Κυριακή, 29 Νοεμβρίου 2009


Posted by Picasa

όλες και όλοι στη γενική συνέλευση του ΣΦΙΓ, παρασκευή 4 δεκέμβρη 2μμ αιθ. α'έτους



Ώρα να μιλήσει το κίνημα !

Φέτος, στα 36 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου οι χιλιάδες φοιτητές, νεολαίοι και εργαζόμενοι που βγήκαν στους δρόμους στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη, στα ίδια τα Γιάνεννα και σε όλες τις άλλες πόλεις έστειλαν ένα ξεχωριστό, ξεκάθαρο και δυνατό μήνυμα: Η αλλαγή κυβέρνησης δεν πρόκειται να μας εκτρέψει από τη σταθερή απόφασή μας - Δεν θα πληρώσουμε εμείς για την κρίση που δημιούργησαν οι τραπεζίτες και οι άλλοι καπιταλιστές. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ προχωράει με ραγδαίους ρυθμούς στην ανατροπή ακόμα και των χλωμών υποσχέσεων που άφηνε να εννοηθούν προεκλογικά, και υιοθετεί την πιο επιθετική ατζέντα σε όλα τα μέτωπα. Παράλληλα όμως, η μαχητική παρουσία των κινηματικών κομματιών στο δρόμο και σε όλους τους χώρους έχει βάλει φρένο σε πολλές από τις κεντρικές επιλογές της προηγούμενης κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας.

Στην Παιδεία η Άννα Διαμαντοπούλου ανακάλεσε όλες τις άδειες των κολλεγίων όχι βέβαια από θέση αρχής, αλλά για να βάλουν «αξιοκρατικούς όρους» στην επιχειρηματική δράση τους στο χώρο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Επίσης, δεσμεύτηκαν για την κατάργηση της βάσης του 10, που αποτέλεσε αίτημα των μαθητικών αλλά και φοιτητικών κινητοποιήσεων τα προηγούμενα χρόνια. Η σύγκρουση με το υπουργείο Παιδείας θα συνεχιστεί για να παρθούν πίσω όλες οι αντιδραστικές αιχμές του νέου Νόμου Πλαίσιο, η Αξιολόγηση των ιδρυμάτων και για να απαιτήσουμε χρηματοδότηση για υποδομές.

Ένα χρόνο μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη, το ίδιο σύστημα που όπλισε το χέρι του Κορκονέα, εκείνων που επιτέθηκαν στη Κ.Κούνεβα και σκότωναν μετανάστες στην Π.Ράλλη συνεχίζει να σκοτώνει, να βασανίζει και να τρομοκρατεί: Από τον Μοχάμεντ Καμράν, τον οικοδόμο Πακιστανό που δολοφόνησαν στο Α.Τ Νίκαιας με ηλεκτροσόκ και ξύλο, μέχρι την αστυνομοκρατία στην Αθήνα και τις 300 προσαγωγές στο συλλαλητήριο του Πολυτεχνείου, ο Χρυσοχοϊδης και το υπουργείο «προστασίας του πολίτη» έδειξε ξεκάθαρα ότι δεν διδάχτηκε τίποτα από το ξήλωμα της ρατσιστικής και αυταρχικής πολιτικής της Νέας Δημοκρατίας . Μια μέρα πριν το τριήμερο του Πολυτεχνείου, πραξικοπηματικά οι πρυτάνεις έκαναν lock-out στις σχολές του κέντρου της Αθήνας και τοποθέτησαν διμοιρίες με ΜΑΤ απ’ έξω, ενώ παρέδωσαν και τα κλειδιά στους διοικητές τους! Πρέπει να δώσουμε σε τέτοια φαινόμενα την απάντηση που τους αξίζει. Ο αγώνας για την διασφάλιση των δημοκρατικών μας δικαιωμάτων, του Ασύλου και του δικαιώματος στη ζωή είναι κοινός για τους φοιτητές τους εργάτες και τους μετανάστες.

Στις 30 Νοέμβρη οι νοσοκομειακοί γιατροί κατεβαίνουν σε 24ωρη πανελλαδική απεργιακή κινητοποίηση διεκδικώντας να καταβληθούν τα δεδουλευμένα των εφημερειών, άμεση πρόσληψη 2500 γιατρών, κάλυψη των αναγκών στα υποστελεχωμένα τμήματα και ΕΚΑΒ, άυξηση των δαπανών στον προϋπολογισμό. Χρειάζεται να συμπαρασταθούμε στον αγώνα τους.

Την 1η Δεκέμβρη «υποδεχόμαστε» την σύνοδο του ΟΑΣΕ στην Αθήνα, τους υπουργούς εξωτερικών των χωρών που με μια μεγάλη αντιπολεμική πορεία στην αμερικάνικη πρεσβεία. Η ελληνική συμμετοχή στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις του ΝΑΤΟ βαθαίνει, και ήρθε η ώρα να ζητήσουμε, μαζί με το αντιπολεμικό κίνημα από όλες τις χώρε να αποσυρθούν τώρα όλα τα στρατεύματα από το Αφγανιστάν.

Στον ένα χρόνο από την εξέγερση του Δεκέμβρη θέλουμε να βγούμε με το κίνημα στους δρόμους και τις σχολές που έκανε ολόκληρο τον κόσμο να έχει τα μάτια τους στραμμένα στην Ελλάδα πέρυσι. Με μεγάλες Γενικές Συνελεύσεις να πάρουμε αποφάσεις για 5ημερες καταλήψεις από τις 3-7 Δεκέμβρη. Να διαφυλάξουμε την έννοια του Ασύλου και να μην αφήσουμε τους πρυτάνεις να παρακάμψουν τις συλλογικές μας διαδικασίες και να βάζουν λουκέτα στις σχολές μας και την αστυνομία να τα φυλάει. Οι Δάσκαλοι και οι καθηγητές έχουν πάρει την πρωτοβουλία να καλέσουν απεργία στις 7 του Δεκέμβρη και μαζί με τα σχολεία τους να οργανώσουν μια μεγάλη πανεκπαιδευτική διαδήλωση. Οι φοιτητές αλλά και σύσσωμη η νεολαία πρέπει να ανταποκριθούν στο κάλεσμα και να πλημμυρίσουμε όλες τις πόλεις.

Δεν είμαστε μόνοι μας! Οι φοιτητές στην Αυστρία, τη Γερμανία, αλλά και στις ΗΠΑ έχουν καταλάβει τις σχολές τους διαδηλώνουν και συγκρούονται με τη συνθήκη της Μπολόνιας την υποβάθμιση των υποδομών, τη μείωση της κρατικής χρηματοδότησης αλλά και η σταδιακή κατάργηση της δωρεάν δημόσιας τριτοβάθμιας παιδείας. Η έμπνευση γι’αυτούς είναι οι αγώνες που δώσαμε το 2006-2007, και αξίζει να σταθούμε αλληλέγγυοι πλάι τους με τα δικά μας αιτήματα για να γκρεμίσουμε την παιδεία της αγοράς σε Ευρώπη και Αμερική!

  • 6/12 Κυριακή 1 χρόνο από τη δολοφονία Γρηγορόπουλου διαδηλώνουμε 14:00 από τη Νομαρχία
  • 7/12 συντονιζόμαστε με δάσκαλους και καθηγητές για πανεκπαιδευτική απάντηση στη δολοφονία του Γρηγορόπουλου διαδηλώνουμε 12:00 από την Ακαδημία
  • Κατάληψη της σχολής μας Παρασκευή 3/12- Τρίτη 8/12
  • Συντονισμός με υπόλοιπους φοιτητικούς συλλόγους.

Resistance σχήμα της EAAK στην Ιατρική

Πέμπτη, 11 Ιουνίου 2009

Η ΑΝΟΔΟΣ ΤΟΥ ΛΑ.Ο.Σ. ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ Να απομονώσουμε τους «φασίστες με τα πολιτικά»

Η άνοδος του ΛΑΟΣ στις Ευρωεκλογές παρουσιάζεται από τα ΜΜΕ ως στροφή της κοινωνίας προς τα δεξιά ή ως αποτέλεσμα των αυθόρμητων αντανακλαστικών απέναντι στην κρίση και τη μετανάστευση. Υποστηρίζουν ότι ένα τμήμα του κόσμου «τρομοκρατημένο» από τη φτώχεια και την ανεργία στρέφεται προς μια λύση «ησυχίας, τάξης και ασφάλειας». Αυτό που ξεχνάνε είναι πως ο βασικός μηχανισμός που πριμοδοτεί έντονα τους τελευταίους μήνες αυτή τη δεξιά στροφή είναι η κυβέρνηση του Καραμανλή.

Η κυβέρνηση ήταν ο πιο «τρομοκρατημένος» παίκτης του πολιτικού σκηνικού, ιδιαίτερα μετά την έκρηξη του Δεκέμβρη. Τρομοκρατημένη από την άνοδο του κινήματος, από την απώλεια ελέγχου και την κατάρευσή της στις δημοσκοπήσεις, από την κρίση όχι μόνο της οικονομίας αλλά όλων των θεσμών -αστυνομίας, δικαιοσύνης, εκκλησίας. Η διέξοδος που επέλεξε η κυβέρνηση Καραμανλή ήταν μια ιδεολογική αντεπίθεση στο κίνημα, με όπλο το ρατσισμό, την τρομοκρατία για την έλλειψη ασφάλειας και την εγκληματικότητα.

Το δίδυμο Δένδιας - Μαρκογιαννάκης ανέλαβε να υλοποιήσει αυτή την αντεπίθεση, σε συνεργασία με τα αφεντικά των ΜΜΕ. Ξαφνικά, εν μέσω κρίσης, το πρώτο θέμα δεν ήταν η οικονομία, τα κλεισίματα των εργοστασίων και οι περικοπές αλλά η εγκληματικότητα, οι «κουκουλοφόροι» και οι μετανάστες. Ηταν μια αντεπίθεση απέναντι στο κίνημα που στοχοποίησε την αστυνομία μετά τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, στους φοιτητές που τα έβαλαν με τους μπάτσους - ζαρντινιέρες και τις κατασκευασμένες διώξεις στυλ «πράσινα παπούτσια», απέναντι στους μαθητές που πολιόρκησαν τα αστυνομικά τμήματα, απέναντι στον κόσμο που δηλώνει ότι σιχαίνεται κάθε θεσμό του αστικού κράτους. «Δεν θέλετε θεσμούς και αστυνομία;», είναι η απάντηση της κυβέρνησης. Ποιος θα σας προστατεύσει τότε από την εγκληματικότητα;

Η αντεπίθεση δεν ήταν απλώς ιδεολογική, ηταν ματοβαμένη. Ειδικοί φρουροί, συνοριοφύλακες και ΜΑΤ δεν κάνουν άλλη δουλειά τους τελευταίους μήνες από επιχειρήσεις σκούπα ενάντια σε μετανάστες. Εξευτελισμοί, τραμπουκισμοί, ξυλοδαρμοί για να καταλήξουν κι άλλες χιλιάδες μετανάστες στα κρατητήρια και τις φυλακές απλώς επειδή δεν είχαν όλα τα χαρτιά τους.

Κάθε επιχείρηση μετατρέπεται σε δελτίο τύπου και «είδηση» για την κυβέρνηση που προσπαθεί να προστατεύσει το αίσθημα ασφάλειας του πολίτη. Παράλληλα Παυλόπουλος και Μπακογιάννη προωθούν το ρατσιστικό σύμφωνο της ΕΕ με το οποίο η Ελλάδα μπαίνει στην πρώτη γραμμή των απελάσεων προσφύγων και μεταναστών, παίρνοντας ευρωπαϊκή ενίσχυση για να στήσει στρατόπεδα συγκέντρωσης, να δυναμώσει την αστυνομία και την ακτοφυλακή που στέλνει μετανάστες στον πάτο της θάλασσας. Μέσα στην προεκλογική περίοδο προβλήθηκαν τα σχέδια για κατασκευή στρατόπεδου συγκέντρωσης προσφύγων στην Πάτρα και στον Ασπρόπυργο, η φιλολογία για «επανελληνοποίηση» του κέντρου της Αθήνας, σε συνδυασμό με την φαινομενικά άσχετη απειλή για κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου.

Το χαρτί του ρατσισμού παίχτηκε και συνεχίζει να παίζεται από την κυβέρνηση, ως λύση απέναντι στα αδιέξοδά τους και την κρίση τους. Στρατηγικός τους στόχος είναι ο διχασμός της εργατικής τάξης και η τρομοκράτηση του κινήματος. Πρόκειται για μια επικίνδυνη επιλογή. Θέλουν να βάλουν τους φτωχούς να ρίξουν το φταίξιμο στους ακόμα φτωχότερους, όχι στους καπιταλιστές και το σύστημα.



Η άνοδος φασιστικών και ακροδεξιών κομμάτων είναι ένα φαινόμενο που καταγράφηκε εκλογικά σε πολλές χώρες της ΕΕ. Στη Βρετανία το ναζιστικό BNP κατάφερε για πρώτη φορά να εκλέξει δύο ευρωβουλευτές. Στην Ολλανδία το ρατσιστικό «Κόμμα για την Ελευθερία» βγήκε δεύτερο κόμμα με 17%. Στην Αυστρία τα δύο κόμματα της κληρονομιάς του φασίστα Χάιντερ πήραν αθροιστικά σχεδόν 18%.

Τα ποσοστά αυτά είναι ανησυχητικά, παρόλα αυτά χρειάζεται διευκρίνιση ότι απέχουν από το να εκφράσουν κάποιο ρίζωμα των ναζί σε οποιαδήποτε από αυτές τις χώρες. Οι ναζιστικές φάλαγγες δεν παρελαύνουν στις γειτονιές, ούτε έχουν αυτή τη στιγμή δυνατότητες να μετατρέψουν τη δύναμη στις κάλπες σε δύναμη στους δρόμους. Πρόκειται για εκλογικές καταγραφές που σε πολλές περιπτώσεις μεγεθύνονται και λόγω της αποχής. Το ΛΑΟΣ πήρε 90.000 ψήφους παραπάνω από τις εκλογές του 2007, ενώ το ποσοστό του φαίνεται σχεδόν διπλάσιο. Το BNP ανέβηκε από τις 800 χιλιάδες ψήφους το 2004 στις 940.000 σήμερα, αλλά του άρκεσαν για δύο ευρωβουλευτές. Ο κόσμος που ψήφισε αυτά τα κόμματα δεν είναι φυσικά ναζί, ούτε αναγκαστικά είναι ρατσιστής. Για ένα τμήμα του εκλογικού σώματος, η ψήφος στο ΛΑΟΣ και σε αντίστοιχα κόμματα ήταν ένας, εξαιρετικά επικίνδυνος, τρόπος να τιμωρήσουν κυβερνήσεις και μεγάλα κόμματα.

Είναι η οικονομική κρίση και η πολιτική αποσταθεροποίηση σε ολόκληρη την Ευρώπη που δίνουν δυνατότητες για τους φασίστες. Η μεγάλη πολιτική αντίφαση συνεχίζει να είναι ότι ενώ τα παραδοσιακά μεγάλα κόμματα, συντηρητικοί και σοσιαλδημοκράτες έχουν ταυτιστεί λόγω της προσαρμογής της σοσιαλδημοκρατίας στην ιδεολογία της αγοράς, στην πραγματικότητα εξελίσσεται μια τεράστια πόλωση για το ποιος θα πληρώσει την κρίση. Παντού εξελίσσεται μια πόλωση ανάμεσα στα κινήματα, τους εργάτες και τη νεολαία από τη μια μεριά και τους καπιταλιστές από την άλλη για το αν η απάντηση στην κρίση είναι οι αγώνες ή η λιτότητα. Οι φασίστες προβάλλουν μια απάντηση στο δίλημμα: την κρίση να πληρώσουν οι πιο αδύναμοι, οι μετανάστες, οι μειονότητες, οι φτωχοί. Σε όλες τις χώρες οι κυβερνήσεις έχουν ήδη παίξει το χαρτί του ρατσισμού και της καταστολής, αφήνοντας ανοιχτά τα περιθώρια στους φασίστες.

Ρατσισμός

Ο Γκόρντον Μπράουν ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε το σύνθημα: «Βρετανικές δουλειές για βρετανούς εργάτες» το οποίο αξιοποιήθηκε από το BNP για να στρέψουν την εργατική ριζοσπαστικοποίηση ενάντια στους μετανάστες. Ο Μπερλουσκόνι συγκυβερνά με τους διαδόχους του Μουσολίνι, περηφανεύεται ότι θα βουλιάζει καράβια με μετανάστες στην Αδριατική, για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών που οργανώνει στο Νότο και υποδαυλίζει το ρατσισμό κατά των Τσιγγάνων. Ο Σαρκοζί αφού ξεκίνησε την καριέρα του με χολή κατά των μεταναστών δεύτερης και τρίτης γενιάς που ζουν στα προάστια, βρέθηκε επικεφαλής του συμφώνου για την «Ευρώπη-φρούριο» που θέλει να κλείσει τα σύνορα και να αντιμετωπίζει τους πρόσφυγες ως εισβολείς.

Αυτή είναι η πολιτική ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ενωσης, που γνωρίζει ότι έχει μπροστά της μεγαλύτερη κρίση, μεγαλύτερη αστάθεια και παντού νιώθει τρομοκρατημένη από το τι θα σημάνει ένα κύμα εργατικής αντίστασης. Ολοι οι «δημοκράτες» ηγέτες της ΕΕ, θεωρούν βολικό να στοχοποιούν τους μετανάστες και να πριμοδοτούν τους φασίστες, για να αποφύγουν να στοχοποιηθεί ο καπιταλισμός.

Η Αριστερά έχει την κύρια ευθύνη να σταματήσει τους φασίστες. Για να το καταφέρει χρειάζεται κάποιες καθαρές επιλογές.

Πρώτον να τους αποκαλύπτει για αυτό που πραγματικά είναι. Δεν είναι απλώς δεξιοί δημαγωγοί, λαϊκιστές και γελοίοι. Μπορεί να είναι όλα αυτά μαζί, αλλά είναι φασίστες. Τα κόμματά τους χύνουν ρατσιστικό δηλητήριο και διαμορφώνουν το χώρο για να δρουν ναζιστικές εγκληματικές συμμορίες σαν τη Χρυσή Αυγή. Χρειάζεται να καταγγέλλουμε κάθε προσπάθεια διχασμού της εργατικής τάξης, με βάση το χρώμα, τη θρησκεία, την καταγωγή, το σεξουαλικό προσανατολισμό. Οι φασίστες είναι προστάτες των αφεντικών που απολύουν και θέλουν να στρέψουν το μίσος μας κατά των πιο αδύναμων. Δεν πρέπει να τους αφήσουμε.

Δεύτερον, δεν τους αφήνουμε να αποκτήσουν ρίζες σε καμιά γειτονιά. Η Αριστερά έχει τον έλεγχο των δρόμων, των γειτονιών, των κινημάτων. Οπου προσπαθούν να εμφανιστούν ως «κινηματίες» ή ως «δημοκράτες πολιτικοί» χρειάζεται κινητοποίηση για να μην τολμάνε να ξαναεμφανιστούν. Η τακτική του να αγνοούμε τους φασίστες ή να τους αντιμετωπίζουμε ως ένα ακόμη «αστικό κόμμα», τους νομιμοποιεί να εμφανίζονται και να επηρεάζουν τμήματα του κόσμου που θέλει να παλέψει.

Τρίτον, ολόκληρη η εργατική τάξη έχει θέση μέσα στο αντιφασιστικό και αντιρατσιστικό κίνημα. Η μάχη με τους φασίστες δεν δίνεται από τη σκοπιά των δημοκρατικών ή όποιων άλλων ευαισθησιών. Είναι μια μάχη της τάξης μας ενάντια σε αυτούς που θέλουν να μας διχάσουν. Ντόπιοι και μετανάστες, εργάτες, μαθητές και φοιτητές, ανεξάρτητα από την πολιτική τους στράτευση έχουν συμφέρον να δώσουν αυτή τη μάχη. Η αριστερά έχει να κινητοποιήσει σε αντιφασιστική δράση, σύλλογους και συνδικάτα, ανεξάρτητα από την ηγεσία που έχουν.

Αντικαπιταλισμός

Τέταρτο, η μεγάλη και στρατηγική μάχη είναι να μπορέσει η αριστερά να αποτελέσει εναλλακτική λύση και την ελπίδα για όλο τον κόσμο που ριζοσπαστικοποιείται, έτσι ώστε να μην μπορούν οι φασίστες να κερδίζουν από τον φόβο. Γι' αυτό, ο αντικαπιταλισμός είναι αναγκαίο στοιχείο. Χρειαζόμαστε μια Αριστερά που προβάλει ότι μπορούμε να πάρουμε τον πλούτο από τα χέρια των καπιταλιστών, να κρατικοποιήσουμε τις τράπεζες, να κάνουμε κατάληψη στα εργοστάσια και να απαγορεύσουμε τις απολύσεις.

Μια Αριστερά που βάζει στο στόχαστρο το σύστημα και όλους τους εκπροσώπους του, έχει συγκεκριμένη στρατηγική εξόδου από την κρίση και αυτή είναι η ανατροπή του καπιταλισμού. Δεν θέλουμε μια Αριστερά που θέλει να καταλαγιάσει την οργή του κόσμου και να καλλιεργήσει αυταπάτες για «ειρηνικές» λύσεις απέναντι στην κρίση. Το μόνο που καταφέρνει αυτή η τακτική είναι να βάζει την Αριστερά στο ίδιο τσουβάλι με το πολιτικό σύστημα που ξεφτιλίζεται.

Πέμπτον, αυτή η ανάγκη υπάρχει και εκλογικά. Σε πολλές χώρες της Ευρώπης, κόμματα της Αριστεράς που φάνηκαν να προσφέρουν εναλλακτική λύση στηρίχθηκαν από μεγάλα κομμάτια της εργατικής τάξης. Στην Ολλανδία, στις τελευταίες εθνικές εκλογές του 2006, το αριστερό Σοσιαλιστικό Κόμμα εκτινάχθηκε από το 6,6% στο 16% κερδίζοντας από το κύμα αμφισβήτησης που είχε εκφραστεί και με τη νίκη του Οχι για το Ευρωσύνταγμα. Οντας πλέον «ρυθμιστικός παράγοντας», σπατάλησε όλη αυτή τη δυναμική σε κοινοβουλευτικά παζάρια, αντί να οργανώσει τους αγώνες και τώρα άφησε το πεδίο ανοιχτό στους φασίστες. Αντίστοιχη ήταν η πορεία του ΣΥΡΙΖΑ, στα ουράνια του 18% των δημοσκοπήσεων, για να καταλήξει με πάταγο στο 4,7% των Ευρωεκλογών. Η Αριστερά που προσαρμόζεται στις πιέσεις του συστήματος, όπως έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ καταγγέλλοντας τη «βία» του Δεκέμβρη, και αδειάζοντας τις πρωτοπορίες στους εργατικούς χώρους και τα Πανεπιστήμια, αφήνουν και εκλογικά περιθώρια στους φασίστες. Η αντικαπιταλιστική Αριστερά έχει καθήκοντα και στο γήπεδο των εκλογών.

Η εμπειρία της δεκαετίας του '30 παραμένει χρήσιμη σήμερα. Οι φασίστες παρέμεναν στο περιθώριο της πολιτικής ζωής για χρόνια. Η άρχουσα τάξη τους χάιδευε αλλά δεν τους είχε ανάγκη. Μέσα στην κλιμάκωση της κρίσης, κατάφεραν να στήσουν τα παραστρατιωτικά τους σώματα και να στρέψουν την οργή των μικροαστών ενάντια στους καταπιεσμένους. Η σοσιαλδημοκρατική Αριστερά τους αγνοούσε και οι σταλινικοί αρχικά τους θεωρούσαν ένα ακόμη κόμμα σαν τα άλλα. Οταν η τακτική αυτή απέτυχε, η Αριστερά έκανε το ακριβώς ανάποδο λάθος, συμμαχώντας ακόμη και με τους δεξιούς «δημοκράτες» ενάντια στους φασίστες. Ηταν τελικά οι ίδιοι αυτοί «δημοκράτες» που παρέδωσαν την εξουσία στους φασίστες, όταν τους χρειάστηκαν για να διαλύσουν το εργατικό κίνημα.

Η κρίση και η αστάθεια του καπιταλισμού ξαναγεννάει αντίστοιχα χαρακτηριστικά με τη δεκαετία του '30. Οι φασίστες προς το παρόν έχουν μόνο κάποιες εκλογικές επιτυχίες. Δεν μπορούμε να αφήσουμε τη συνέχεια να εξελιχθεί με παρόμοιο τρόπο όπως τότε. Οι αντιφασιστικές και αντιρατσιστικές πρωτοβουλίες που πήρε το ΣΕΚ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ολόκληρο το διάστημα μέχρι τις εκλογές δείχνουν ότι υπάρχει μια αριστερά που αναλαμβάνει αυτήν την ευθύνη. Οι κινητοποιήσεις στη Νέα Ιωνία και το Αιγάλεω, η διαδήλωση στην Ομόνοια με την οποία απαγορεύσαμε την νεοναζιστική παρέλαση, οι κινητοποιήσεις με τους μετανάστες που εξοργίστηκαν για το σκίσιμο του Κορανίου, οι αντιρατσιστικές διαδηλώσεις στον Αγιο Παντελεήμονα, στα Χανιά και αλλού είναι παρακαταθήκη για τις επόμενες μάχες που είναι μπροστά μας.

Στην Εργατική Αλληλεγγύη κάνουμε λόγο εδώ και καιρό για την «άτυπη συγκυβέρνηση ΝΔ-ΛΑΟΣ». Το αποτέλεσμα του ΛΑΟΣ στις Ευρωεκλογές είναι επιβεβαίωση αυτής της περιγραφής. Τουλάχιστον από το ξέσπασμα των φοιτητικών καταλήψεων του 2006, στην πολιτική σκηνή εξελίσσεται ένα «τανγκό» μεταξύ Καρατζαφέρη και Καραμανλή. Η κυβέρνηση παίζει το χαρτί του ρατσισμού και της ασφάλειας και κερδισμένος βγαίνει ο πιο γνήσιος εκφραστής αυτής της πολιτικής: οι φασίστες του ΛΑΟΣ. Αυτό παρουσιάζεται ως «δεξιά στροφή της κοινωνίας» και η ΝΔ τρέχει να προσαρμοστεί ακόμη πιο δεξιά για να καλύψει το κενό. Από το «τανγκό» δεν λείπει το ΠΑΣΟΚ, το οποίο με τον Πάγκαλο και τη Διαμαντοπούλου στην πρώτη γραμμή αντί να κοντράρει τη ρατσιστική κλιμάκωση, πήρε μέρος στη συγχορδία με ισλαμοφοβικές δηλώσεις και υποσχέσεις για ακόμη μεγαλύτερη ενίσχυση της αστυνομίας.

Ας θυμηθούμε πως όταν τα ΜΑΤ ξυλοκοπούσαν βάρβαρα τους φοιτητές, μπορεί να ήταν ο Καραμανλής που τα έστελνε, αλλά ήταν ο Καρατζαφέρης που έβγαινε να υπερασπιστεί την καταστολή, να δικαιολογήσει τις σιδερογροθιές κατά των απεργών δασκάλων, να καλεί σε κατάργηση του ασύλου. Μέσα στο Δεκέμβρη ήταν το ΛΑΟΣ που υπεράσπισε το δολοφόνο Κορκονέα και μιλούσε για πλιατσικολόγους μετανάστες. Οσο και να προσπαθούσε ο Καραμανλής να υποστηρίξει ότι «δεν συνεργάζεται με τα άκρα», ήξερε πολύ καλά ότι είχε ανάγκη το ΛΑΟΣ και για τη διαδικασία αναθεώρησης του Συντάγματος και για να στήσει επιτροπή για την Παιδεία, ακόμη και ως αποκούμπι σε περίπτωση απώλειας της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Ο Καρατζαφέρης ξέρει πώς εξελίσσεται η άτυπη συνεργασία γι'αυτό έκανε λόγο για «δύο ενοίκους στην ίδια πολυκατοικία».

Τώρα, το ΛΑΟΣ καταφέρνει να εξαργυρώσει στις κάλπες τα ανοίγματα που του έκανε η κυβέρνηση Καραμανλή. Οταν ο ανταγωνισμός είναι για το ποιος είναι ο πιο ρατσιστής και ο καλύτερος φίλος των ΜΑΤ, είναι λογικό το ΛΑΟΣ να βγαίνει κερδισμένο, ακόμη και οι Χρυσαυγίτες να αλιεύουν ψήφους. Ο Καρατζαφέρης έκανε μια από τις τελευταίες προεκλογικές του επισκέψεις στο αρχηγείο των ΜΑΤ για να δώσει τα συγχαρητήριά του. Οι Χρυσαυγίτες είχαν την ευκαιρία να τα πουν από πιο κοντά με τους Ματατζήδες στην πρόσφατη κοινή απόπειρά τους να επιτεθούν στους μετανάστες του Εφετείου.

Νεοναζί

Κάθε κίνηση της κυβέρνησης έδινε περισσότερες δυνατότητες στους φασίστες. Οι κορώνες για την εγκληματικότητα και την ανασφάλεια στις γειτονιές, έδωσε θάρρος σε μια ομάδα του ΛΑΟΣ στον Αγιο Παντελεήμονα να εμφανιστούν ως προστάτες της γειτονιάς. Η κυβέρνηση και τα ΜΜΕ το παρουσίασαν ως αυθόρμητη αντίδραση των κατοίκων. Με αυτές τις πλάτες «νομιμοποίησης» έκαναν και οι Χρυσαυγίτες την εμφάνισή τους στην περιοχή. Οταν οι νεοναζί αποφάσισαν να κάνουν ρατσιστική παρέλαση στην Αθήνα στις 9 Μάη, γνήσιες Καραμανλικές εφημερίδες, όπως ο Αδέσμευτος, τους παρουσίασαν ως «επιτροπές κατοίκων». Αντίστοιχη αλληλοσύνδεση κρατικού ρατσισμού και αποθράσυνσης των φασιστών εξελίχθηκε στην Πάτρα ενάντια στους μετανάστες και πρόσφυγες που συσσωρεύονται στο Λιμάνι. Ηταν εκεί που οι φασίστες αποπειράθηκαν να δείξουν τη δύναμή τους και ενάντια στην εξέγερση του Δεκέμβρη, παρουσιαζόμενοι ως καταστηματάρχες.

Ο μπάτσος που τόλμησε να σκίσει το Κοράνι που είχε πάνω του ένας άραβας μετανάστης πριν από λίγες βδομάδες ήταν άλλο ένα δείγμα αποθράσυνσης. Ηταν φυσικά οι βουλευτές του ΛΑΟΣ, σαν τον Πλεύρη και τον Γεωργιάδη που έτρεξαν να υπερασπίσουν το κάθαρμα, καλύτερα από τους άμεσα ενδιαφερόμενους, Μαρκογιαννάκη και Παυλόπουλο. Το ρατσιστικό ντόμινο φτάνει στα χειρότερα όριά του στις περιπτώσεις εισβολής ναζιστικών συμμοριών σε σπίτια Πακιστανών στη Νέα Ιωνία και το Αιγάλεω, στην πρόσφατη βεβήλωση του εβραϊκού νεκροταφείου στα Γιάννενα, στο κάψιμο των εκλογικών περιπτέρων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στο κέντρο της Αθήνας και σε διάφορες γειτονιές, ή στην ακύρωση βιβλιοπαρουσίασης του Γκαζμέντ Καπλάνι στην πλατεία του Αγίου Παντελεήμονα υπό την απειλή τραμπούκων.

Το βράδυ των εκλογών, πολλά στελέχη της ΝΔ έδωσαν το στίγμα ότι το «τανγκό» θα συνεχιστεί και μάλλον θα κλιμακωθεί. Ο Στυλιανίδης σχολίασε ότι η άνοδος του ΛΑΟΣ σημαίνει ότι η ΝΔ πρέπει να βγει πιο επιθετικά στα ζητήματα της ασφάλειας και της μετανάστευσης. Οι δεξιές εφημερίδες κάνουν ανοιχτά την πρόταση για συνεργασία ΝΔ-ΛΑΟΣ. Η αριστερά δεν πρέπει να μείνει άπραγη μπροστά σε αυτήν την πρόκληση, πόσο μάλλον να προσαρμοστεί και αυτή προς τα δεξιά. Το συνολικό αποτέλεσμα των ευρωεκλογών, εξάλλου, κάθε άλλο παρά δίνει περιθώρια για σταθεροποίηση της ΝΔ. Η Αριστερά έχει μια ευκαιρία να αρπάξει και να στείλει το ρατσιστικό δίδυμο Καρατζαφέρη-Καραμανλή μαζί στο σκουπιδοντενεκέ της ιστορίας.

Παρασκευή, 29 Μαΐου 2009

Απεργία πείνας Γάλλων φοιτητών κατά της ιδιωτικοποίησης στη δημόσια παιδεία


Σε απεργία... πείνας κατέφυγαν δυο Γάλλοι φοιτητές, προσπαθώντας να αναγκάσουν την πολιτική εξουσία να αντιληφθεί τη σοβαρότητα των αιτημάτων τους, ενάντια στα κυβερνητικά σχέδια για ιδιωτικοποιήσεις στην Ανώτατη Δημόσια παιδεία.

«Είμαι έτοιμος να φτάσω ως τα άκρα», δηλώνει ο 22χρονος David Caunègre, πρωτοετής φοιτητής Ιστορίας, στο πανεπιστήμιο Bordeaux III. Και πράγματι, μαζί με το συμφοιτητή του, Nathan, έχουν ήδη επιλέξει να φτάσουν μέχρι τα άκρα για να υπερασπιστούν τα πολιτικά τους πιστεύω: από τη Δευτέρα βρίσκονται σε απεργία πείνας, με σκοπό να διαδηλώσουν κατά των ιδιωτικοποιήσεων στη Δημόσια Παιδεία.

Η εν λόγω διαμαρτυρία, ωστόσο, δεν αποτελεί κεραυνό εν αιθρία. Από το Φεβρουάριο πάνω από τα μισά γαλλικά πανεπιστήμια βρίσκονταν υπό κατάληψη, διαδηλώνοντας κατά του διαβόητου νόμου «LRU», ο οποίος εισήγαγε μια σειρά από μεταρρυθμίσεις στην δημόσια πανεπιστημιακή εκπαίδευση, ανοίγοντας το δρόμο, στην ουσία, για την εισαγωγή των ιδιωτικών κεφαλαίων σε αυτή. Ωστόσο, τις τελευταίες εβδομάδες, η μαζικότητα των κινητοποιήσεων έχει εξασθενήσει, υπό το βάρος των κυβερνητικών πιέσεων στα συνδικάτα και των απειλών για μια «χαμένη εξεταστική».

Και ενώ υπό αυτές τις συνθήκες τα περισσότερα πανεπιστήμια έχουν αρχίσει και πάλι τα μαθήματα, οι δυο φοιτητές από το Bordeaux III αποφάσισαν να μην παραδώσουν τα όπλα τόσο εύκολα. «Αγωνιζόμαστε επί μήνες, αλλά τα αιτήματά μας δεν εισακούονται. Πρέπει να φτάσουμε στα άκρα για να μας λάβουν σοβαρά υπόψη;», αναρωτιέται ο David και προσθέτει: «Σε μερικά πανεπιστήμια υφίστανται ήδη «διπλώματα» που τιτλοφορούνται «Michelin» ή «Dassault»! Ποιος, όμως, θα χρηματοδοτήσει τις ανθρωπιστικές σπουδές, όπως την ιστορία; Σίγουρα όχι η Coca Cola, ούτε και η Danone». Και αυτή είναι μόνο μια πτυχή του νόμου «LRU», ο οποίος ανοίγει την ουσία την «πόρτα» σε όλες τις πολυεθνικές επιχειρήσεις που επιθυμούν να «χρηματοδοτήσουν», αλλά στην πραγματικότητα να ελέγξουν τη δημόσια παιδεία.

Ήδη οι απεργοί πείνας έχουν την αμέριστη συμπαράσταση της εθνικής επιτροπής κινητοποίησης των φοιτητών, η οποία έχει αποστείλει επιστολή προς το Γάλλο Πρόεδρος, Νικολά Σαρκοζί, και προς τους υπουργούς του, προβάλλοντας τα αιτήματα των δύο απεργών. «Μέσω αυτής της απεργίας πεινάς, είμαι πεπεισμένος ότι κανείς πλέον δε θα μπορεί να αγνοήσει το κίνημά μας», δηλώνει με αποφασιστικότητα ο David.

Πηγή: Liberation

Τρίτη, 26 Μαΐου 2009

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=47516&ref=search


ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α

Επένδυση ελπίδας

Το εγχείρημα της Αντικαπιταλιστικής Αριστερής Συνεργασίας για την Ανατροπή, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στην οποία συσπειρώθηκαν 11 οργανώσεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς, έχει σημαντικά πλεονεκτήματα και αποτελεί την πιο φερέγγυα λύση για κάθε κομμουνιστή, για κάθε αριστερό ριζοσπάστη

Ποια θα πρέπει να είναι η στάση των κομμουνιστών και άλλων αριστερών αντικαπιταλιστών πολιτών στις ευρωεκλογές της 7ης του Ιούνη;

Κατ' αρχήν μια θεμιτή και καθ' όλα σεβαστή στάση είναι εκείνη της αποχής από την εκλογική διαδικασία, στο βαθμό που αυτή υποδηλώνει τόσο την αντίθεση στο κυρίαρχο πολιτικό σύστημα όσο και την αναποτελεσματικότητα των εκλογών και των θεσμών, όπως το ευρωκοινοβούλιο, που προκύπτουν από αυτές και τούτο από τη σκοπιά της ανατροπής της κυρίαρχης καπιταλιστικής τάξης πραγμάτων.

Τη στάση αυτή θα επιλέξουν, όπως πάντοτε, οι συνιστώσες του αντιεξουσιαστικού-αναρχικού χώρου, οι οποίες και αποτελούν κομμάτι της ριζοσπαστικής Αριστεράς, με το οποίο, παρά τις όποιες διαφωνίες, θα πρέπει να επιδιώκεται η συνεργασία στο πεδίο των μαζικών αγώνων.

Την ίδια στάση είναι πολύ πιθανόν να ακολουθήσουν και πολλοί άλλοι κυρίως νέοι, απογοητευμένοι, τόσο από τα κόμματα εξουσίας όσο και από την κυρίαρχη Αριστερά. Και ανάμεσά τους υπάρχουν πολλοί που αύριο μπορεί να ενταχθούν σε ένα μαζικό κίνημα αντικαπιταλιστικής αντίστασης και ανατροπής.

Για όσους εκτιμούν ότι και οι εκλογές αποτελούν ένα, δευτερεύον έστω,μέσο πάλης υπάρχουν διάφορες επιλογές.

Μία από αυτές είναι το ΠΑΣΟΚ σαν το μη χείρον βέλτιστον σε σχέση με τη Ν.Δ. Ομως η παγκόσμια εμπειρία αλλά και το πρόσφατο ελληνικό παρελθόν της σοσιαλδημοκρατίας, μάλλον αποδεικνύουν ότι ακριβώς επειδή ο νεοφιλελευθερισμός αποτελεί τη σύγχρονη έκφραση του καπιταλισμού, όσοι, όπως το ΠΑΣΟΚ, δεν θέτουν σε αμφισβήτηση τον καπιταλισμό, μετατρέπονται και οι ίδιοι σε διεκπεραιωτές της νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Αυτό συμβαίνει και με το ΠΑΣΟΚ. Ετσι τα μόνα αριστερά στοιχεία που του απέμειναν, είναι ο ψευδεπίγραφος σοσιαλιστικός του τίτλος και ένας αριστερός λαϊκός κόσμος που το ακολουθεί μη έχοντας συνειδητοποιήσει ότι έχει μετατραπεί σε πράσινη Δεξιά.

Μια άλλη επιλογή είναι οι Οικολόγοι. Η δημοσκοπική και όχι μόνο προβολή τους από τα μέσα του συστήματος, σε συνδυασμό με τη συντηρητική μετάλλαξή τους σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, μάλλον σαν στημένο και ελεγχόμενο από το σύστημα κυματοθραύστη της λαϊκής δυσαρέσκειας μπορεί να τους χαρακτηρίσει, παρά σαν δύναμη ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Απομένουν τα αριστερά σχήματα ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ, μεμονωμένες δυνάμεις της Αριστεράς όπως το Μ-Λ ΚΚΕ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Οι δυνάμεις αυτές λόγω των πραγματικών ουσιαστικών διαφορών τους είναι αδύνατον να υλοποιήσουν την πτυχή της προτροπής του σεβάσμιου αγωνιστή της Αριστεράς Μανώλη Γλέζου για κοινή κάθοδο στις εκλογές. Παρ' όλα αυτά η πρόταση Γλέζου δεν είναι ούτε «θέμα για επιθεωρήσεις», όπως έσπευσε να τη χαρακτηρίσει για να την απαξιώσει η Αλέκα Παπαρήγα, ούτε υλοποιείται μέσα από τον ΣΥΡΙΖΑ, όπως δήλωσε με περίσσια δόση αλαζονείας ο Αλέξης Τσίπρας. Αντίθετα, όχι μόνον εκφράζει τον πόθο πολλών αγνών αριστερών, αλλά κυρίως την επιτακτική αναγκαιότητα κοινής, παρά τις διαφορές, δράσης ενάντια στη νεοφιλελεύθερη αντιλαϊκή λαίλαπα. Ως εκ τούτου με αυτήν τη μιορφή θα πρέπει να υιοθετηθεί και να σφυρηλατηθεί στο πεδίο των καθημερινών αγώνων και τούτο πέρα από τις όποιες εκλογικές συνεργασίες. Μπροστά λοιπόν σε αυτήν τη διασπασμένη εκ των πραγμάτων Αριστερά τι να επιλέξει κάποιος που πρεσβεύει την ανατροπή του καπιταλισμού και την επικράτηση της κατώτερης φάσης της κομμουνιστικής κοινωνίας, του σοσιαλισμού;

Ο ΣΥΡΙΖΑ και πιο ειδικά η κύρια συνιστώσα του, ο Συνασπισμός, παρά την αριστερή στροφή του στη μετά Κωνσταντόπουλο εποχή, συνεχίζει να αποτελείται σε μεγάλο βαθμό από ΠΑΣΟΚους με πολιτικά, κι ακόμη από βαθύτατα συντηρητικές δυνάμεις, όπως με τον πιο περίτρανο τρόπο αποδείχτηκε πρόσφατα στον χώρο των πανεπιστημιακών. Στην κάθε περίπτωση, ακόμη και η κυρίαρχη αριστερή συνιστώσα του δεν προχωρεί πέρα από μια αντινεοφιλελεύθερη στάση και τελικά πέρα από την ουτοπία ενός καπιταλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο. Πιο ειδικά, ο φιλοευρωπαϊκός προσανατολισμός του είναι τέτοιος που ούτε την από μέρους του επικρότηση της συνθήκης του Μάαστριχτ δεν τολμά να αναιρέσει.

Το ΚΚΕ παρά τις θετικές διακηρύξεις του περί αναγκαιότητας του σοσιαλισμού-κομμουνισμού, παρά το ότι είναι αναμφίβολα η πλέον μαζική οργανωμένη αριστερή δύναμη αντίστασης, παρά τη σαφή του στάση ενάντια στην Ευρωπαϊκή Ενωση, ιδιαίτερα το τελευταίο διάστημα, με αποκορύφωμα το 18ο Συνέδριό του, έχει περάσει στην πλέον σεχταριστική περίοδο της μεταπολεμικής του ιστορίας. Ο απομονωτισμός και η αντιμετωπική τακτική τού έχει γίνει δεύτερη φύση. Η ίδια η έννοια της Αριστεράς αμφισβητείται από επιφανή στελέχη του για να καταδειχτεί και με αυτόν τον τρόπο η μοναδικότητά του. Πρόσφατα, επικύρωσε με τον πλέον επίσημο τρόπο τη σταλινική του στροφή αποδεικνύοντας ότι το όραμά του για το μέλλον είναι και οι πλέον σκοτεινές πτυχές του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Τέλος, κατά τη διάρκεια του νεολαιίστικου ξεσπάσματος του Δεκέμβρη, εκδήλωσε έντονα συντηρητικά χαρακτηριστικά θέτοντας σε αμφισβήτηση τον όποιο μέχρι σήμερα ριζοσπαστικό του χαρακτήρα. Ετσι διέψευσε τις προσδοκίες που δημιούργησε σε ορισμένους από εμάς, μετά την έστω και άδηλη αυτοκριτική του απέναντι στα ατοπήματα της κυβέρνησης Τζαννετάκη και της ίδρυσης του Συνασπισμού, την προβολή της εναλλακτικής του σοσιαλισμού, τα όποια άτολμα έστω ανοίγματά του σε δυνάμεις πέρα από το ίδιο, τη δειλή έστω ανοχή της κριτικής στάσης απέναντι στον «υπαρκτό».

Οι διάφοροι μοναχικοί καβαλάρηδες της Αριστεράς τύπου ΜΛ-ΚΚΕ, παρά τη συνέπειά τους στο πεδίο των καθημερινών αγώνων, συνέπεια η οποία αφορά και τη μετωπική τους στάση στις μάχες του μαζικού κινήματος, εκτός του ότι δεν απέχουν ουσιαστικά πολύ από την πρόσφατη ανάλυση του ΚΚΕ περί «υπαρκτού», παρά την κρισιμότητα των καιρών, φαίνεται να θέτουν υπεράνω όλων την καθαρότητα του μικρομάγαζού τους.

Το εγχείρημα της Αντικαπιταλιστικής Αριστερής Συνεργασίας για την Ανατροπή, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στην οποία συσπειρώθηκαν 11 οργανώσεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς έχει σημαντικά πλεονεκτήματα και αποτελεί την πιο φερέγγυα λύση για κάθε κομμουνιστή, για κάθε αριστερό ριζοσπάστη.

* Η συγκρότησή του και μόνον αποτελεί απτή απόδειξη μιας αντισεχταριστικής στάσης, απόδειξη κατανόησης της αναγκαιότητας συγκρότησης ενός αντικαπιταλιστικού-αντιιμπεριαλιστικού μετώπου.

* Οι συνιστώσες της έχουν αποδείξει με τη στάση τους στους μαζικούς αγώνες και πιο ειδικά με τη στάση τους τον τελευταίο Δεκέμβρη ότι το κύριο μέλημά τους δεν είναι να καθησυχάσουν τους «φιλήσυχους πολίτες», αλλά να πλήξουν και τελικά να ανατρέψουν το σύστημα.

* Οι ίδιες συνιστώσες αντιμετωπίζουν κριτικά τον «υπαρκτό σοσιαλισμό» και ταυτόχρονα έχουν ανοίξει διάλογο για τον σοσιαλισμό του μέλλοντός μας.

* Οι θέσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ενάντια στην Ε.Ε. είναι σαφέστατες θέτοντας ξεκάθαρα και το ζήτημα της αποδέσμευσης από αυτήν.

* Οι σύντροφοι που συγκροτούν τους ηγετικούς πυρήνες των οργανώσεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ειδικότερα εκείνοι του ΝΑΡ, για την ιστορική ηγεσία του οποίου τυχαίνει να έχω ιδία αντίληψη, είναι γνήσιοι αγωνιστές της κομμουνιστικής Αριστεράς, οι οποίοι δεν θρέφονται από την πολιτική, όπως οι γραφειοκράτες, αλλά υπηρετούν ανιδιοτελώς την υπόθεση στην οποία έχουν ταχθεί.

Βεβαίως, η συγκρότηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι μόνον η αρχή μιας επίπονης διαδικασίας, η οποία βρίσκεται σε εξέλιξη, και κανείς δεν μπορεί να προδικάσει ούτε τις δυνατότητες διείσδυσής της σε ευρύτερες λαϊκές μάζες ούτε την ίδια τη συνέπεια όλων των συνιστωσών της. Πάντως με τα σημερινά δεδομένα η εκλογική και κυρίως η μετεκλογική στήριξή της αποτελεί μια έντιμη, ξεκάθαρα αντικαπιταλιστική, συγκρουσιακή, μετωπική, αντισεχταριστική στάση, μια επένδυση ελπίδας για το κόκκινό μας μέλλον. *

Πέμπτη, 21 Μαΐου 2009

Αφίσες της Οκτωβριανής Επανάστασης


Ιούνης του 1919. Στην επαναστατημένη Ρωσία μαίνεται ο εμφύλιος πόλεμος ενάντια στις ορδές των παλιών τσαρικών στρατηγών και την εισβολή των ιμπεριαλιστικών στρατών. Το νεαρό εργατικό κράτος αντιστέκεται ρίχνοντας όλες του τις δυνάμεις σε αυτή τη σκληρή μάχη. Οι καλλιτέχνες βρίσκονται στην πρώτη γραμμή.

Αν αναρωτιέται κανείς τι θα μπορούσε να προσφέρει η τέχνη στην μάχη της επανάστασης, το λεύκωμα που κυκλοφόρησε πρόσφατα το Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο με τις αφίσες του Κόκκινου Οκτώβρη, δίνει την απάντηση.

Ανάμεσα στο 1918 και το 1921 στην επαναστατική Ρωσία τυπώθηκαν πάνω από 3600 διαφορετικές αφίσες. Το Τμήμα Φιλολογίας και Εκδόσεων (Λιτιζντάτ) που ιδρύθηκε τον Ιούνη του 1919 θα κυκλοφορήσει μέχρι τον Γενάρη του 1921, 29,8 εκατομμύρια αντίτυπα αφισών - ένας αριθμός εκπληκτικός για τα τεχνολογικά δεδομένα εκείνης της εποχής. Οι αφίσες, που στηρίζονταν περισσότερο στην εικόνα και λιγότερο στις λέξεις ήταν το μέσο επικοινωνίας που επέλεξαν οι Μπολσεβίκοι για να απευθύνουν όσο το δυνατόν πλατύτερα το μήνυμα της Επανάστασης. Και το πέτυχαν. Εχοντας μαζί τους τον καλύτερο σύμμαχο: τους χιλιάδες καλλιτέχνες - γνωστούς και άγνωστους - που αγκάλιασαν την επανάσταση γιατί είδαν στη δημοκρατία των σοβιέτ το απέραντο πεδίο ελευθερίας για να εκφράσουν εκρηκτικά τη δημιουργικότητά τους. Ο Οκτώβρης και τα χρόνια που ακολούθησαν ήταν πραγματικά το "πανηγύρι των καταπιεσμένων" και στο επίπεδο της καλλιτεχνικής δημιουργίας.

Οι αφίσες αποτυπώνουν με τον πιο άμεσο και πρακτικό τρόπο τη σχέση της τέχνης με την επανάσταση. Οσον αφορά στο περιεχόμενο ξεκινούν με τον άμεσο στόχο της παρότρυνσης για νίκη του Κόκκινου Στρατού στον Εμφύλιο και την καταγγελία των ιμπεριαλιστών και φτάνουν να αγγίζουν ακόμα και το παραμικρό θέμα της καθημερινής ζωής - τη θέση των γυναικών στην κοινωνία και την οικογένεια, την εκπαίδευση και τη γνώση, τις καταπιεσμένες από τον Τσάρο εθνότητες, τον αλκοολισμό, μέχρι τα δικαιώματα των παιδιών.

Οσο εντυπωσιακό είναι το περιεχόμενό των αφισών, άλλο τόσο πρωτοπόρα είναι η μορφή τους. Αξιοποιώντας κάθε μορφή της προεπαναστατικής τέχνης, οι καλλιτέχνες του κινήματος των αφισών προχωρούν σε πειραματισμούς και ευρηματικότητα μπολιάζοντας την παράδοση με την αστείρευτη δυναμική της επαναστατικής απελευθέρωσης. Η παραδοσιακή ξυλογραφία του 18ου αιώνα (τα λούμποκ), οι βυζαντινές αγιογραφίες, οι διαφημιστικές αφίσες και τα σατυρικά σκίτσα των αρχών του 20ου αιώνα, η αφαιρετική διάσταση της Ρωσικής Πρωτοπορίας, βάζουν το στίγμα τους στις αφίσες της Οκτωβριανής Επανάστασης δημιουργώντας έναν εντελώς πρωτότυπο - και αρκετές φορές αμφίδρομο - τρόπο οπτικής επικοινωνίας ανάμεσα στους δημιουργούς-καλλιτέχνες και τους "αποδέκτες" εργάτες και αγρότες της Ρωσίας.

Ετσι, παράγονται αφίσες από τον πρώην αγιογράφο Αλεξάντερ Απσιτ που συχνά παραλάσσουν θέματα των εκκλησιαστικών εικόνων με σύγχρονα περιεχόμενο. Αφίσες από τον Ντμίτρι Μουρ που κουβαλούσε μαζί του και όλη την εμπειρία από την επανάσταση του 1905 στην οποία συμμετείχε ενεργά. Αφίσες από τον Βίκτορ Ντένι, βετεράνο σκιτσογράφο των σατυρικών περιοδικών πριν από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Αφίσες από τους ζωγράφους της Ρώσικης Πρωτοπορίας, όπως τον Λεμπέντεφ και τον Λιζίτσκι. Και τέλος, αφίσες από τους πρωτοπόρους του κινήματος των Παράθυρων ΡΟΣΤΑ - τον Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι, τον Μαλιούτιν, τον Τσερεμνίκι.

Τα Παράθυρα ΡΟΣΤΑ πήραν το όνομά τους από τον Ρωσικό Οργανισμό Τηλεγράφων (ΡΟΣΤΑ) που ανέλαβε την τεχνική στήριξη για τη μαζική παραγωγή αφισών. Χρησιμοποιώντας την παράδοση των λούμποκ, οι καλλιτέχνες δημιουργούσαν τεράστιες αφίσες-εφημερίδες τοίχου (συνήθως διαστάσεων 0,90 επί 2,20 μέτρων) που έμπαιναν στα κεντρικά σημεία και των πιο απομακρυσμένων χωριών. Η μορφή τους αποτελούνταν από διαδοχικά "παράθυρα", που έμοιαζαν πολύ με τα σημερινά κόμικς. Το σύνθημα του Μαγιακόγσκι και των συντρόφων του στα ΡΟΣΤΑ ήταν "όχι τέχνη για την τέχνη, αλλά τέχνη μέσα στη ζωή και την παραγωγή". Ο τρόπος με τον οποίο παράγονταν οι αφίσες ακολουθούσε τη δημοκρατία των σοβιέτ. Κάθε βδομάδα το επιτελείο δεκάδων καλλιτεχνών συζητούσε κι αποφάσιζε ποιο θέμα θα είχαν σαν αιχμή και ποιοι θα αναλάμβαναν να δώσουν ιδέες. Το αποτέλεσμα ήταν μια καταπληκτική παραγωγή σε ρυθμούς και ευρηματικότητα.

Δεν σημαίνει ότι οι Μπολσεβίκοι συμφωνούσαν πάντα με το περιεχόμενο ή τη μορφή των αφισών. Για παράδειγμα, ο Λένιν όταν είδε μια αφίσα που έγραφε "Το κράτος των εργατών και των αγροτών θα διαρκέσει για πάντα", πρόβαλε αντιρήσεις. "Είναι λάθος", έλεγε, "ο απώτερος στόχος μας είναι μια κοινωνία χωρίς τάξεις και κράτος". Αλλά ποτέ, ούτε ο Λένιν, ούτε ο Τρότσκι, ούτε το κόμμα των Μπολσεβίκων διανοήθηκε να απαγορεύσει την καλλιτεχνική δημιουργία και να επιβάλλει πρότυπα στους δημιουργούς των επαναστατικών αφισών. Οι απαγορεύσεις και η επιβολή προτύπων (ο "σοσιαλιστικός ρεαλισμός" σαν μόνη επιτρεπόμενη μορφή τέχνης) ήταν αποτέλεσμα της κυριαρχίας της σταλινικής αντεπανάστασης στα τέλη της δεκαετίας του 1920.

Τετάρτη, 20 Μαΐου 2009

Φοιτητικές Εκλογές 2009


Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων
(Ιωάννινα)
ΨήφισανΕγκυραΑκυραΛευκά
5011482318849
96.25%3.75%1.02%
Παράταξη20092009 %20082008 %ΜεταβολήΜεταβολή %
ΔΑΠ184438.23%227641.78%-432-3.55%
ΠΑΣΠ138928.8%148427.24%-951.56%
ΠΚΣ82517.11%96417.7%-139-0.59%
Ε.Α.Α.Κ.3527.3%3015.53%511.77%
Αριστερή Ενότητα2164.48%2714.98%-55-0.5%
ΑΛΛΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ701.45%
0%701.45%
ΑΛΛΑ ΔΕΞΙΑ450.93%
0%450.93%
Αγ. Κινήσεις330.68%
0%330.68%
ΔΙΑΦΟΡΟΙ--1001.84%--
Γένοβα--120.22%--
Συγκεντρωτικά αποτελέσματα σε 153 AEI
ΨήφισανΕγκυραΑκυραΛευκά
850728224528271107

96.68%3.32%1.35%
Παράταξη20092009 %
ΔΑΠ3093037.61%
ΠΑΣΠ2305028.03%
ΠΚΣ1218714.82%
Ε.Α.Α.Κ.76799.34%
Αριστερή Ενότητα42145.12%
ΑΛΛΑ ΔΕΞΙΑ12841.56%
ΑΛΛΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ7680.93%
ΔΙΑΦΟΡΟΙ6060.74%
Αγ. Κινήσεις4200.51%

Αποτελέσματα Φοιτητικών Εκλογών- Άρθρο από την Εργατική Αλληλεγγύη

Σύγκρουση με την κυβέρνηση Καραμανλή και τις επιθέσεις της είναι το μήνυμα που έστειλαν τα αποτελέσματα των φοιτητικών εκλογών της 13ης Μάη. Παρά τη μειωμένη συμμετοχή σε σχέση με το 2008, οι φοιτητές, που βρέθηκαν στο επίκεντρο της εξέγερσης του Δεκέμβρη, εκφράσανε τη διάθεσή τους να συνεχίσουν τους αγώνες για να πληρώσουν την κρίση αυτοί που τη δημιούργησαν.

Ο μεγάλος χαμένος των φοιτητικών εκλογών ήταν η κυβερνητική παράταξη της ΔΑΠ. Η αισθητή πτώση της, κοντά 4000 ψήφους, αντανακλά την οργή των φοιτητών για τις επιθέσεις της κυβέρνησης της ΝΔ στην Εκπαίδευση και συνολικά στην εργατική τάξη και τη νεολαία. Ως δείγμα της διάθεσης των φοιτητών να τελειώνουν με την κυβέρνηση Καραμανλή πρέπει να θεωρηθεί και η αύξηση του ποσοστού της ΠΑΣΠ. Η άνοδός της -περίπου 2,5%- δε σημαίνει σε καμιά περίπτωση ότι οι φοιτητές στηρίζουν τον Γιώργο Παπανδρέου και την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ που σε όλα τα μεγάλα μέτωπα βασική επιλογή τους είναι η συναίνεση με τη ΝΔ.

Το μήνυμα ήταν σαφές και για τις παρατάξεις που ανήκουν στην κοινοβουλευτική αριστερά, την ΠΚΣ και την ΑΡΕΝ, που είδαν τις ψήφους και τα ποσοστά τους να πέφτουν. Η επιλογή της ΠΚΣ το Δεκέμβρη να ακολουθήσει τη στάση του ΚΚΕ και όχι απλά να απέχει από το κίνημα που εξεγέρθηκε, αλλά και να προσπαθεί να εμποδίσει την ανάπτυξή του με καταγγελίες για προβοκάτορες και αλυσίδες στις πόρτες των σχολών προσφέροντας έτσι πολύτιμη βοήθεια στην κυβέρνηση, της κόστισαν. Αντίστοιχα αποτελέσματα είχε και η ΑΡΕΝ που, όπως και ο ΣΥΡΙΖΑ, ταλαντεύτηκε σε όλες τις κρίσιμες στιγμές του κινήματος.

Η εκλογική επιτυχία της αντικαπιταλιστικής αριστεράς στις σχολές, μέσα από σχήματα της ΕΑΑΚ, που ήταν η μόνη στις τάξεις της Αριστεράς που σημείωσε άνοδο τόσο σε ψήφους όσο και σε ποσοστό, έδειξαν τη στήριξη των φοιτητών στις δυνάμεις που πρωταγωνίστησαν το Δεκέμβρη για να ξεδιπλωθεί και να οργανωθεί το κίνημα. Τα θετικά αποτελέσματα της ΕΑΑΚ είναι πολύτιμο κρατούμενο για τις μάχες του επόμενου διαστήματος, όπως η μη εφαρμογή του νόμου πλαίσιο, η αντίσταση στην κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, οι Ευρωεκλογές.

Τα αποτελέσματα των εκλογών και οι δυνατότητες που ανοίγονται για την αντικαπιταλιστική αριστερά στις σχολές, συζητήθηκαν στην εκδήλωση «Το φοιτητικό κίνημα μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη» που έγινε στο τετραήμερο Μαρξισμός 2009 το περασμένο Σαββατοκύριακο με ομιλητές φοιτητές μέλη της ΕΑΑΚ.

«Η ΔΑΠ έπεσε και αυτό εκφράζει την οργή των φοιτητών για την κυβέρνηση της ΝΔ», είπε η Αργυρή Ερωτοκρίτου από την Ιατρική Ιωαννίνων. «Το ίδιο εκφράζει και η άνοδος της ΠΑΣΠ. H ΠΚΣ σημείωσε πτώση γιατί αποφάσισε να σπάσει τους δεσμούς της με το τεράστιο κομμάτι των φοιτητών που έδινε τη μάχη το Δεκέμβρη. Η ΑΡΕΝ έπεσε γιατί βρέθηκε πίσω από τη διάθεση του κινήματος.

Δύναμη

Η άνοδος της ΕΑΑΚ είναι η έκφραση ότι ο κόσμος θέλει να δώσει την κόντρα με όσα προσπαθεί να περάσει η κυβέρνηση και η άρχουσα τάξη στα Πανεπιστήμια. Η ένταξη του δικτύου της Πρωτοβουλίας ΓΕΝΟΒΑ άνοιξε τη δυνατότητα νέων σχημάτων των ΕΑΑΚ, βοήθησε να αυξηθεί η δύναμη των αντικαπιταλιστών».

«Τα ΕΑΑΚ κατάφεραν να καταγράψουν την πολιτική τους παρουσία στις φοιτητικές εκλογές», τόνισε ο Διονύσης Ρεβύσιος από τους Ηλεκτρολόγους ΕΜΠ, «Αν κάτι έχει πληγώσει τη ΝΔ μετά το Δεκέμβρη είναι η δυνατότητα των μαζών και της νεολαίας να παράγει πολιτικούς τριγμούς, αστάθεια, στα πολιτικά κέντρα. Γι΄αυτό υπάρχει αναδίπλωση της κυβέρνησης σε σχέση με τα ΚΕΣ χωρίς αυτό να σημαίνει ότι έχει φύγει από τις στρατηγικές επιλογές της».

«Είναι ζήτημα για τις δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς να βάλουν σε άλλη τροχιά το φοιτητικό κίνημα με χαρακτηριστικά ανατροπής», είπε ο Παναγιώτης Λούβρος από Μηχανολόγους ΕΜΠ, «Οι δυνάμεις της ΕΑΑΚ κατόρθωσαν να συσπειρώσουν κοινωνικοπολιτικές δυνάμεις που είναι μαγιά για τις μάχες που έρχονται. Εκφράστηκε σε ένα βαθμό η ριζοσπαστικοποίηση του κόσμου, αλλά το ζήτημα είναι τι θα κάνει η ΕΑΑΚ στο εξής, για να σπάσει η γραμμή της υποταγής και η λογική του ατομικού δρόμου μέσα στο φοιτητικό κίνημα».

«Τα αποτελέσματα των εκλογών δείχνουν ότι νεολαία δεν ενσωματώνεται, διεκδικεί απαντήσεις με διαφορετική πολιτική τοποθέτηση», είπε ο Νίκος Πλεύρης από την Ιατρική Αθήνας, «Η ενιαία καταγραφή της ΕΑΑΚ με την Πρωτοβουλία ΓΕΝΟΒΑ στις περσινές εκλογές και η φετινή πραγματική ενωτική φυσιογνωμία ήταν σημαντικό κομμάτι της αναβάθμισης της εκλογικής καταγραφής των ΕΑΑΚ. Γιατί αποτελεί πρόκληση για τα ΕΑΑΚ να συνθέσουν με νέες πολιτικές λογικές, αποτελεί αίτημα των καιρών η Αριστερά να βάζει το πήχη στο ύψος που της ζητάται και όχι στο ύψος που είχε συνηθίσει».

«Ολοι προσπάθησαν να χτυπήσουν τους αντικαπιταλιστές στις σχολές αλλά δεν το κατάφεραν», είπε ο Παντελής Παναγιωτακόπουλος, μεταπτυχιακός στο Πάντειο, Τα ΕΑΑΚ έχουμε να δώσουμε μάχες το επόμενο διάστημα ενάντια στις επιθέσεις στην Εκπαίδευση αλλά όχι μόνο εκεί. Η παρουσία των φοιτητών σε πολιτικές μάχες, όπως είναι η μάχη των Ευρωεκλογών, είναι ιδιαίτερα σημαντική. Όπως και στις φοιτητικές εκλογές να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις οι φοιτητές να στηρίξουν το ενωτικό ψηφοδέλτιο της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις Ευρωεκλογές».

Τρίτη, 5 Μαΐου 2009

Παρέμβαση στο διήμερο της ΕΑΑΚ

Το σύστημα αντιμετωπίζει τη μεγαλύτερη οικονομική κρίση από τη δεκαετία του ’30. Καθημερινά ακούμε για τις βουτιές των χρηματιστηρίων, τις καταρρεύσεις τραπεζών και τα πακέτα διάσωσης που προσφέρουν οι κυβερνήσεις για να κλείσουν τις μαύρες τρύπες της αγοράς. Πρόκειται για μία κρίση του ίδιου του συστήματος και όχι μία κρίση του νεοφιλελευθερισμού ή του χρηματοπιστωτικού συστήματος μόνο. Μερικούς μήνες νωρίτερα κάποιοι –ακόμα και κομμάτια της αριστεράς- επιχειρηματολογούσαν υπέρ αυτής της λογικής. Σήμερα είναι πολύ δύσκολο να τους πιστέψουμε. Πλέον η κρίση είναι ορατή στην καθημερινότητα μας με τις τεράστιες επιθέσεις των αφεντικών και των κυβερνήσεων απέναντι στους εργαζόμενους, είτε σημαίνει με τις μαζικές απολύσεις, τα κλεισίματα εργοστασίων, το πάγωμα ή το πετσόκομμα των μισθών κλπ.
Η Ελλάδα δε θα μπορούσε να βρίσκεται σε χειρότερη θέση μέσα στην περίοδο αυτή. Ήταν μία από τους μεγάλους επενδυτές στις αγορές του πρώην Ανατολικού μπλοκ που αυτή τη στιγμή αποδεικνύονται μαύρες τρύπες στη σημερινή κρίση. Επιπλέον η οικονομία της Ελλάδας φρόντισε τα προηγούμενα χρόνια να απλωθεί πέρα από τα Βαλκάνια, κάτι που την κάνει ανοιχτή σε όλα τα χτυπήματα της διεθνούς κρίσης. Όλα αυτά είναι που δεν επιτρέπουν στην ελληνική κυβέρνηση να προβεί σε κινήσεις κρατικού παρεμβατισμού με την ίδια ευκολία με την οποία το κάνουν άλλες χώρες (Αμερική, Γερμανία, κλπ).
Από την άλλη οι χώρες οι οποίες έχουν επιλέξει αυτό το δρόμο αντιμετώπισης της κρίσης βρίσκονται σε αδιέξοδο αφού τα πακέτα στήριξης αποδεικνύονται ανεπαρκή. Αυτό γίνεται γιατί κανένας δε μπορεί να υπολογίσει στην πραγματικότητα την έκταση της κρίσης. Αυτό που ένα προηγούμενο διάστημα ήταν το «ατού» της ελεύθερης αγοράς (το ότι δεν υπήρχε κανένας κεντρικός έλεγχος) σήμερα είναι ό,τι πιο καταστροφικό για αυτούς. Η άρχουσα τάξη ψάχνει στα τυφλά. Στην τελευταία σύνοδο των G20 στο μοναδικό πράγμα που συμφώνησαν είναι στο πώς θα φορτώσουν την κρίση στην εργατική τάξη.
Άρα αυτή τη στιγμή ανοίγεται ένα τεράστιο ερώτημα: Ποιος θα πληρώσει την κρίση;
Οι επιθέσεις των αφεντικών και των κυβερνήσεων όμως, δεν περιορίζονται στα κομμάτια της επισφαλούς εργασίας. Κάθε άλλο, οι επιθέσεις αγγίζουν τους πάντες. Απειλούν το δημόσιο με την άρση της μονιμότητας, προχωρούν σε πάγωμα μισθών για τα επόμενα χρόνια. Επιτίθενται στις συλλογικές συμβάσεις σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, στις γυναίκες με τα 15 χρόνια επιπλέον δουλειάς.
Την ίδια στιγμή ξανάρχεται στο προσκήνιο η απάντηση από τη μεριά των από τα κάτω. Η πρώτη απάντηση ήταν η εξέγερση του Δεκέμβρη. Προφανώς δεν ήταν ένα ξέσπασμα τυφλής βίας όπως θέλουν να το παρουσιάζουν τα αστικά μέσα. Με τεράστιες διαδηλώσεις, με μαζικές καταλήψεις σε σχολεία και σχολές δόθηκε μία πρώτη απάντηση στην οικονομική κρίση. Το κίνημα ξαναβγήκε ορμητικά και είναι αυτό που κάνει την Ελλάδα τον αδύναμο κρίκο μέσα σε αυτή την περίοδο.
Αυτή τη στιγμή είναι κρίσιμο το πώς θα προχωρήσουν οι εργατικοί αγώνες. Η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ συναινεί με το ΣΕΒ και την κυβέρνηση. Αυτό το μορατόριουμ σπάει από τους εργάτες του Λαναρά που εδώ και δέκα μήνες δίνουν τη μάχη για να μην κλείσουν τα εργοστάσια τους και να βρεθούν στο δρόμο πάνω από χίλιοι εργαζόμενοι. Το ίδιο έκαναν και οι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία, έβαλαν στην άκρη την ηγεσία της ΟΕΝΓΕ που ήθελε να ξεπουλήσει τις διεκδικήσεις τους και με διαδικασίες από τα κάτω, με γενικές συνελεύσεις, απεργιακές κινητοποιήσεις διεκδίκησαν συλλογικές συμβάσεις, αυξήσεις και προσλήψεις. Η εικόνα αυτή επαναλαμβάνεται σε μία σειρά από χώρους όπως στην Altec, στην Intracom, στο εργοστάσιο του Καρυπίδη στα Γιάννενα κλπ.
Η πανεργατική απεργία στις 2 Απρίλη έδειξε ποια δύναμη μπορεί να παλέψει να μη φορτωθούμε εμείς την κρίση τους. Χρειάζεται να δώσουμε μία μαχητική πρόταση για τη συνέχεια. Αυτό το καθήκον αναλογεί και στους αντικαπιταλιστές μέσα στις σχολές. Πρέπει να ανοίξουμε τα ζητήματα των κρατικοποιήσεων, του εργατικού ελέγχου μέσα στις σχολές. Έχουμε μπροστά μας μία μάχη την οποία χρειάζεται να τη δώσει ολόκληρη η τάξη και όχι μόνο ένα ξεκάθαρο κομμάτι της.
Η κυβέρνηση δε μένει μόνο σ’αυτά. Οργανώνει την επίθεση της μέσα στις σχολές για να περάσει κομμάτι-κομμάτι το νόμο πλαίσιο. Στο επόμενο διάστημα θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε τις προεδρικές εκλογές, την αξιολόγηση, την επίθεση στο άσυλο, τα ΚΕΣ. Όλες αυτές τις μάχες χρειάζεται να τις δώσουμε συνδέοντας τες με τις μάχες της εργατικής τάξης. Έχουμε να αντιμετωπίσουμε την ιδιωτικοποίηση όπως οι εργαζόμενοι στα λιμάνια, την Ολυμπιακή. Είναι ανάγκη να συνδεθούμε με τους εργαζόμενους μέσα στα πανεπιστήμια: τις καθαρίστριες που δουλεύουν με καθεστώς «δολοφονικών» εργολαβιών όπως η Κωσταντίνα Κούνεβα, τους συμβασιούχους στις βιβλιοθήκες και τους διοικητικούς που απειλούνται με απολύσεις και περικοπές. Μόνο έτσι μπορούμε να πετύχουμε συνολικές νίκες και να απλώσουμε την ανταρσία παντού.
Την ίδια στιγμή έχουμε την όξυνση των ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων. Στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ τα γεράκια του πολέμου συμφώνησαν στην αποστολή περισσότερων στρατευμάτων στο Αφγανιστάν. Το ότι ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός χάνει στα μέτωπα του Ιράκ και του Αφγανιστάν δε σημαίνει ότι θα κάνουν πίσω. Αυτό σημαίνει επιπλέον αποσταθεροποίηση και επέκταση του πολέμου στα σύνορα του Πακιστάν. Η παλαιστινιακή αντίσταση έχει επηρεάσει όλο το σκηνικό της Μέσης Ανατολής. Απέναντι σ’όλα αυτά χρειαζόμαστε ένα αντιπολεμικό κίνημα πλατύ που θα αγκαλιάζει όλο τον κόσμο που είναι ενάντια στον πόλεμο αλλά ταυτόχρονα και αιχμηρό. Που θα κοντράρει τις επιλογές της δικιάς μας άρχουσας τάξης. Είναι προκλητικό να δίνουν από τη μία 28 δις για τους τραπεζίτες και από την άλλη 30 δις για πολεμικούς εξοπλισμούς. Είναι προκλητικό ο ελληνικός στρατός να έχει στρατιωτικό νοσοκομείο στο Αφγανιστάν που περιθάλπει τον κατοχικό στρατό όταν τα νοσοκομεία της χώρας δεν έχουν γάζες και νυστέρια. Άρα χρειάζεται να μπει στο κέντρο το ζήτημα του ποιες ανάγκες εξυπηρετούνται. Μ’αυτό τον τρόπο καταφέραμε να οργανώσουμε τεράστια συλλαλητήρια τον Οκτώβρη στις δύο Νατoϊκές βάσεις, το μπλοκάρισμα της μεταφοράς όπλων από τον Αστακό, το Γενάρη ενάντια στις σφαγές του Ισραήλ και τώρα στις 21 Μάρτη στο Σύνταγμα και τέλος στο Στρασβούργο.
Απέναντι σ’ όλα αυτά το ΠΑΣΟΚ λειτουργεί σα σανίδα σωτηρίας για τον Καραμανλή. Συμμετέχει στο διάλογο του Σπηλιωτόπουλου, στηρίζει την επίθεση στο άσυλο και τις δημοκρατικές κατακτήσεις και βάζει την πίεση στους συνδικαλιστές της ΠΑΣΚΕ να μην κάνουν απεργίες. Ο ΣΥΝασπισμός ταλαντεύτηκε κατά τη διάρκεια του Δεκέμβρη και όσο πλησιάζουν οι εκλογές κάνει όλο και πιο δεξιές στροφές. Δεν κατάφερε να εκφράσει τον κόσμο που αντιστέκεται και δίνει τις μάχες κόντρα στην κυβέρνηση. Επιπλέον το ανανεωτικό κομμάτι του ΣΥΝ μέσα στα πανεπιστήμια συνεργάστηκε με το ΠΑΣΟΚ και τη δεξιά αποσπώντας την ηγεσία της ΠΟΣΔΕΠ από το μαχητικό κομμάτι των καθηγητών. Είναι οι γνωστοί σε μας καθηγητές που συμμετείχαν στην «Κίνηση των 1000» κάνοντας πλάτες στη Μαριέττα. Η νέα ηγεσία στην ΠΟΣΔΕΠ έτρεξε να προσφέρει τις υπηρεσίες της στην κυβέρνηση συμμετέχοντας στο διάλογο για το άσυλο, αποδέχονται την αξιολόγηση και στην ουσία γίνεται ο καλύτερος σύμμαχος των αφεντικών στις επιθέσεις στα παν/μια. Το ΚΚΕ από την άλλη αν και βγαίνει από το συνέδριό του εξακολουθεί να επιμένει στον απομονωτισμό, τις διασπαστικές λογικές μέσα στο κίνημα και να βάζει τη λογική της ήττας μέσα στις μάχες.
Όλα αυτά βάζουν τα σχήματα της ΕΑΑΚ, τους αντικαπιταλιστές μέσα στις σχολές μπροστά σε νέα καθήκοντα. Τώρα πια χρειάζεται μάχη για να οργανωθεί μια φοιτητική συνέλευση, να έχει συμμετοχή και να πάρει απόφαση ενάντια στο διάλογο, για κινητοποιήσεις, για συλλαλητήρια ή ακόμα και για καταλήψεις. Οι εκλογές και η δύναμη των αντικαπιταλιστών θα είναι μια δεύτερη μάχη που έχουμε να δώσουμε. Γίνεται προσπάθεια σαμποταρίσματος όλων των διαδικασιών του φοιτητικού κινήματος από τη ΔΑΠ και την ΠΑΣΠ. Από τις συνελεύσεις μέχρι και τις εκλογές που θέλουν να τις απομακρύνουν από το κλίμα του Δεκέμβρη. Θέλουμε οι αντικαπιταλιστές να συγκρουστούν με την άρχουσα τάξη, να την αναγκάσουμε να πάρει πίσω όλα της τα σχέδια.
Η περίοδος που διανύουμε είναι μια περίοδος στην οποία γεννιέται ένα νέο υποκείμενο σε όλη την Ευρώπη. Δέκα χρόνια νωρίτερα το αντικαπιταλιστικό κίνημα έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο Σηάτλ. Πολλοί το αμφισβήτησαν κατά πόσο θα ήταν αρκετά ξεκάθαρο και δυνατό για να διαρκέσει. Σήμερα είναι εμφανές ότι το αντικαπιταλιστικό κίνημα απλώνεται παντού. Κανένας δεν περίμενε να δει τις εικόνες του Δεκέμβρη να επαναλαμβάνονται στο Σίτι του Λονδίνου στις διαδηλώσεις ενάντια στους G20, να σπάει η τζαμαρία της Royal Bank of Scotland σαν να είμαστε στα Εξάρχεια. Το ίδιο έγινε και στο Στρασβούργο. Πρώτη φορά το αντιπολεμικό κίνημα έκανε τόσο ξεκάθαρα τις συνδέσεις με τον καπιταλισμό. Αυτό που τους φόβιζε και ήθελαν να το καταστείλουν με κάθε τρόπο είναι τώρα ο χειρότερός τους εφιάλτης. Το νέο υποκείμενο είναι η αντικαπιταλιστική αριστερά που παίζει ρόλο σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο και οργανώνει όλες τις μάχες που ξεδιπλώνονται αυτή τη στιγμή αλλά ταυτόχρονα μπορεί και τις καθορίζει. Επηρεάζει ολοένα και μεγαλύτερα κομμάτια κόσμου. Αυτή η ριζοσπαστικοποίηση δεν περιορίζεται στη νεολαία αλλά αγκαλιάζει και κομμάτια της εργατικής τάξης. Τα βήματα του Σπόρτινγκ, των τοπικών συνελεύσεων, της Αθηναϊδας έχουν τεράστια πολιτική σημασία. Η αντικαπιταλιστική αριστερά μπορεί και πρέπει να επηρεάζει κομμάτια από το ρεφορμισμό και όλη την αριστερά. Την ίδια στιγμή χρειάζεται να ανοίγουμε τη συζήτηση για την προοπτική, την ανατροπή του συστήματος, την πάλη για μια κοινωνία που στο κέντρο της δε θα είναι τα κέρδη αλλά οι ανάγκες μας, μια κοινωνία στην οποία οι εργάτες θα έχουν τον έλεγχο. Για όλα αυτά χρειάζεται να απλώσουμε την ANT.ΑΡ.ΣΥ.Α. και μέσα στις σχολές μας. Για να μη μπορεί η άρχουσα τάξη να περάσει τις επιθέσεις της. Για να ξεμπερδεύουμε μια και καλή με το σύστημα της εκμετάλλευσης, του πολέμου, της φτώχειας, του ρατσισμού για μια κοινωνία όπου κάθε Κωσταντίνα Κούνεβα θα μπορεί να κυβερνάει!

Resistance-ΕΑΑΚ
http://www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=869623&-V=columns&-p
Ακίνητοι...


Παρασκευή απόγευμα, γήπεδο Τσεντίνκαγια (στη νεκρή ζώνη του Λήδρα Πάλας), δικοινοτική εκδήλωση για την Πρωτομαγιά. Στιγμές περισυλλογής, συγκίνησης και απογοήτευσης. Οι ομάδες των Τουρκοκυπρίων φθάνουν κατά διαστήματα. Με κόκκινες σημαίες και λάβαρα. Με φωτογραφίες του Τσε Γκεβάρα, του Μαρξ και του Λένιν. Με πορτρέτα συναγωνιστών τους που δολοφονήθηκαν στην Τουρκία από τη χούντα του Εβρέν. Με συνθήματα για την εργατιά, τους εκμεταλλευτές, τους φονιάδες των λαών. Ξεχωρίζει κανείς τις ιδεολογικές τους διαφορές. Εκπλήττεται όμως σαν τους βλέπει να σμίγουν στο κοινό σύνθημα για την επανένωση της Κύπρου. Κόμματα, συνδικαλιστικές, εκπαιδευτικές και φοιτητικές οργανώσεις. Ακόμα και ομάδα Κούρδων στους οποίους το καθεστώς απαγορεύει να κατέβουν στην τάφρο. Γίνονται όμως ένα με τα συνθήματά τους πάνω από τα τείχη. Κι όταν πια μαζεύονται όλοι, αρχίζει ένα τρελό πανηγύρι αγωνιστικής χαράς. Τραγουδούν με ενθουσιασμό το Μπέλα Τσάο, χορεύουν, υψώνουν τις γροθιές, προσθέτει ο ένας στα συνθήματα του άλλου. Κι όλοι μαζί χαμογελούν! Έχεις την αίσθηση ότι εδώ υπάρχει ένα κίνημα και μια ζύμωση διαφορετικών μεν αλλά καθαρά προοδευτικών ιδεών. Έχουν όλα τη μυρωδιά και την ομορφιά των φοιτητικών μας χρόνων.
Γυρνάς το βλέμμα κι ακουμπάς με απογοήτευση στην εικόνα των πολύ λίγων Ελληνοκυπρίων που μια τέτοια μέρα, 1η Μαΐου, έσυραν τα βήματά τους σΆ αυτό το χώρο της αντάμωσης. Μονάδες ή μικρές ομαδούλες. Παρακολουθούν ανήμποροι να συμμετάσχουν στη χαρά λόγω του αριθμού τους. Νιώθουν τη μοναξιά και, κυρίως, την ακινησία μιας ολόκληρης κοινωνίας. Πού χάθηκαν οι αριστεροί αυτού του τόπου; Πού κρύβονται οι άνθρωποι της ευαισθησίας; Πού πήγε το φοιτητικό κίνημα; Γιατί δεν υπάρχει μια ανάλογη ζύμωση ιδεών; Έμαθαν όλοι μία μόνο διαδρομή. Αυτή της λεωφόρου ή της αίθουσας εκδηλώσεων που αποφάσισε η κομματική ηγεσία. Ξόφλησαν με τον πρωινό περίπατο στο κέντρο της Λευκωσίας. Κι ύστερα έτρεξαν στη σούβλα με την εντύπωση ότι εκπλήρωσαν το καθήκον τους.
Τελικά, γίναμε όλοι ακίνητοι... Αποφασίζουν για μας άλλοι, κι εμείς απλώς ακολουθούμε για να τα έχουμε καλά με τις πάσης φύσεως εξουσίες. Αυτές που δεν αντιλαμβάνονται πως για να σμίξει αυτός ο τόπος, πρέπει να σμίξουν πρώτα οι άνθρωποι. Και πως για να σμίξουν οι άνθρωποι πρέπει να σηκωθούν από την πολυθρόνα της καλοπέρασης και της μονόδρομης θεώρησης της ζωής...

Παρασκευή, 27 Μαρτίου 2009

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΤΡΙΤΗ 31/3 2μμ αιθ. Α' έτους

Μπροστά στη συναίνεση που ζητάει ο Καραμανλής απαντάμε με καταλήψεις μαζί με τις απεργίες των εργατών στις 2 Απρίλη στον Πανεργατικό ξεσηκωμό.
Το δρόμο τον δείχνει η Γαλλία! 3 εκατομμύρια εργάτες πλημμύρισαν τους δρόμους της Γαλλίας στην πανεθνική απεργία της περασμένης βδομάδας. Το ίδιο χρειάζεται να γίνει και εδώ. Να διεκδικήσουμε ότι δε θα πληρώσουμε την κρίση εμείς. Να την πληρώσουν τα αφεντικά. 'Όπως δε μοιραστήκαμε τα κέρδη τους δε θα μοιραστούμε και τις ζημιές τους. Ο Καραμανλής θέλει να φορτώσει στις πλάτες των γυναικών άλλα 15 χρόνια δουλειάς μιλώντας για "ισότητα" μεταξύ των δύο φύλων. Για ποια ισότητα τολμάει να μιλάει όταν οι εργαζόμενες γυναίκες δουλεύουν 8 ώρες στους χώρους εργασίας και άλλες 8 ώρες στο σπίτι. Το κράτος, οι κυβερνήσεις δεν κάνουν τίποτα για να διευκολύνουν τις γυναίκες (δημόσια νηπιαγωγεία για όλα τα παιδιά, δημόσια εστιατόρια, κλπ).
Σε όλη την Ευρώπη έχει ξεκινήσει ένας νέος κύκλος κινητοποιήσεων των φοιτητών ενάντια στη Μπολόνια στην Ισπανία και τη Γαλλία, ενάντια στις αυξήσεις των διδάκτρων στην Αγγλία κλπ. Χρειάζεται να ξαναπιάσουμε το νήμα των κινητοποιήσεων και να οργανώσουμε την απάντησή μας απέναντι στην κυβέρνηση.

Πρόγραμμα δράσης:
1. Αντιφασιστική πορεία Σάββατο 28/3 από τη νομαρχία
2. 2 Απρίλη απεργιακό συλλαλητήριο 10πμ Εργατικό Κέντρο

Δευτέρα, 23 Μαρτίου 2009

ΚΑΜΜΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Τα τελευταία 3 χρόνια οι φασίστες(Χρυσή Αυγή) με πρόφαση τον εορτασμό της αυτονομίας της βορείου Ηπείρου προσπαθούν να νομιμοποιήσουν τη προκλητική παρουσία τους στην τοπική κοινωνία των Ιωαννίνων καλώντας εκδηλώσεις μίσους και ρατσισμού. Έτσι και φέτος μέλη της Χρυσής Αυγής αποπειράθηκαν να πραγματοποιήσουν μία «γιορτούλα» για το συγκεκριμένο θέμα. Παρά το γεγονός ότι η συγκεκριμένη συγκέντρωση δεν είχε ανακοινωθεί πουθενά (προφανώς φοβούμενοι την αντίδραση που θα προκαλούσε) υπήρξε άμεση αντίδραση από αγωνιστές-ριες αντιφασίστες-ριες ματαιώνοντας στη πράξη το σχέδιο των φασιστοειδών,με δυναμική σύγκρουση, αποδεικνύοντας ότι οι συγκεκριμένες φασιστικές αντιλήψεις δεν έχουν καμία θέση στη κοινωνία των Ιωαννίνων.

Αναμενόμενη ήταν η προκλητική στάση των δυνάμεων καταστολής οι οποίες φάνηκε ότι ήταν σε πλήρη συνεννόηση και συντονισμό με τους Χρυσαυγίτες διαλύοντας την αντιφασιστική συγκέντρωση με εκτεταμένη χρήση χημικών και δακρυγόνων. Είναι σημαντικό να αναδειχθεί το γεγονός ότι τα μέλη της Χρυσής Αυγής έκαναν χρήση χειροβομβίδων κρότου λάμψης και χημικών, που προφανώς είχαν προμηθευτεί από την αστυνομία. Επίσης προβληματική ήταν η στάση του νομάρχη Καχριμάνη ο οποίος σαν άλλος Πολύδωρας καθοδηγούσε τα ΜΑΤ για να «κάνουν τη δουλειά τους»!
Τόσο τα τοπικά ΜΜΕ όσο και πανελλαδικά διαστρέβλωσαν το θέμα παρουσιάζοντάς το ως μία συμπλοκή μεταξύ 2 «ακραίων» συμμοριών, αποκρύπτοντας είτε τα πραγματικά γεγονότα, είτε τη πολιτική διάσταση – σημασία αυτών.
Σε μια περίοδο οικονομικής κρίσης, αποδυνάμωσης της ίδιας της κυβέρνησης και αμφισβήτηση της πολιτικής της, όπου η κοινωνική δυσαρέσκεια ολοένα και αυξάνεται, οι συγκεκριμένες ακροδεξιές – φασιστικές οργανώσεις εκμεταλλευόμενοι όλο αυτό το κλίμα, υιοθετούν λαϊκίστικα μέσα , εθνικιστικά, ρατσιστικά και σεξιστικά πρότυπα προσπαθούν να καρπωθούν όλη αυτή τη δυσαρέσκεια. Είναι φανερή η προσπάθειά τους να μετατοπίσουν τα πραγματικά αίτια για την κατάσταση της κοινωνίας: καθιστώντας υπαίτιους τους μετανάστες, τα ανοιχτά σύνορα, «τις χαμένες πατρίδες», διασπώντας έτσι την εργατική τάξη και στηρίζοντας επί της ουσίας το σύστημα και τις πολιτικές επιταγές του. Ας μην ξεχνάμε ότι πίσω από τα «πατριωτικά - εθνικιστικά προσωπεία», δε κρύβεται τίποτα άλλο από νεοναζί, νοσταλγούς του Χίτλερ και του Μεταξά.
Η όλη τους δράση έχει αρχίσει να κλιμακώνεται (βλ. επιθέσεις σε στέκια μεταναστών και καταλήψεις, συχνότερες εκδηλώσεις μίσους, δολοφονίες μεταναστών, πλήρης σύμπλευση και συμπλήρωση των αντιδραστικών τρομοκρατικών μέτρων για την καταστολή που προτάσσει η κυβέρνηση) και εν όψει ευρωεκλογών.
Ο φασισμός και οι ιδεολογίες που παράγει, αφορά ολόκληρη την κοινωνία (μαθητές, φοιτητές, εργαζόμενους, μετανάστες και κάθε είδους περιθωριοποιημένη/καταπιεσμένη ομάδα). Πρέπει να υπάρχει ουσιαστική και άμεση απάντηση από την πλευρά της κοινωνίας συνολικά, γιατί τελικά αναπνέει και αναπτύσσεται στην αδιαφορία μας!
Η απάντηση στο από δω και πέρα πρέπει να είναι μαζική και άμεση! Καλούμε όλους τους φοιτητικούς συλλόγους, τα σωματεία και τους μαζικούς φορείς της πόλης να πάρουν θέση ενάντια σ’ αυτές τις παρακρατικές οργανώσεις.
Καλούμε σε αντιφασιστική πορεία το Σάββατο 28/3 και ώρα 12 μεσ. από Νομαρχία.
ΠΙΣΩ ΦΑΣΙΣΤΕΣ, ΕΜΠΡΟΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ!

Ενιαία Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση (Σχήματα Ιωαννίνων)

Τρίτη, 17 Φεβρουαρίου 2009

Αλληλεγγύη στην απεργία των γιατρών!

Όλοι την Τετάρτη 18/2 στο νοσοκομείο Χατζηκώστα στην απεργιακή φρουρά των γιατρών. Απεργίες-καταλήψεις μέχρι τη νίκη! Κάτω τα χέρια από το ΕΣΥ.

Αλληλεγγύη στην απεργία των γιατρών!

Ανακοίνωση του αντικαπιταλιστικού σχήματος των γιατρών στα νοσοκομεία
πρωτοβουλία ΓΕΝΟΒΑ- Νυστέρι
  • ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΟΡΟΪΔΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ-ΑΒΡΑΜΟΠΟΥΛΟΥ
  • ΚΑΜΙΑ ΑΛΛΑΓΗ ΣΤΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΣΥΜΒΑΣΗ
  • ΚΛΙΜΑΚΩΣΗ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΝΙΚΗ
  • ΩΡΑ ΓΙΑ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ


Η κοροϊδία του Αβραμόπουλου έχει ξεπεράσει κάθε όριο. Η κατάθεση της Κλαδικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας στη βουλή διέλυσε κάθε αυταπάτη για τα σχέδια της κυβέρνησης. Οι "αυξήσεις" είναι μειωμένες κατά 50€ στους ειδικευόμενους και 100€ στους Διευθυντές, δε γίνεται αναφορά στο αφορολόγητο των άνω των 4 εφημεριών, δεν αναφέρεται ότι η σύμβαση είναι ετήσια και λήγει στις 31/12/2009. Αυτό σημαίνει ότι δεν προκύπτει και η συμφωνημένη νέα διαπραγμάτευση του μισθολογίου και της επόμενης Σύμβασης για το 2010, ενώ δεν υπάρχει αναφορά για τις 2500 προσλήψεις γιατρών (της 2ης φάσης, του 2010). Πίσω από τις διακηρύξεις για το «τέλος στις μεγάλες εκκρεμότητες του χώρου της υγείας», η πραγματικότητα είναι ότι ο Αβραμόπουλος όχι μόνο εξαπατά τους γιατρούς με την αθέτηση της υπογραφής του, αλλά μπλοκάροντας τώρα κάθε δυνατότητα για πραγματική αναβάθμιση του ΕΣΥ ανοίγει το δρόμο για τις μελλοντικές επιθέσεις στη δημόσια υγεία .
Kαι δεν είναι μόνο ο Αβραμόπουλος. Το τριετές πρόγραμμα σταθεροποίησης της κυβέρνησης (δηλαδή πάγωμα προσλήψεων, περικοπές σε υγεία και παιδεία, μηδενικές αυξήσεις και ιδιωτικοποιήσεις) είναι μια ομολογία αποτυχίας αλλά και μια κήρυξη πολέμου στους εργαζόμενους και στο κράτος πρόνοιας. Αυτό που προσπαθούν είναι να φορτώσουν τα βάρη της δικιάς τους κρίσης στις πλάτες μας. Και για αυτό καταφεύγουν στην καταστολή στέλνοντας τα ΜΑΤ στη νεολαία, τους αγρότες και τους εργαζόμενους, αλλά και στην ωμή αθέτηση συμφωνίας όπως κάνει τώρα ο Αβραμόπουλος κηρύσσοντας ουσιαστικά τον πόλεμο στους νοσοκομειακούς γιατρούς.
Λογαριάζουν όμως χωρίς τον ξενοδόχο. Αυτός που ανάγκασε τον Αβραμόπουλο να υποσχεθεί την υλοποίηση έστω και ενός μέρους των αιτημάτων μας δεν ήταν άλλος από το κίνημα των νοσοκομειακών γιατρών, που με τη μαζικότητα και την αποφασιστικότητά του στρίμωξε το υπουργείο. Η αναστολή των κινητοποιήσεων το Νοέμβρη τους έδωσε τη δυνατότητα να κερδίσουν χρόνο και να επιχειρούν τώρα να περάσουν στην αντεπίθεση. Τώρα είναι η ώρα να πιάσουμε το νήμα του αγώνα και να μετατρέψουμε την οργή μας σε ανυποχώρητο κίνημα διαρκείας σε όλα τα νοσοκομεία. Έναν αγώνα μέχρι τη νίκη που είναι η ψήφιση της σύμβασης όπως αυτή υπογράφτηκε ανοίγοντας έτσι το δρόμο για να επιβάλουμε και τη γρήγορη εφαρμογή της. Δεν έχουμε καμία αυταπάτη ότι αν δεχτούμε τώρα την «κλοπή» δεν θα ξαναπροσπαθήσουν πολύ σύντομα να πάρουν πίσω ό,τι θα έχει απομείνει από τη σύμβαση.
Είναι η ώρα της κλιμάκωσης. Το πρώτο βήμα είναι η εφαρμογή των προγραμμάτων εφημεριών, όπως μαζικά κατατέθηκαν και πάλι, για να κάνουμε πράξη το εφημεριακό κραχ. Το δεύτερο και πιο αποφασιστικό βήμα είναι η απεργιακή κλιμάκωση. Η 48ωρη απεργία της ΟΕΝΓΕ (12 και 13/2) είναι η αρχή. Να τη μετατρέψουμε σε ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ κλείνοντας τα τακτικά χειρουργεία, τα εξωτερικά ιατρεία και αναστέλλοντας κάθε προγραμματισμένη εισαγωγή, ραντεβού η εξέταση, μπλοκάροντας έτσι συνολικά τη λειτουργία των νοσοκομείων. Απέναντι σε κάθε προσπάθεια εκβιασμού, εκφοβισμού και ποινικοποίησης να απαντήσουμε με τη συλλογική μας δράση. Ταυτόχρονα χρειάζεται καθημερινό πρόγραμμα κινητοποιήσεων με συγκεντρώσεις στις πύλες, πορείες, συνελεύσεις, περιοδείες, ενημέρωση των ασθενών.
Απαραίτητη είναι η οργάνωση από τα κάτω και ο συντονισμός. Η συγκρότηση απεργιακών επιτροπών σε κάθε νοσοκομείο είναι ζωτικής σημασίας για την ενημέρωση, την περιφρούρηση και τον έλεγχο του προσωπικού ασφαλείας. Ταυτόχρονα χρειάζεται ο συντονισμός των νοσοκομείων σε κάθε πόλη και πανελλαδικά, να συγκροτηθεί και πάλι ένα πανελλαδικό συντονιστικό και να αποφασιστεί πανελλαδικό συλλαλητήριο. Εξίσου σημαντικό είναι να έχουμε τη συμπαράσταση και να συντονιστούμε με τους υπόλοιπους εργαζόμενους στα νοσοκομεία αλλά και με όλους τους εργαζόμενους που παλεύουν ενάντια στις απολύσεις, τις ιδιωτικοποιήσεις και τη λιτότητα. Μπορούμε να χτίσουμε ένα πλατύ μέτωπο που θα δώσει στην κυβέρνηση των απατεώνων την απάντηση που της αξίζει.

Τρίτη, 3 Φεβρουαρίου 2009

Τα golden boys της ΔΑΠ και της ΠΑΣΠ σε ένα οικονομικό σκάνδαλο στο πανεπιστήμιο Ιωαννίνων

Στην τελευταία Σύγκλητο του Πανεπιστημίου άνοιξε το ζήτημα της διαχείρισης της ετήσιας επιχορήγησης (1600 ευρώ) δικαιούται ο κάθε φοιτητικός σύλλογος. Οι φοιτητές διεκδικούσαμε να δούμε τα δημόσια αυτά έγγραφα που λένε ποιοι έχουνε παραλάβει τα λεφτά και με ποια αιτιολόγηση, αφού ποτέ δεν έχουν φτάσει στα χέρια των συλλόγων μας τέτοια λεφτά. Η πρυτανεία τις τελευταίες μέρες προσπαθεί με κάθε τρόπο να συγκαλύψει όλο αυτό το πράγμα. Τελικά καταφέραμε να πάρουμε τα αντίγραφα των εντύπων και τιμολογίων του συλλόγου μηχανικών υλικών. Για τους υπόλοιπους συλλόγους ακόμα γίνονται «προσπάθειες» από την πρυτανεία για να βρει τα χαρτιά.

Ουσιαστικά αυτό που γίνεται είναι ότι οι ΔΑΠίτες και οι ΠΑΣΠίτες υπογράφουν αυτά τα έγγραφα ως εκπρόσωποι των Διοικητικών Συμβουλίων των σχολών και παραλαμβάνουν 1600 ευρώ για κάθε σύλλογο. Ο παραλήπτης των χρημάτων για τους μισούς συλλόγους είναι ένας μεταπτυχιακός φοιτητής ο οποίος έχει διατελέσει πρόεδρος της ΔΑΠ τα προηγούμενα χρόνια και για τους υπόλοιπους μισούς ο γραμματέας της ΠΑΣΠ Ιωαννίνων. Τα τιμολόγια που παρουσίασαν στην πρυτανεία για να πάρουν τα λεφτά είναι γελοία, έχουν δηλώσει αγορά 167 γομολάστιχων, 850 φακέλων(!), κλπ. Επιπλέον το βιβλιοπωλείο από το οποίο βγάζουν το εικονικό τιμολόγιο ΔΑΠ και ΠΑΣΠ είναι ένα από τα βιβλιοπωλεία που μοιράζουν βιβλία τώρα με το καθεστώς της λίστας-συγγραμμάτων.

Τη στιγμή που το υπουργείο Παιδείας και η κυβέρνηση Καραμανλή κόβουν τα λεφτά από τα σχολεία και τα πανεπιστήμια, τα γαλάζια και πράσινα παιδιά βρίσκουν τρόπους με τη συγκάλυψη της πρυτανείας να βγάζουν κάθε χρόνο 20,000 ευρώ. Είναι προκλητικό! Όταν η ΔΑΠ μέσα στα πανεπιστήμια στηρίζει το νόμο πλαίσιο που βάζει τους ιδιώτες στα πανεπιστήμια και λέει ότι αυτό θα πάει την παιδεία μπροστά, συνεργάζεται με αυτούς τους ιδιώτες για να κλέβει την ετήσια επιχορήγηση των συλλόγων. Τα golden boys της ΝΔ αλλά και του ΠΑΣΟΚ φαίνεται ότι μπαίνουν και εκπαιδεύονται από πολύ νωρίς στο παιχνίδι της διαφθοράς. Ο πρύτανης του Π.Ι., θερμός υποστηρικτής του νόμου-πλαίσιο, ήταν από τους πρώτους που ήθελε να εγκαταστήσει κάμερες στο πανεπιστήμιο και security. Αυτές οι κάμερες προφανώς δε θα «έβλεπαν» ποτέ τα ντίλια του πρύτανη με τους αρχιΔΑΠίτες, αρχιΠΑΣΠίτες και τα ιδιωτικά βιβλιοπωλεία. Επίσης όταν ο πρύτανης μιλάει για την άρση του ασύλου δεν αναφέρεται στα δικά του εγκλήματα και της παρέας του αλλά στα «εγκλήματα» των φοιτητών που κάνουν καταλήψεις ενάντια στην ιδιωτικοποίηση, τη λιτότητα, τον πόλεμο.

Απαιτούμε να επιστραφούν τα λεφτά και να πάνε για τις αναγκες των φοιτητών, να διαγραφούν από τους φοιτητικούς συλλόγους όλοι οι ΔΑΠίτες και ΠΑΣΠίτες που υπογράφουν ως «εκπρόσωποι» συλλόγων. Επίσης να δωθούν στη δημοσιότητα οι αιτήσεις και τα τιμολόγια που τυπώθηκαν στο όνομα των υπόλοιπων 13 Συλλόγων.

Μέσα στην περίοδο της οικονομικής κρίσης όλο και περισσότερα σκάνδαλα βγαίνουν στη φόρα αποκαλύπτοντας πόσο σάπιο είναι αυτό το σύστημα και αυτοί που το διαχειρίζονται. Το κίνημα των φοιτητικών καταλήψεων μαζί με τους εργάτες που απεργούν θα δώσει απάντηση σε όλους αυτούς.Η προοπτική μας είναι μία παιδεία και κοινωνία πάνω από τα κέρδη!

Resistance-ΕΑΑΚ



Κυριακή, 18 Ιανουαρίου 2009

60 XPONIA AΠO THN IΔPYΣH TOY IΣPAHΛ

ρίζες της αδικίας σε βάρος των Παλαιστινίων

Το κράτος του Ισραήλ ιδρύθηκε πριν 60 χρόνια με ένα τερατώδες έγκλημα: τον διωγμό σχεδόν ενός εκατομμυρίου Παλαιστινίων από τα σπίτια του.

Οι Παλαιστίνιοι περιγράφουν αυτό το διωγμό με την αραβική λέξη «Νάκμπα» που σημαίνει καταστροφή. Το 1967 ήρθε μια δεύτερη ανθρωπιστική καταστροφή, όταν το Ισραήλ κατέλαβε ολόκληρη την Ιερουσαλήμ και το σύνολο της ιστορικής Παλαιστίνης. Σαράντα χρόνια κατοχής έχουν περάσει από τότε, που σημαδεύονται από βία και δολοφονίες με σκοπό την επιβίωση του σιωνιστικού κράτους.

Τα γεγονότα της «Νάκμπα» και της δημιουργίας του Ισραήλ του 1948 πρέπει να γίνουν κατανοητά από όσους θέλουν να μάθουν τις ρίζες της ισραηλινο-παλαιστινιακής σύγκρουσης σήμερα.

Οι απαρχές του σιωνιστικού κινήματος βρίσκονταν στην Ευρώπη. Το κίνημα εμφανίστηκε στο τέλος του 19ου αιώνα ως απάντηση στο δυνάμωμα του ρατσιστικού εθνικισμού και του αντισημιτισμού.

Η τραγωδία του Σιωνισμού ήταν πως ενώ πήρε ώθηση από την επιθυμία να ιδρύσει ένα εβραϊκό κράτος που θα ήταν καταφύγιο για τους καταπιεσμένους, οι ηγέτες του συνειδητοποίησαν ότι για να το κατορθώσουν αυτό, χρειάζονταν τη βοήθεια κάποιας ευρωπαϊκής κυβέρνησης.

Μέσα από αυτή τη διαδρομή διαμόρφωσαν μια ιδεολογία που έφερε τον Σιωνισμό στην πρωτοπορία της ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας. Αντί να έρθει σε ρήξη με τον ευρωπαϊκό ρατσιστικό εθνικισμό, ο Σιωνισμός έβαλε σκοπό του να τον εξάγει, με ένα εβραϊκό αποικιοκρατικό σχέδιο.

Ύστερα από μια έντονη συζήτηση στο εσωτερικό του, το σιωνιστικό κίνημα κατέληξε ότι ο καταλληλότερος τόπος για αυτό το σκοπό ήταν η Παλαιστίνη. Στις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα, μικρές ομάδες Εβραίων εποίκων άρχισαν να εγκαθίστανται εκεί.

Η κυβέρνηση της Βρετανίας, στην οποία οι Σιωνιστές υπόσχονταν ότι οι οικισμοί τους θα τη βοηθούσαν να εδραιώσει τον βρετανικό έλεγχο στα εδάφη που μόλις είχε καταλάβει από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, το 1917 έκανε μια δημόσια δήλωση με την οποία υποσχόταν να βοηθήσει τη δημιουργία «μιας εθνικής εστίας για τον εβραϊκό λαό» στην Παλαιστίνη.

Δυο μόλις χρόνια πριν, οι Βρετανοί αξιωματούχοι είχαν υποσχεθεί ότι η ίδια περιοχή θα αποτελούσε μέρος ενός αραβικού βασιλείου. Την ίδια στιγμή, στα παρασκήνια έκαναν μυστικές διαπραγματεύσεις με τους Γάλλους για να χωρίσουν τις σφαίρες επιρροής τους στην περιοχή.

Η Βρετανία πήρε τον έλεγχο της Παλαιστίνης με τις συμφωνίες που ακολούθησαν τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, με τη μέθοδο της «εντολής» από τη Κοινωνία των Εθνών.

Στη διάρκεια των δυο επόμενων δεκαετιών μεγάλωνε ο αριθμός των Εβραίων μεταναστών που εγκαθίσταντο στη Παλαιστίνη. Το 1919 ο εβραϊκός πληθυσμός ανερχόταν στις 50.000-60.000 άτομα. Στα μέσα της δεκαετίας του ’30 έφτασε περίπου τις 450.000.

Η κατάσταση στην Ευρώπη χειροτέρεψε με την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία και την ένταση των ναζιστικών διώξεων εις βάρος των Εβραίων. Οι περισσότερες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις ενώ κατήγγειλαν στα λόγια τις διώξεις, έκλεισαν τα σύνορα στους απελπισμένους πρόσφυγες.

Τη γέννηση του κράτους του Ισραήλ τη στήριξαν και οι δυο υπερδυνάμεις. Οι ΗΠΑ και η Ρωσία ψήφισαν την απόφαση του ΟΗΕ για τη διχοτόμηση της Παλαιστίνης και κατόπιν αναγνώρισαν το κράτος του Ισραήλ. Θεωρούσαν ότι με αυτό τον τρόπο θα επιτάχυναν την πτώση της βρετανικής επιρροής στη Μέση Ανατολή και αλλού.

Kατάληψη

Το «πράσινο φως» για την κατάληψη του μεγαλύτερου τμήματος της Παλαιστίνης από τους Σιωνιστές το έδωσε τον Νοέμβρη του 1947 η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, όταν ψήφισε να χωριστεί η Παλαιστίνη στα δυο, σε ένα εβραϊκό και ένα παλαιστινιακό κράτος. Το σχέδιο της διχοτόμησης ήταν κραυγαλέα άδικο για τους Παλαιστίνιους.

Οι σιωνιστές ηγέτες στις δημόσιες ομιλίες τους καλωσόριζαν τη λύση των δυο κρατών. Στις ιδιαίτερες συζητήσεις τους, όμως, σχεδίαζαν την ανελέητη επίθεση στον άμαχο παλαιστινιακό πληθυσμό.

Ο Ντέηβιντ Μπεν Γκουριόν, ο πρώτος πρωθυπουργός του Ισραήλ, εξηγούσε στους επικεφαλής του Εβραϊκού Πρακτορείου τον Νοέμβρη του 1947 ότι οι Παλαιστίνιοι έχουν μπροστά ένα σκοτεινό μέλλον: «Είτε θα συλληφθούν ομαδικά είτε θα απελαθούν – καλύτερα να τους απελάσουμε».

Από τον Δεκέμβρη του 1947 μέχρι τον Γενάρη του 1948 οι σιωνιστικές πολιτοφυλακές πραγματοποίησαν μια σειρά από ωμότητες σε παλαιστινιακά χωριά και γειτονιές.

Μια τέτοια επίθεση έγινε στο χωριό Κισάς της Γαλιλαίας στις 18 Δεκέμβρη 1947. Τα σιωνιστικά στρατεύματα άνοιξαν πυρ στο χωριό στη μέση της νύχτας, όταν οι κάτοικοί του κοιμόντουσαν. Δεκαπέντε άνθρωποι σκοτώθηκαν, ανάμεσά τους πέντε παιδιά.

Στη Χάϊφα, από τις αρχές του Δεκέμβρη, οι σιωνιστικές δυνάμεις άρχισαν να πετάνε βαρέλια γεμάτα εκρηκτικά στις παλαιστινιακές γειτονιές. Έριχναν πετρέλαιο στους δρόμους και του έβαζαν φωτιά ενώ πολυβολούσαν τους ανθρώπους που προσπαθούσαν να γλυτώσουν από τις φλόγες.

Ενόσω οι απελάσεις και οι σφαγές κλιμακώνονταν, η σιωνιστική ηγεσία συζήτησε και τελικά υιοθέτησε αυτό που έμεινε γνωστό ως Σχέδιο Νταλετ (από το γράμμα της εβραϊκής αλφαβήτου). Το σχέδιο περιλάμβανε σαφείς οδηγίες στους διοικητές της Χαγκάνα - του κυριότερου ένοπλου σιωνιστικού σώματος - για το πώς θα αντιμετωπίσουν τον παλαιστινιακό πληθυσμό:

«Αυτές οι επιχειρήσεις μπορούν να πραγματοποιηθούν είτε με τη καταστροφή των χωριών (με εμπρησμούς, ανατινάξεις και τοποθέτηση ναρκών στα συντρίμμια τους) ιδιαίτερα των πληθυσμιακών κέντρων που θα είναι δύσκολο να ελεγχθούν μόνιμα, είτε πραγματοποιώντας εκκαθαριστικές επιχειρήσεις σύμφωνα με τη παρακάτω μέθοδο: περικύκλωση των χωριών, διεξαγωγή έρευνας. Σε περίπτωση που εκδηλωθεί αντίσταση, οι ένοπλες ομάδες πρέπει να εξοντωθούν και ο πληθυσμός να εκδιωχθεί εκτός των ορίων του κράτους».

Στις 10 Απρίλη 1948, περισσότεροι από 90 κάτοικοι του χωριού Ντέηρ Γιασίν σφαγιάστηκαν. Το ένα τρίτο ήταν βρέφη.

Αυτές οι τακτικές είχαν μια θανάσιμη λογική: οι αυτουργοί τους πίστευαν ότι θα τρομοκρατούσαν τους γείτονες των θυμάτων τόσο ώστε να επιταχυνθεί η διαδικασία του ξεριζωμού τους.

Η απόφαση του ΟΗΕ για τη διχοτόμηση ανάγκασε τις αραβικές κυβερνήσεις να επιτρέψουν σε ομάδες εθελοντών μαχητών να πάνε στην Παλαιστίνη για να υπερασπιστούν τον παλαιστινιακό πληθυσμό.

Ανάμεσα στον Δεκέμβρη του 1947 και τον Μάη του 1948, αυτές οι ομάδες ήταν ολιγάριθμες, απομονωμένη η μια από την άλλη, χωρίς να διαθέτουν επαρκή οπλισμό και ενιαία διοίκηση.

Όπως μάλιστα έχει επισημάνει ο ισραηλινός ιστορικός Αβι Σλάϊμ, οι τακτικές των δυο πλευρών ήταν πολύ διαφορετικές.

Οι Σιωνιστές εξασφάλισαν γρήγορα τους κυριότερους εβραϊκούς οικισμούς και εξαπέλυσαν πλήγματα σε περιοχές που είχαν οριστεί ως τμήμα του παλαιστινιακού κράτους, εκδιώκοντας συστηματικά τον παλαιστινιακό πληθυσμό.

Αντιθέτως, οι Άραβες μαχητές κρατούσαν μια πιο αμυντική στάση, προσπαθώντας να διατηρήσουν τον έλεγχο των παλαιστινιακών περιοχών ενώ σπάνια εξαπέλυαν αντεπιθέσεις στις ελεγχόμενες από τους σιωνιστές περιοχές. Όταν το Μάη του 1948 επέμβηκαν οι αραβικοί στρατοί, 250.000 Παλαιστίνιοι είχαν ήδη εκδιωχτεί από τις περιοχές τους.

Το Μάη του 1948 το σύνολο των ενόπλων δυνάμεων από τις αραβικές χώρες που βρίσκονταν στην Παλαιστίνη έφτανε τις 25.000 άνδρες. H πρόσφατη συγκροτημένη «Ισραηλινή Αμυντική Δύναμη» (ο στρατός του Ισραήλ) διέθετε 35.000 άνδρες.

Ο ισραηλινός στρατός σε σύντομο χρονικό διάστημα κατάφερε να παρατάξει περισσότερα στρατεύματα στα πεδία των μαχών από 65.000 στα μέσα Ιούλη, τον Δεκέμβρη είχαν φτάσει τους 96.441.

Στις 15 Μάη 1948 ο Μπεν Γκουριόν διακήρυξε επίσημα την ίδρυση του Ισραήλ. Παράλληλα, οι απελάσεις και οι σφαγές συνέχισαν να κλιμακώνονται. Στις 22 Μάη σχεδόν 230 Παλαιστίνιοι δολοφονήθηκαν εν ψυχρώ στη Ταντούρα και θάφτηκαν σε ένα ομαδικό τάφο.

Ο Γιτζχάκ Ράμπιν, που αργότερα θα γινόταν πρωθυπουργός του Ισραήλ, τον Ιούλη του 1948 ήταν επικεφαλής των στρατιωτικών επιχειρήσεων στις πόλεις Ράμλα και Λιντ.

Nερό

Ο ίδιος υπολόγισε ότι με τις ενέργειές του 50.000 Παλαιστίνιοι των περιοχών αυτών αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. Τους ανάγκασε να διασχίσουν την απόσταση μέχρι τη Δυτική Όχθη χωρίς τρόφιμα και νερό.

Στη διάρκεια των επόμενων μηνών ο αριθμός των Παλαιστίνιων προσφύγων έφτασε τις 850.000. Όλοι αυτοί οι τρομοκρατημένοι και εξαθλιωμένοι άνθρωποι στοιβάχτηκαν σε προχειροφτιαγμένα στρατόπεδα προσφύγων στο Λίβανο, τη Συρία, την Ιορδανία, τη Δυτική Όχθη και τη Λωρίδα της Γάζας.

Η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ενέκρινε ένα ψήφισμα για το δικαίωμα της επιστροφής αυτών των προσφύγων. Εξήντα χρόνια μετά οι απόγονοί τους περιμένουν ακόμα.

Η καταστροφή που χτύπησε τους Παλαιστίνιους του 1948 μπορεί να γίνει κατανοητή στα πλαίσια της συνολικότερης αναταραχής που επικρατούσε εκείνη την περίοδο στην περιοχή. Ένας από τους παράγοντες που ώθησαν τόσο τις παλιές αποικιακές αυτοκρατορίες όσο και τις ΗΠΑ να αντιμετωπίσουν ευνοϊκά το σιωνιστικό κίνημα, ήταν η ανάπτυξη ενός ισχυρού αντιμπεριαλιστικού κινήματος στη Μέση Ανατολή.

Όμως, η ανικανότητα και οι προδοσίες των Αράβων ηγετών έδειξαν πόσο καταστροφικό είναι να αφήνεται η μοίρα των Παλαιστίνιων στα χέρια ανθρώπων όπως ο βασιλιάς Αμπντουλάχ της Ιορδανίας ή ο βασιλιάς Φαρούκ της Αιγύπτου.

Ωστόσο, το 1948 δείχνει επίσης πως η παλαιστινιακή υπόθεση μπορεί να βάλει πυρκαγιά σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή, δυναμώνοντας και ενώνοντας ένα μαζικό κίνημα ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τους ντόπιους συνεργάτες του.

Tζον Pόουζ, Aν Aλεξάντερ, Socialist Worker, Λονδίνο