην οποία συμμετείχε ενεργά. Αφίσες από τον Βίκτορ Ντένι, βετεράνο σκιτσογράφο των σατυρικών περιοδικών πριν από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Αφίσες από τους ζωγράφους της Ρώσικης Πρωτοπορίας, όπως τον Λεμπέντεφ και τον Λιζίτσκι. Και τέλος, αφίσες από τους πρωτοπόρους του κινήματος των Παράθυρων ΡΟΣΤΑ - τον Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι, τον Μαλιούτιν, τον Τσερεμνίκι.

Τα Παράθυρα ΡΟΣΤΑ πήραν το όνομά τους από τον Ρωσικό Οργανισμό Τηλεγράφων (ΡΟΣΤΑ) που ανέλαβε την τεχνική στήριξη για τη μαζική παραγωγή αφισών. Χρησιμοποιώντας την παράδοση των λούμποκ, οι καλλιτέχνες δημιουργούσαν τεράστιες αφίσες-εφημερίδες τοίχου (συνήθως διαστάσεων 0,90 επί 2,20 μέτρων) που έμπαιναν στα κεντρικά σημεία και των πιο απομακρυσμένων χωριών. Η μορφή τους αποτελούνταν από διαδοχικά "παράθυρα", που έμοιαζαν πολύ με τα σημερινά κόμικς. Το σύνθημα του Μαγιακόγσκι και των συντρόφων του στα ΡΟΣΤΑ ήταν "όχι τέχνη για την τέχνη, αλλά τέχνη μέσα στη ζωή και την παραγωγή". Ο τρόπος με τον οποίο παράγονταν οι αφίσες ακολουθούσε τη δημοκρατία των σοβιέτ. Κάθε βδομάδα το επιτελείο δεκάδων καλλιτεχνών συζητούσε κι αποφάσιζε ποιο θέμα θα είχαν σαν αιχμή και ποιοι θα αναλάμβαναν να δώσουν ιδέες. Το αποτέλεσμα ήταν μια καταπληκτική παραγωγή σε ρυθμούς και ευρηματικότητα.

Δεν σημαίνει ότι οι Μπολσεβίκοι συμφωνούσαν πάντα με το περιεχόμενο ή τη μορφή των αφισών. Για παράδειγμα, ο Λένιν όταν είδε μια αφίσα που έγραφε "Το κράτος των εργατών και των αγροτών θα διαρκέσει για πάντα", πρόβαλε αντιρήσεις. "Είναι λάθος", έλεγε, "ο απώτερος στόχος μας είναι μια κοινωνία χωρίς τάξεις και κράτος". Αλλά ποτέ, ούτε ο Λένιν, ούτε ο Τρότσκι, ούτε το κόμμα των Μπολσεβίκων διανοήθηκε να απαγορεύσει την καλλιτεχνική δημιουργία και να επιβάλλει πρότυπα στους δημιουργούς των επαναστατικών αφισών. Οι απαγορεύσεις και η επιβολή προτύπων (ο "σοσιαλιστικός ρεαλισμός" σαν μόνη επιτρεπόμενη μορφή τέχνης) ήταν αποτέλεσμα της κυριαρχίας της σταλινικής αντεπανάστασης στα τέλη της δεκαετίας του 1920.

Τετάρτη, 20 Μαΐου 2009

Φοιτητικές Εκλογές 2009


Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων
(Ιωάννινα)
ΨήφισανΕγκυραΑκυραΛευκά
5011482318849
96.25%3.75%1.02%
Παράταξη20092009 %20082008 %ΜεταβολήΜεταβολή %
ΔΑΠ184438.23%227641.78%-432-3.55%
ΠΑΣΠ138928.8%148427.24%-951.56%
ΠΚΣ82517.11%96417.7%-139-0.59%
Ε.Α.Α.Κ.3527.3%3015.53%511.77%
Αριστερή Ενότητα2164.48%2714.98%-55-0.5%
ΑΛΛΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ701.45%
0%701.45%
ΑΛΛΑ ΔΕΞΙΑ450.93%
0%450.93%
Αγ. Κινήσεις330.68%
0%330.68%
ΔΙΑΦΟΡΟΙ--1001.84%--
Γένοβα--120.22%--
Συγκεντρωτικά αποτελέσματα σε 153 AEI
ΨήφισανΕγκυραΑκυραΛευκά
850728224528271107

96.68%3.32%1.35%
Παράταξη20092009 %
ΔΑΠ3093037.61%
ΠΑΣΠ2305028.03%
ΠΚΣ1218714.82%
Ε.Α.Α.Κ.76799.34%
Αριστερή Ενότητα42145.12%
ΑΛΛΑ ΔΕΞΙΑ12841.56%
ΑΛΛΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ7680.93%
ΔΙΑΦΟΡΟΙ6060.74%
Αγ. Κινήσεις4200.51%

Αποτελέσματα Φοιτητικών Εκλογών- Άρθρο από την Εργατική Αλληλεγγύη

Σύγκρουση με την κυβέρνηση Καραμανλή και τις επιθέσεις της είναι το μήνυμα που έστειλαν τα αποτελέσματα των φοιτητικών εκλογών της 13ης Μάη. Παρά τη μειωμένη συμμετοχή σε σχέση με το 2008, οι φοιτητές, που βρέθηκαν στο επίκεντρο της εξέγερσης του Δεκέμβρη, εκφράσανε τη διάθεσή τους να συνεχίσουν τους αγώνες για να πληρώσουν την κρίση αυτοί που τη δημιούργησαν.

Ο μεγάλος χαμένος των φοιτητικών εκλογών ήταν η κυβερνητική παράταξη της ΔΑΠ. Η αισθητή πτώση της, κοντά 4000 ψήφους, αντανακλά την οργή των φοιτητών για τις επιθέσεις της κυβέρνησης της ΝΔ στην Εκπαίδευση και συνολικά στην εργατική τάξη και τη νεολαία. Ως δείγμα της διάθεσης των φοιτητών να τελειώνουν με την κυβέρνηση Καραμανλή πρέπει να θεωρηθεί και η αύξηση του ποσοστού της ΠΑΣΠ. Η άνοδός της -περίπου 2,5%- δε σημαίνει σε καμιά περίπτωση ότι οι φοιτητές στηρίζουν τον Γιώργο Παπανδρέου και την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ που σε όλα τα μεγάλα μέτωπα βασική επιλογή τους είναι η συναίνεση με τη ΝΔ.

Το μήνυμα ήταν σαφές και για τις παρατάξεις που ανήκουν στην κοινοβουλευτική αριστερά, την ΠΚΣ και την ΑΡΕΝ, που είδαν τις ψήφους και τα ποσοστά τους να πέφτουν. Η επιλογή της ΠΚΣ το Δεκέμβρη να ακολουθήσει τη στάση του ΚΚΕ και όχι απλά να απέχει από το κίνημα που εξεγέρθηκε, αλλά και να προσπαθεί να εμποδίσει την ανάπτυξή του με καταγγελίες για προβοκάτορες και αλυσίδες στις πόρτες των σχολών προσφέροντας έτσι πολύτιμη βοήθεια στην κυβέρνηση, της κόστισαν. Αντίστοιχα αποτελέσματα είχε και η ΑΡΕΝ που, όπως και ο ΣΥΡΙΖΑ, ταλαντεύτηκε σε όλες τις κρίσιμες στιγμές του κινήματος.

Η εκλογική επιτυχία της αντικαπιταλιστικής αριστεράς στις σχολές, μέσα από σχήματα της ΕΑΑΚ, που ήταν η μόνη στις τάξεις της Αριστεράς που σημείωσε άνοδο τόσο σε ψήφους όσο και σε ποσοστό, έδειξαν τη στήριξη των φοιτητών στις δυνάμεις που πρωταγωνίστησαν το Δεκέμβρη για να ξεδιπλωθεί και να οργανωθεί το κίνημα. Τα θετικά αποτελέσματα της ΕΑΑΚ είναι πολύτιμο κρατούμενο για τις μάχες του επόμενου διαστήματος, όπως η μη εφαρμογή του νόμου πλαίσιο, η αντίσταση στην κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, οι Ευρωεκλογές.

Τα αποτελέσματα των εκλογών και οι δυνατότητες που ανοίγονται για την αντικαπιταλιστική αριστερά στις σχολές, συζητήθηκαν στην εκδήλωση «Το φοιτητικό κίνημα μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη» που έγινε στο τετραήμερο Μαρξισμός 2009 το περασμένο Σαββατοκύριακο με ομιλητές φοιτητές μέλη της ΕΑΑΚ.

«Η ΔΑΠ έπεσε και αυτό εκφράζει την οργή των φοιτητών για την κυβέρνηση της ΝΔ», είπε η Αργυρή Ερωτοκρίτου από την Ιατρική Ιωαννίνων. «Το ίδιο εκφράζει και η άνοδος της ΠΑΣΠ. H ΠΚΣ σημείωσε πτώση γιατί αποφάσισε να σπάσει τους δεσμούς της με το τεράστιο κομμάτι των φοιτητών που έδινε τη μάχη το Δεκέμβρη. Η ΑΡΕΝ έπεσε γιατί βρέθηκε πίσω από τη διάθεση του κινήματος.

Δύναμη

Η άνοδος της ΕΑΑΚ είναι η έκφραση ότι ο κόσμος θέλει να δώσει την κόντρα με όσα προσπαθεί να περάσει η κυβέρνηση και η άρχουσα τάξη στα Πανεπιστήμια. Η ένταξη του δικτύου της Πρωτοβουλίας ΓΕΝΟΒΑ άνοιξε τη δυνατότητα νέων σχημάτων των ΕΑΑΚ, βοήθησε να αυξηθεί η δύναμη των αντικαπιταλιστών».

«Τα ΕΑΑΚ κατάφεραν να καταγράψουν την πολιτική τους παρουσία στις φοιτητικές εκλογές», τόνισε ο Διονύσης Ρεβύσιος από τους Ηλεκτρολόγους ΕΜΠ, «Αν κάτι έχει πληγώσει τη ΝΔ μετά το Δεκέμβρη είναι η δυνατότητα των μαζών και της νεολαίας να παράγει πολιτικούς τριγμούς, αστάθεια, στα πολιτικά κέντρα. Γι΄αυτό υπάρχει αναδίπλωση της κυβέρνησης σε σχέση με τα ΚΕΣ χωρίς αυτό να σημαίνει ότι έχει φύγει από τις στρατηγικές επιλογές της».

«Είναι ζήτημα για τις δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς να βάλουν σε άλλη τροχιά το φοιτητικό κίνημα με χαρακτηριστικά ανατροπής», είπε ο Παναγιώτης Λούβρος από Μηχανολόγους ΕΜΠ, «Οι δυνάμεις της ΕΑΑΚ κατόρθωσαν να συσπειρώσουν κοινωνικοπολιτικές δυνάμεις που είναι μαγιά για τις μάχες που έρχονται. Εκφράστηκε σε ένα βαθμό η ριζοσπαστικοποίηση του κόσμου, αλλά το ζήτημα είναι τι θα κάνει η ΕΑΑΚ στο εξής, για να σπάσει η γραμμή της υποταγής και η λογική του ατομικού δρόμου μέσα στο φοιτητικό κίνημα».

«Τα αποτελέσματα των εκλογών δείχνουν ότι νεολαία δεν ενσωματώνεται, διεκδικεί απαντήσεις με διαφορετική πολιτική τοποθέτηση», είπε ο Νίκος Πλεύρης από την Ιατρική Αθήνας, «Η ενιαία καταγραφή της ΕΑΑΚ με την Πρωτοβουλία ΓΕΝΟΒΑ στις περσινές εκλογές και η φετινή πραγματική ενωτική φυσιογνωμία ήταν σημαντικό κομμάτι της αναβάθμισης της εκλογικής καταγραφής των ΕΑΑΚ. Γιατί αποτελεί πρόκληση για τα ΕΑΑΚ να συνθέσουν με νέες πολιτικές λογικές, αποτελεί αίτημα των καιρών η Αριστερά να βάζει το πήχη στο ύψος που της ζητάται και όχι στο ύψος που είχε συνηθίσει».

«Ολοι προσπάθησαν να χτυπήσουν τους αντικαπιταλιστές στις σχολές αλλά δεν το κατάφεραν», είπε ο Παντελής Παναγιωτακόπουλος, μεταπτυχιακός στο Πάντειο, Τα ΕΑΑΚ έχουμε να δώσουμε μάχες το επόμενο διάστημα ενάντια στις επιθέσεις στην Εκπαίδευση αλλά όχι μόνο εκεί. Η παρουσία των φοιτητών σε πολιτικές μάχες, όπως είναι η μάχη των Ευρωεκλογών, είναι ιδιαίτερα σημαντική. Όπως και στις φοιτητικές εκλογές να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις οι φοιτητές να στηρίξουν το ενωτικό ψηφοδέλτιο της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις Ευρωεκλογές».

Τρίτη, 5 Μαΐου 2009

Παρέμβαση στο διήμερο της ΕΑΑΚ

Το σύστημα αντιμετωπίζει τη μεγαλύτερη οικονομική κρίση από τη δεκαετία του ’30. Καθημερινά ακούμε για τις βουτιές των χρηματιστηρίων, τις καταρρεύσεις τραπεζών και τα πακέτα διάσωσης που προσφέρουν οι κυβερνήσεις για να κλείσουν τις μαύρες τρύπες της αγοράς. Πρόκειται για μία κρίση του ίδιου του συστήματος και όχι μία κρίση του νεοφιλελευθερισμού ή του χρηματοπιστωτικού συστήματος μόνο. Μερικούς μήνες νωρίτερα κάποιοι –ακόμα και κομμάτια της αριστεράς- επιχειρηματολογούσαν υπέρ αυτής της λογικής. Σήμερα είναι πολύ δύσκολο να τους πιστέψουμε. Πλέον η κρίση είναι ορατή στην καθημερινότητα μας με τις τεράστιες επιθέσεις των αφεντικών και των κυβερνήσεων απέναντι στους εργαζόμενους, είτε σημαίνει με τις μαζικές απολύσεις, τα κλεισίματα εργοστασίων, το πάγωμα ή το πετσόκομμα των μισθών κλπ.
Η Ελλάδα δε θα μπορούσε να βρίσκεται σε χειρότερη θέση μέσα στην περίοδο αυτή. Ήταν μία από τους μεγάλους επενδυτές στις αγορές του πρώην Ανατολικού μπλοκ που αυτή τη στιγμή αποδεικνύονται μαύρες τρύπες στη σημερινή κρίση. Επιπλέον η οικονομία της Ελλάδας φρόντισε τα προηγούμενα χρόνια να απλωθεί πέρα από τα Βαλκάνια, κάτι που την κάνει ανοιχτή σε όλα τα χτυπήματα της διεθνούς κρίσης. Όλα αυτά είναι που δεν επιτρέπουν στην ελληνική κυβέρνηση να προβεί σε κινήσεις κρατικού παρεμβατισμού με την ίδια ευκολία με την οποία το κάνουν άλλες χώρες (Αμερική, Γερμανία, κλπ).
Από την άλλη οι χώρες οι οποίες έχουν επιλέξει αυτό το δρόμο αντιμετώπισης της κρίσης βρίσκονται σε αδιέξοδο αφού τα πακέτα στήριξης αποδεικνύονται ανεπαρκή. Αυτό γίνεται γιατί κανένας δε μπορεί να υπολογίσει στην πραγματικότητα την έκταση της κρίσης. Αυτό που ένα προηγούμενο διάστημα ήταν το «ατού» της ελεύθερης αγοράς (το ότι δεν υπήρχε κανένας κεντρικός έλεγχος) σήμερα είναι ό,τι πιο καταστροφικό για αυτούς. Η άρχουσα τάξη ψάχνει στα τυφλά. Στην τελευταία σύνοδο των G20 στο μοναδικό πράγμα που συμφώνησαν είναι στο πώς θα φορτώσουν την κρίση στην εργατική τάξη.
Άρα αυτή τη στιγμή ανοίγεται ένα τεράστιο ερώτημα: Ποιος θα πληρώσει την κρίση;
Οι επιθέσεις των αφεντικών και των κυβερνήσεων όμως, δεν περιορίζονται στα κομμάτια της επισφαλούς εργασίας. Κάθε άλλο, οι επιθέσεις αγγίζουν τους πάντες. Απειλούν το δημόσιο με την άρση της μονιμότητας, προχωρούν σε πάγωμα μισθών για τα επόμενα χρόνια. Επιτίθενται στις συλλογικές συμβάσεις σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, στις γυναίκες με τα 15 χρόνια επιπλέον δουλειάς.
Την ίδια στιγμή ξανάρχεται στο προσκήνιο η απάντηση από τη μεριά των από τα κάτω. Η πρώτη απάντηση ήταν η εξέγερση του Δεκέμβρη. Προφανώς δεν ήταν ένα ξέσπασμα τυφλής βίας όπως θέλουν να το παρουσιάζουν τα αστικά μέσα. Με τεράστιες διαδηλώσεις, με μαζικές καταλήψεις σε σχολεία και σχολές δόθηκε μία πρώτη απάντηση στην οικονομική κρίση. Το κίνημα ξαναβγήκε ορμητικά και είναι αυτό που κάνει την Ελλάδα τον αδύναμο κρίκο μέσα σε αυτή την περίοδο.
Αυτή τη στιγμή είναι κρίσιμο το πώς θα προχωρήσουν οι εργατικοί αγώνες. Η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ συναινεί με το ΣΕΒ και την κυβέρνηση. Αυτό το μορατόριουμ σπάει από τους εργάτες του Λαναρά που εδώ και δέκα μήνες δίνουν τη μάχη για να μην κλείσουν τα εργοστάσια τους και να βρεθούν στο δρόμο πάνω από χίλιοι εργαζόμενοι. Το ίδιο έκαναν και οι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία, έβαλαν στην άκρη την ηγεσία της ΟΕΝΓΕ που ήθελε να ξεπουλήσει τις διεκδικήσεις τους και με διαδικασίες από τα κάτω, με γενικές συνελεύσεις, απεργιακές κινητοποιήσεις διεκδίκησαν συλλογικές συμβάσεις, αυξήσεις και προσλήψεις. Η εικόνα αυτή επαναλαμβάνεται σε μία σειρά από χώρους όπως στην Altec, στην Intracom, στο εργοστάσιο του Καρυπίδη στα Γιάννενα κλπ.
Η πανεργατική απεργία στις 2 Απρίλη έδειξε ποια δύναμη μπορεί να παλέψει να μη φορτωθούμε εμείς την κρίση τους. Χρειάζεται να δώσουμε μία μαχητική πρόταση για τη συνέχεια. Αυτό το καθήκον αναλογεί και στους αντικαπιταλιστές μέσα στις σχολές. Πρέπει να ανοίξουμε τα ζητήματα των κρατικοποιήσεων, του εργατικού ελέγχου μέσα στις σχολές. Έχουμε μπροστά μας μία μάχη την οποία χρειάζεται να τη δώσει ολόκληρη η τάξη και όχι μόνο ένα ξεκάθαρο κομμάτι της.
Η κυβέρνηση δε μένει μόνο σ’αυτά. Οργανώνει την επίθεση της μέσα στις σχολές για να περάσει κομμάτι-κομμάτι το νόμο πλαίσιο. Στο επόμενο διάστημα θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε τις προεδρικές εκλογές, την αξιολόγηση, την επίθεση στο άσυλο, τα ΚΕΣ. Όλες αυτές τις μάχες χρειάζεται να τις δώσουμε συνδέοντας τες με τις μάχες της εργατικής τάξης. Έχουμε να αντιμετωπίσουμε την ιδιωτικοποίηση όπως οι εργαζόμενοι στα λιμάνια, την Ολυμπιακή. Είναι ανάγκη να συνδεθούμε με τους εργαζόμενους μέσα στα πανεπιστήμια: τις καθαρίστριες που δουλεύουν με καθεστώς «δολοφονικών» εργολαβιών όπως η Κωσταντίνα Κούνεβα, τους συμβασιούχους στις βιβλιοθήκες και τους διοικητικούς που απειλούνται με απολύσεις και περικοπές. Μόνο έτσι μπορούμε να πετύχουμε συνολικές νίκες και να απλώσουμε την ανταρσία παντού.
Την ίδια στιγμή έχουμε την όξυνση των ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων. Στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ τα γεράκια του πολέμου συμφώνησαν στην αποστολή περισσότερων στρατευμάτων στο Αφγανιστάν. Το ότι ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός χάνει στα μέτωπα του Ιράκ και του Αφγανιστάν δε σημαίνει ότι θα κάνουν πίσω. Αυτό σημαίνει επιπλέον αποσταθεροποίηση και επέκταση του πολέμου στα σύνορα του Πακιστάν. Η παλαιστινιακή αντίσταση έχει επηρεάσει όλο το σκηνικό της Μέσης Ανατολής. Απέναντι σ’όλα αυτά χρειαζόμαστε ένα αντιπολεμικό κίνημα πλατύ που θα αγκαλιάζει όλο τον κόσμο που είναι ενάντια στον πόλεμο αλλά ταυτόχρονα και αιχμηρό. Που θα κοντράρει τις επιλογές της δικιάς μας άρχουσας τάξης. Είναι προκλητικό να δίνουν από τη μία 28 δις για τους τραπεζίτες και από την άλλη 30 δις για πολεμικούς εξοπλισμούς. Είναι προκλητικό ο ελληνικός στρατός να έχει στρατιωτικό νοσοκομείο στο Αφγανιστάν που περιθάλπει τον κατοχικό στρατό όταν τα νοσοκομεία της χώρας δεν έχουν γάζες και νυστέρια. Άρα χρειάζεται να μπει στο κέντρο το ζήτημα του ποιες ανάγκες εξυπηρετούνται. Μ’αυτό τον τρόπο καταφέραμε να οργανώσουμε τεράστια συλλαλητήρια τον Οκτώβρη στις δύο Νατoϊκές βάσεις, το μπλοκάρισμα της μεταφοράς όπλων από τον Αστακό, το Γενάρη ενάντια στις σφαγές του Ισραήλ και τώρα στις 21 Μάρτη στο Σύνταγμα και τέλος στο Στρασβούργο.
Απέναντι σ’ όλα αυτά το ΠΑΣΟΚ λειτουργεί σα σανίδα σωτηρίας για τον Καραμανλή. Συμμετέχει στο διάλογο του Σπηλιωτόπουλου, στηρίζει την επίθεση στο άσυλο και τις δημοκρατικές κατακτήσεις και βάζει την πίεση στους συνδικαλιστές της ΠΑΣΚΕ να μην κάνουν απεργίες. Ο ΣΥΝασπισμός ταλαντεύτηκε κατά τη διάρκεια του Δεκέμβρη και όσο πλησιάζουν οι εκλογές κάνει όλο και πιο δεξιές στροφές. Δεν κατάφερε να εκφράσει τον κόσμο που αντιστέκεται και δίνει τις μάχες κόντρα στην κυβέρνηση. Επιπλέον το ανανεωτικό κομμάτι του ΣΥΝ μέσα στα πανεπιστήμια συνεργάστηκε με το ΠΑΣΟΚ και τη δεξιά αποσπώντας την ηγεσία της ΠΟΣΔΕΠ από το μαχητικό κομμάτι των καθηγητών. Είναι οι γνωστοί σε μας καθηγητές που συμμετείχαν στην «Κίνηση των 1000» κάνοντας πλάτες στη Μαριέττα. Η νέα ηγεσία στην ΠΟΣΔΕΠ έτρεξε να προσφέρει τις υπηρεσίες της στην κυβέρνηση συμμετέχοντας στο διάλογο για το άσυλο, αποδέχονται την αξιολόγηση και στην ουσία γίνεται ο καλύτερος σύμμαχος των αφεντικών στις επιθέσεις στα παν/μια. Το ΚΚΕ από την άλλη αν και βγαίνει από το συνέδριό του εξακολουθεί να επιμένει στον απομονωτισμό, τις διασπαστικές λογικές μέσα στο κίνημα και να βάζει τη λογική της ήττας μέσα στις μάχες.
Όλα αυτά βάζουν τα σχήματα της ΕΑΑΚ, τους αντικαπιταλιστές μέσα στις σχολές μπροστά σε νέα καθήκοντα. Τώρα πια χρειάζεται μάχη για να οργανωθεί μια φοιτητική συνέλευση, να έχει συμμετοχή και να πάρει απόφαση ενάντια στο διάλογο, για κινητοποιήσεις, για συλλαλητήρια ή ακόμα και για καταλήψεις. Οι εκλογές και η δύναμη των αντικαπιταλιστών θα είναι μια δεύτερη μάχη που έχουμε να δώσουμε. Γίνεται προσπάθεια σαμποταρίσματος όλων των διαδικασιών του φοιτητικού κινήματος από τη ΔΑΠ και την ΠΑΣΠ. Από τις συνελεύσεις μέχρι και τις εκλογές που θέλουν να τις απομακρύνουν από το κλίμα του Δεκέμβρη. Θέλουμε οι αντικαπιταλιστές να συγκρουστούν με την άρχουσα τάξη, να την αναγκάσουμε να πάρει πίσω όλα της τα σχέδια.
Η περίοδος που διανύουμε είναι μια περίοδος στην οποία γεννιέται ένα νέο υποκείμενο σε όλη την Ευρώπη. Δέκα χρόνια νωρίτερα το αντικαπιταλιστικό κίνημα έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο Σηάτλ. Πολλοί το αμφισβήτησαν κατά πόσο θα ήταν αρκετά ξεκάθαρο και δυνατό για να διαρκέσει. Σήμερα είναι εμφανές ότι το αντικαπιταλιστικό κίνημα απλώνεται παντού. Κανένας δεν περίμενε να δει τις εικόνες του Δεκέμβρη να επαναλαμβάνονται στο Σίτι του Λονδίνου στις διαδηλώσεις ενάντια στους G20, να σπάει η τζαμαρία της Royal Bank of Scotland σαν να είμαστε στα Εξάρχεια. Το ίδιο έγινε και στο Στρασβούργο. Πρώτη φορά το αντιπολεμικό κίνημα έκανε τόσο ξεκάθαρα τις συνδέσεις με τον καπιταλισμό. Αυτό που τους φόβιζε και ήθελαν να το καταστείλουν με κάθε τρόπο είναι τώρα ο χειρότερός τους εφιάλτης. Το νέο υποκείμενο είναι η αντικαπιταλιστική αριστερά που παίζει ρόλο σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο και οργανώνει όλες τις μάχες που ξεδιπλώνονται αυτή τη στιγμή αλλά ταυτόχρονα μπορεί και τις καθορίζει. Επηρεάζει ολοένα και μεγαλύτερα κομμάτια κόσμου. Αυτή η ριζοσπαστικοποίηση δεν περιορίζεται στη νεολαία αλλά αγκαλιάζει και κομμάτια της εργατικής τάξης. Τα βήματα του Σπόρτινγκ, των τοπικών συνελεύσεων, της Αθηναϊδας έχουν τεράστια πολιτική σημασία. Η αντικαπιταλιστική αριστερά μπορεί και πρέπει να επηρεάζει κομμάτια από το ρεφορμισμό και όλη την αριστερά. Την ίδια στιγμή χρειάζεται να ανοίγουμε τη συζήτηση για την προοπτική, την ανατροπή του συστήματος, την πάλη για μια κοινωνία που στο κέντρο της δε θα είναι τα κέρδη αλλά οι ανάγκες μας, μια κοινωνία στην οποία οι εργάτες θα έχουν τον έλεγχο. Για όλα αυτά χρειάζεται να απλώσουμε την ANT.ΑΡ.ΣΥ.Α. και μέσα στις σχολές μας. Για να μη μπορεί η άρχουσα τάξη να περάσει τις επιθέσεις της. Για να ξεμπερδεύουμε μια και καλή με το σύστημα της εκμετάλλευσης, του πολέμου, της φτώχειας, του ρατσισμού για μια κοινωνία όπου κάθε Κωσταντίνα Κούνεβα θα μπορεί να κυβερνάει!

Resistance-ΕΑΑΚ
http://www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=869623&-V=columns&-p
Ακίνητοι...


Παρασκευή απόγευμα, γήπεδο Τσεντίνκαγια (στη νεκρή ζώνη του Λήδρα Πάλας), δικοινοτική εκδήλωση για την Πρωτομαγιά. Στιγμές περισυλλογής, συγκίνησης και απογοήτευσης. Οι ομάδες των Τουρκοκυπρίων φθάνουν κατά διαστήματα. Με κόκκινες σημαίες και λάβαρα. Με φωτογραφίες του Τσε Γκεβάρα, του Μαρξ και του Λένιν. Με πορτρέτα συναγωνιστών τους που δολοφονήθηκαν στην Τουρκία από τη χούντα του Εβρέν. Με συνθήματα για την εργατιά, τους εκμεταλλευτές, τους φονιάδες των λαών. Ξεχωρίζει κανείς τις ιδεολογικές τους διαφορές. Εκπλήττεται όμως σαν τους βλέπει να σμίγουν στο κοινό σύνθημα για την επανένωση της Κύπρου. Κόμματα, συνδικαλιστικές, εκπαιδευτικές και φοιτητικές οργανώσεις. Ακόμα και ομάδα Κούρδων στους οποίους το καθεστώς απαγορεύει να κατέβουν στην τάφρο. Γίνονται όμως ένα με τα συνθήματά τους πάνω από τα τείχη. Κι όταν πια μαζεύονται όλοι, αρχίζει ένα τρελό πανηγύρι αγωνιστικής χαράς. Τραγουδούν με ενθουσιασμό το Μπέλα Τσάο, χορεύουν, υψώνουν τις γροθιές, προσθέτει ο ένας στα συνθήματα του άλλου. Κι όλοι μαζί χαμογελούν! Έχεις την αίσθηση ότι εδώ υπάρχει ένα κίνημα και μια ζύμωση διαφορετικών μεν αλλά καθαρά προοδευτικών ιδεών. Έχουν όλα τη μυρωδιά και την ομορφιά των φοιτητικών μας χρόνων.
Γυρνάς το βλέμμα κι ακουμπάς με απογοήτευση στην εικόνα των πολύ λίγων Ελληνοκυπρίων που μια τέτοια μέρα, 1η Μαΐου, έσυραν τα βήματά τους σΆ αυτό το χώρο της αντάμωσης. Μονάδες ή μικρές ομαδούλες. Παρακολουθούν ανήμποροι να συμμετάσχουν στη χαρά λόγω του αριθμού τους. Νιώθουν τη μοναξιά και, κυρίως, την ακινησία μιας ολόκληρης κοινωνίας. Πού χάθηκαν οι αριστεροί αυτού του τόπου; Πού κρύβονται οι άνθρωποι της ευαισθησίας; Πού πήγε το φοιτητικό κίνημα; Γιατί δεν υπάρχει μια ανάλογη ζύμωση ιδεών; Έμαθαν όλοι μία μόνο διαδρομή. Αυτή της λεωφόρου ή της αίθουσας εκδηλώσεων που αποφάσισε η κομματική ηγεσία. Ξόφλησαν με τον πρωινό περίπατο στο κέντρο της Λευκωσίας. Κι ύστερα έτρεξαν στη σούβλα με την εντύπωση ότι εκπλήρωσαν το καθήκον τους.
Τελικά, γίναμε όλοι ακίνητοι... Αποφασίζουν για μας άλλοι, κι εμείς απλώς ακολουθούμε για να τα έχουμε καλά με τις πάσης φύσεως εξουσίες. Αυτές που δεν αντιλαμβάνονται πως για να σμίξει αυτός ο τόπος, πρέπει να σμίξουν πρώτα οι άνθρωποι. Και πως για να σμίξουν οι άνθρωποι πρέπει να σηκωθούν από την πολυθρόνα της καλοπέρασης και της μονόδρομης θεώρησης της ζωής...