Κυριακή, 18 Ιανουαρίου 2009

60 XPONIA AΠO THN IΔPYΣH TOY IΣPAHΛ

ρίζες της αδικίας σε βάρος των Παλαιστινίων

Το κράτος του Ισραήλ ιδρύθηκε πριν 60 χρόνια με ένα τερατώδες έγκλημα: τον διωγμό σχεδόν ενός εκατομμυρίου Παλαιστινίων από τα σπίτια του.

Οι Παλαιστίνιοι περιγράφουν αυτό το διωγμό με την αραβική λέξη «Νάκμπα» που σημαίνει καταστροφή. Το 1967 ήρθε μια δεύτερη ανθρωπιστική καταστροφή, όταν το Ισραήλ κατέλαβε ολόκληρη την Ιερουσαλήμ και το σύνολο της ιστορικής Παλαιστίνης. Σαράντα χρόνια κατοχής έχουν περάσει από τότε, που σημαδεύονται από βία και δολοφονίες με σκοπό την επιβίωση του σιωνιστικού κράτους.

Τα γεγονότα της «Νάκμπα» και της δημιουργίας του Ισραήλ του 1948 πρέπει να γίνουν κατανοητά από όσους θέλουν να μάθουν τις ρίζες της ισραηλινο-παλαιστινιακής σύγκρουσης σήμερα.

Οι απαρχές του σιωνιστικού κινήματος βρίσκονταν στην Ευρώπη. Το κίνημα εμφανίστηκε στο τέλος του 19ου αιώνα ως απάντηση στο δυνάμωμα του ρατσιστικού εθνικισμού και του αντισημιτισμού.

Η τραγωδία του Σιωνισμού ήταν πως ενώ πήρε ώθηση από την επιθυμία να ιδρύσει ένα εβραϊκό κράτος που θα ήταν καταφύγιο για τους καταπιεσμένους, οι ηγέτες του συνειδητοποίησαν ότι για να το κατορθώσουν αυτό, χρειάζονταν τη βοήθεια κάποιας ευρωπαϊκής κυβέρνησης.

Μέσα από αυτή τη διαδρομή διαμόρφωσαν μια ιδεολογία που έφερε τον Σιωνισμό στην πρωτοπορία της ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας. Αντί να έρθει σε ρήξη με τον ευρωπαϊκό ρατσιστικό εθνικισμό, ο Σιωνισμός έβαλε σκοπό του να τον εξάγει, με ένα εβραϊκό αποικιοκρατικό σχέδιο.

Ύστερα από μια έντονη συζήτηση στο εσωτερικό του, το σιωνιστικό κίνημα κατέληξε ότι ο καταλληλότερος τόπος για αυτό το σκοπό ήταν η Παλαιστίνη. Στις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα, μικρές ομάδες Εβραίων εποίκων άρχισαν να εγκαθίστανται εκεί.

Η κυβέρνηση της Βρετανίας, στην οποία οι Σιωνιστές υπόσχονταν ότι οι οικισμοί τους θα τη βοηθούσαν να εδραιώσει τον βρετανικό έλεγχο στα εδάφη που μόλις είχε καταλάβει από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, το 1917 έκανε μια δημόσια δήλωση με την οποία υποσχόταν να βοηθήσει τη δημιουργία «μιας εθνικής εστίας για τον εβραϊκό λαό» στην Παλαιστίνη.

Δυο μόλις χρόνια πριν, οι Βρετανοί αξιωματούχοι είχαν υποσχεθεί ότι η ίδια περιοχή θα αποτελούσε μέρος ενός αραβικού βασιλείου. Την ίδια στιγμή, στα παρασκήνια έκαναν μυστικές διαπραγματεύσεις με τους Γάλλους για να χωρίσουν τις σφαίρες επιρροής τους στην περιοχή.

Η Βρετανία πήρε τον έλεγχο της Παλαιστίνης με τις συμφωνίες που ακολούθησαν τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, με τη μέθοδο της «εντολής» από τη Κοινωνία των Εθνών.

Στη διάρκεια των δυο επόμενων δεκαετιών μεγάλωνε ο αριθμός των Εβραίων μεταναστών που εγκαθίσταντο στη Παλαιστίνη. Το 1919 ο εβραϊκός πληθυσμός ανερχόταν στις 50.000-60.000 άτομα. Στα μέσα της δεκαετίας του ’30 έφτασε περίπου τις 450.000.

Η κατάσταση στην Ευρώπη χειροτέρεψε με την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία και την ένταση των ναζιστικών διώξεων εις βάρος των Εβραίων. Οι περισσότερες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις ενώ κατήγγειλαν στα λόγια τις διώξεις, έκλεισαν τα σύνορα στους απελπισμένους πρόσφυγες.

Τη γέννηση του κράτους του Ισραήλ τη στήριξαν και οι δυο υπερδυνάμεις. Οι ΗΠΑ και η Ρωσία ψήφισαν την απόφαση του ΟΗΕ για τη διχοτόμηση της Παλαιστίνης και κατόπιν αναγνώρισαν το κράτος του Ισραήλ. Θεωρούσαν ότι με αυτό τον τρόπο θα επιτάχυναν την πτώση της βρετανικής επιρροής στη Μέση Ανατολή και αλλού.

Kατάληψη

Το «πράσινο φως» για την κατάληψη του μεγαλύτερου τμήματος της Παλαιστίνης από τους Σιωνιστές το έδωσε τον Νοέμβρη του 1947 η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, όταν ψήφισε να χωριστεί η Παλαιστίνη στα δυο, σε ένα εβραϊκό και ένα παλαιστινιακό κράτος. Το σχέδιο της διχοτόμησης ήταν κραυγαλέα άδικο για τους Παλαιστίνιους.

Οι σιωνιστές ηγέτες στις δημόσιες ομιλίες τους καλωσόριζαν τη λύση των δυο κρατών. Στις ιδιαίτερες συζητήσεις τους, όμως, σχεδίαζαν την ανελέητη επίθεση στον άμαχο παλαιστινιακό πληθυσμό.

Ο Ντέηβιντ Μπεν Γκουριόν, ο πρώτος πρωθυπουργός του Ισραήλ, εξηγούσε στους επικεφαλής του Εβραϊκού Πρακτορείου τον Νοέμβρη του 1947 ότι οι Παλαιστίνιοι έχουν μπροστά ένα σκοτεινό μέλλον: «Είτε θα συλληφθούν ομαδικά είτε θα απελαθούν – καλύτερα να τους απελάσουμε».

Από τον Δεκέμβρη του 1947 μέχρι τον Γενάρη του 1948 οι σιωνιστικές πολιτοφυλακές πραγματοποίησαν μια σειρά από ωμότητες σε παλαιστινιακά χωριά και γειτονιές.

Μια τέτοια επίθεση έγινε στο χωριό Κισάς της Γαλιλαίας στις 18 Δεκέμβρη 1947. Τα σιωνιστικά στρατεύματα άνοιξαν πυρ στο χωριό στη μέση της νύχτας, όταν οι κάτοικοί του κοιμόντουσαν. Δεκαπέντε άνθρωποι σκοτώθηκαν, ανάμεσά τους πέντε παιδιά.

Στη Χάϊφα, από τις αρχές του Δεκέμβρη, οι σιωνιστικές δυνάμεις άρχισαν να πετάνε βαρέλια γεμάτα εκρηκτικά στις παλαιστινιακές γειτονιές. Έριχναν πετρέλαιο στους δρόμους και του έβαζαν φωτιά ενώ πολυβολούσαν τους ανθρώπους που προσπαθούσαν να γλυτώσουν από τις φλόγες.

Ενόσω οι απελάσεις και οι σφαγές κλιμακώνονταν, η σιωνιστική ηγεσία συζήτησε και τελικά υιοθέτησε αυτό που έμεινε γνωστό ως Σχέδιο Νταλετ (από το γράμμα της εβραϊκής αλφαβήτου). Το σχέδιο περιλάμβανε σαφείς οδηγίες στους διοικητές της Χαγκάνα - του κυριότερου ένοπλου σιωνιστικού σώματος - για το πώς θα αντιμετωπίσουν τον παλαιστινιακό πληθυσμό:

«Αυτές οι επιχειρήσεις μπορούν να πραγματοποιηθούν είτε με τη καταστροφή των χωριών (με εμπρησμούς, ανατινάξεις και τοποθέτηση ναρκών στα συντρίμμια τους) ιδιαίτερα των πληθυσμιακών κέντρων που θα είναι δύσκολο να ελεγχθούν μόνιμα, είτε πραγματοποιώντας εκκαθαριστικές επιχειρήσεις σύμφωνα με τη παρακάτω μέθοδο: περικύκλωση των χωριών, διεξαγωγή έρευνας. Σε περίπτωση που εκδηλωθεί αντίσταση, οι ένοπλες ομάδες πρέπει να εξοντωθούν και ο πληθυσμός να εκδιωχθεί εκτός των ορίων του κράτους».

Στις 10 Απρίλη 1948, περισσότεροι από 90 κάτοικοι του χωριού Ντέηρ Γιασίν σφαγιάστηκαν. Το ένα τρίτο ήταν βρέφη.

Αυτές οι τακτικές είχαν μια θανάσιμη λογική: οι αυτουργοί τους πίστευαν ότι θα τρομοκρατούσαν τους γείτονες των θυμάτων τόσο ώστε να επιταχυνθεί η διαδικασία του ξεριζωμού τους.

Η απόφαση του ΟΗΕ για τη διχοτόμηση ανάγκασε τις αραβικές κυβερνήσεις να επιτρέψουν σε ομάδες εθελοντών μαχητών να πάνε στην Παλαιστίνη για να υπερασπιστούν τον παλαιστινιακό πληθυσμό.

Ανάμεσα στον Δεκέμβρη του 1947 και τον Μάη του 1948, αυτές οι ομάδες ήταν ολιγάριθμες, απομονωμένη η μια από την άλλη, χωρίς να διαθέτουν επαρκή οπλισμό και ενιαία διοίκηση.

Όπως μάλιστα έχει επισημάνει ο ισραηλινός ιστορικός Αβι Σλάϊμ, οι τακτικές των δυο πλευρών ήταν πολύ διαφορετικές.

Οι Σιωνιστές εξασφάλισαν γρήγορα τους κυριότερους εβραϊκούς οικισμούς και εξαπέλυσαν πλήγματα σε περιοχές που είχαν οριστεί ως τμήμα του παλαιστινιακού κράτους, εκδιώκοντας συστηματικά τον παλαιστινιακό πληθυσμό.

Αντιθέτως, οι Άραβες μαχητές κρατούσαν μια πιο αμυντική στάση, προσπαθώντας να διατηρήσουν τον έλεγχο των παλαιστινιακών περιοχών ενώ σπάνια εξαπέλυαν αντεπιθέσεις στις ελεγχόμενες από τους σιωνιστές περιοχές. Όταν το Μάη του 1948 επέμβηκαν οι αραβικοί στρατοί, 250.000 Παλαιστίνιοι είχαν ήδη εκδιωχτεί από τις περιοχές τους.

Το Μάη του 1948 το σύνολο των ενόπλων δυνάμεων από τις αραβικές χώρες που βρίσκονταν στην Παλαιστίνη έφτανε τις 25.000 άνδρες. H πρόσφατη συγκροτημένη «Ισραηλινή Αμυντική Δύναμη» (ο στρατός του Ισραήλ) διέθετε 35.000 άνδρες.

Ο ισραηλινός στρατός σε σύντομο χρονικό διάστημα κατάφερε να παρατάξει περισσότερα στρατεύματα στα πεδία των μαχών από 65.000 στα μέσα Ιούλη, τον Δεκέμβρη είχαν φτάσει τους 96.441.

Στις 15 Μάη 1948 ο Μπεν Γκουριόν διακήρυξε επίσημα την ίδρυση του Ισραήλ. Παράλληλα, οι απελάσεις και οι σφαγές συνέχισαν να κλιμακώνονται. Στις 22 Μάη σχεδόν 230 Παλαιστίνιοι δολοφονήθηκαν εν ψυχρώ στη Ταντούρα και θάφτηκαν σε ένα ομαδικό τάφο.

Ο Γιτζχάκ Ράμπιν, που αργότερα θα γινόταν πρωθυπουργός του Ισραήλ, τον Ιούλη του 1948 ήταν επικεφαλής των στρατιωτικών επιχειρήσεων στις πόλεις Ράμλα και Λιντ.

Nερό

Ο ίδιος υπολόγισε ότι με τις ενέργειές του 50.000 Παλαιστίνιοι των περιοχών αυτών αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. Τους ανάγκασε να διασχίσουν την απόσταση μέχρι τη Δυτική Όχθη χωρίς τρόφιμα και νερό.

Στη διάρκεια των επόμενων μηνών ο αριθμός των Παλαιστίνιων προσφύγων έφτασε τις 850.000. Όλοι αυτοί οι τρομοκρατημένοι και εξαθλιωμένοι άνθρωποι στοιβάχτηκαν σε προχειροφτιαγμένα στρατόπεδα προσφύγων στο Λίβανο, τη Συρία, την Ιορδανία, τη Δυτική Όχθη και τη Λωρίδα της Γάζας.

Η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ενέκρινε ένα ψήφισμα για το δικαίωμα της επιστροφής αυτών των προσφύγων. Εξήντα χρόνια μετά οι απόγονοί τους περιμένουν ακόμα.

Η καταστροφή που χτύπησε τους Παλαιστίνιους του 1948 μπορεί να γίνει κατανοητή στα πλαίσια της συνολικότερης αναταραχής που επικρατούσε εκείνη την περίοδο στην περιοχή. Ένας από τους παράγοντες που ώθησαν τόσο τις παλιές αποικιακές αυτοκρατορίες όσο και τις ΗΠΑ να αντιμετωπίσουν ευνοϊκά το σιωνιστικό κίνημα, ήταν η ανάπτυξη ενός ισχυρού αντιμπεριαλιστικού κινήματος στη Μέση Ανατολή.

Όμως, η ανικανότητα και οι προδοσίες των Αράβων ηγετών έδειξαν πόσο καταστροφικό είναι να αφήνεται η μοίρα των Παλαιστίνιων στα χέρια ανθρώπων όπως ο βασιλιάς Αμπντουλάχ της Ιορδανίας ή ο βασιλιάς Φαρούκ της Αιγύπτου.

Ωστόσο, το 1948 δείχνει επίσης πως η παλαιστινιακή υπόθεση μπορεί να βάλει πυρκαγιά σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή, δυναμώνοντας και ενώνοντας ένα μαζικό κίνημα ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τους ντόπιους συνεργάτες του.

Tζον Pόουζ, Aν Aλεξάντερ, Socialist Worker, Λονδίνο

Σάββατο, 17 Ιανουαρίου 2009

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΓΑΖΑ

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΗ ΣΤΗ ΣΦΑΓΗ



952 νεκροί Παλαιστίνιοι από την έναρξη των ισραηλινών επιχειρήσεων από τους οποίους
280 τουλάχιστον είναι παιδιά Ο ισραηλινός στρατός δε διστάζει να χρησιμοποιήσει ακόμα
και ¨απαγορευμένα όπλα¨, όπως βόμβες λευκού φωσφόρου που προκαλούν ασφυξία και
βαρύτατα εγκαύματα. Σύμφωνα με τις καταγγελίες ανθρωπιστικών οργανώσεων και
κατοίκων της Γάζας ενώ παράλληλα ο επικεφαλής των ισραηλινών στρατιωτικών
δυνάμεων δηλώνει : «Θα συνεχίσουμε την επιχείρηση στη Γάζα για να χτυπήσουμε
περισσότερο τη Χαμάς»

Σε όλο αυτό το μακελειό η ελληνική κυβέρνηση παίρνει ενεργά μέρος

1. Διέθεσε το λιμάνι στο Πλατυγιάλι του Αστακού για να μεταφερθεί εσπευσμένα πολεμικό
υλικό, πύραυλοι και εκρηκτικά βάρους 15.0000 τόνων, που στέλνουν οι αμερικάνοι
ιμπεριαλιστές στους ισραηλινούς δολοφόνους για να ολοκληρώσουν την εισβολή στη Γάζα.

2.Τα F-16 που χτυπούν σήμερα στη Γάζα είχαν "προπονηθεί" το καλοκαίρι σε κοινές
ασκήσεις με την ελληνική πολεμική αεροπορία στη Θεσσαλία και την Κρήτη

3. Οι φρεγάτες του Ισραήλ που βομβαρδίζουν τα παράλια της Παλαιστίνης και κόντεψαν να
βυθίσουν το πλοίο Dignity που μετέφερε ανθρωπιστική βοήθεια, έχουν τα νώτα τους
καλυμμένα από τη διεθνή ναυτική δύναμη που περιπολεί στα ανοιχτά του Λιβάνου με
συμμετοχή και του ελληνικού πολεμικού ναυτικού.



Την ίδια στιγμή που η ελληνική κυβέρνηση στο πλευρό των ΗΠΑ και Ισραήλ συμμετέχει σε
όλο αυτό το μακελειό προσπαθεί να συνεχίσει την επίθεση στην παιδεία, τα δημοκρατικά
δικαιώματα και ετοιμάζει νέα μέτρα ιδιωτικοποιήσεων και λιτότητας.  

 

Οι μεγάλες διαδηλώσεις πανελλαδικά μαθητών, φοιτητών, εκπαιδευτικών και εργαζομένων την Παρασκευή 9 Γενάρη, ημέρα μνήμης για το Νίκο Τεμπονέρα, έσπασε στο δρόμο τον τρομοκρατικό κλοιό που προσπάθησαν να επιβάλλουν η κυβέρνηση, οι κρατικοί μηχανισμοί και οι δυνάμεις καταστολής ενώ, μαζικά αντιπολεμικά συλλαλητήρια
σε πολλές πόλεις της Ελλάδας έδωσαν άμεση απάντηση στα νέα εγκλήματα των
ιμπεριαλιστών.



Απέναντι σε όλα αυτά και με την κυβέρνηση να μην κάνει βήμα πίσω, εντείνοντας την
επίθεση σε εκπαίδευση και εργασία (Νόμος Πλαίσιο, Ιδιωτικά Πανεπιστήμια και ΚΕΣ,
προπαρασκευαστικό έτος, ασφαλιστικό, 65ωρο κλπ) καλούμε σε συνέχιση και κλιμάκωση
του κινήματος με συνελεύσεις, καταλήψεις, διαδηλώσεις!



ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:

• ΚΑΤΩ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ
• ΚΑΜΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΣΤΗ ΣΦΑΓΗ ΣΤΗ ΓΑΖΑ 
• ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ Η ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΟΠΛΩΝ ΣΤΟ ΙΣΡΑΗΛ
• ΝΑ ΚΛΕΙΣΟΥΝ ΟΙ ΒΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΝΑΤΟ ΣΕ ΑΚΤΙΟ ΚΑΙ ΣΟΥΔΑ
• ΑΥΞΗΣΗ ΤΟΥ ΠΟΣΟΣΤΟΥ ΤΟΥ ΚΡΑΤΙΚΟΥ ΠΡΟΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ
ΠΑΙΔΕΙΑ
• ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΚΑΙ ΑΘΩΩΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΩΝ
• ΝΑ ΔΙΑΛΥΘΟΥΝ ΜΑΤ, ΜΕΑ ΚΑΙ ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ
• ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΣΥΛΟ
• ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΟΥΝ ΟΙ ΤΡΟΜΟΝΟΜΟΙ ΤΗΣ ΕΕ, ΝΑ ΜΠΛΟΚΑΡΙΣΤΕΙ Η
ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΝΟΜΟΥ ΣΤΗ ΛΑΡΙΣΑ. ΑΜΕΣΗ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ


ΚΑΛΟΥΜΕ ΣΕ

•ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΣΧΟΛΗΣ 14/1-21/1
• ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΠΕΡΙΚΥΚΛΩΣΗ ΤΟΥ ΛΙΜΑΝΙΟΥ
ΤΟΥ ΑΣΤΑΚΟΥ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ (αναχώρηση πούλμαν 8πμ από Νομαρχία)
•ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΣΤΙΣ
18:30 ΣΤΟ ΕΚΙ


ΣΧΗΜΑ IATΡΙΚΗΣ

RESISTANCE – ΕΑΑΚ